บทที่ 2 ไม่กลัวฉันเอาเธอไปขายเหรอ?

บทที่ 2 ไม่กลัวฉันเอาเธอไปขายเหรอ?

"สวยจัง!"

"ผู้ชายก็หล่อมากเหมือนกันนะ!"

"สมแล้วที่เป็นคู่หนุ่มหล่อสาวสวย!"

ทั้งสองยืนจับมือกันอยู่ที่หน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์ ถือใบรับรองสีแดงสดไว้ในมือ ดึงดูดสายตาของผู้คนที่ผ่านไปมามากมาย

ผู้คนมากมายต่างเหลียวหลังกลับมามองและแอบชำเลืองมองพวกเขา

เมื่อดูเวลา นี่ก็สิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว เวลาป่านนี้คงไปบริษัทไม่ทัน ฉู่เทียนจึงตัดสินใจลางานกับบริษัท โชคดีที่เมื่อวานเขาอุตส่าห์ช่วยดื่มแทนหัวหน้าอย่างเต็มที่ หัวหน้าจึงไม่ทำให้เขาลำบากใจ

"สามีคะ ทำไมฉันเพิ่งรู้นะ... ว่าคุณก็หล่อเหมือนกัน!"

หลังจากลางานเสร็จ ฉู่เทียนก็เห็นเร่อปากำลังจ้องหน้าเขาตาแป๋ว ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความหลงใหลชื่นชม

ฉู่เทียนนิ่งไปหนึ่งวินาที ภรรยาคนนี้สวยก็จริง แต่ดูเหมือนจะ... ไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ แต่... เธอก็น่ารักมากอยู่ดี!

"สามีของเธอคนนี้หล่อมาตั้งนานแล้ว เพิ่งจะรู้ตัวเหรอ?"

ฉู่เทียนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปดีดหน้าผากเธอเบาๆ "เมื่อวานทำไมจู่ๆ ถึง... ไม่ใช่ว่าเธอแอบหมายปองความหล่อของฉันหรอกนะ?"

ถ้าไม่ใช่เหตุผลนี้ ฉู่เทียนก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออกจริงๆ

"ไม่ ไม่ ไม่ใช่ซะหน่อย ฮือๆๆ..."

เร่อปาที่ถูกดีดหน้าผากเอามือกุมหน้าผากอย่างน้อยใจ ดวงตาโตคู่สวยก็มีน้ำตาคลอขึ้นมาทันที "เจ็บจะตายอยู่แล้ว"

"ไม่จริงน่า?"

ฉู่เทียนอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาแค่ดีดเบาๆ เองนะ ไม่ได้ออกแรงเลย มันจะโอเวอร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

"ดูสิ!"

เร่อปาเอามือออกแล้วโชว์หน้าผากให้เขาดู รอยแดงปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนบนหน้าผากที่เนียนใสและอิ่มเอิบของเธอ

"เดี๋ยวถูให้นะ"

เขาไม่นึกเลยว่าสาวน้อยคนนี้จะบอบบางขนาดนี้ เขาแค่แตะเบาๆ จริงๆ นะ... แต่ฉู่เทียนก็ยังคงลูบหน้าผากให้เธอ รู้สึกปวดใจเล็กน้อย

"อ้อ ใช่ สามีคะ มีเรื่องหนึ่งฉันลืมบอกคุณ"

เร่อปาหรี่ตาลง เพลิดเพลินกับสัมผัสของฉู่เทียนราวกับลูกแมวเชื่องๆ แต่คำพูดของเธอกลับทำให้ฉู่เทียนตัวแข็งทื่อ "อีกสองสามวันข้างหน้านี้ เราอย่าเพิ่งติดต่อกันเลยนะคะ"

เพิ่งจดทะเบียนเสร็จก็บอกว่าอย่าติดต่อกันเนี่ยนะ? "ทำไมล่ะ?"

"หลบเรื่องวุ่นวายค่ะ!"

เร่อปาก้มหน้าอย่างเศร้าสร้อย "เมื่อวานตอนฉันออกไปดื่ม มีคนวางยาฉันค่ะ กว่าจะรู้ตัว ฉันก็ดื่มไวน์ที่โดนวางยาไปแล้ว โชคดีที่ยายังไม่ออกฤทธิ์ ฉันเลยเตะคนนั้นแล้ววิ่งหนีออกมา แล้วก็..."

พอได้ฟังคำพูดของเธอ ฉู่เทียนก็เข้าใจในบัดดล!

เขาสงสัยอยู่ว่าทำไมเมื่อวานเร่อปาถึงได้รุกหนักและกระตือรือร้นขนาดนั้น ที่แท้เธอก็โดนยานี่เอง ถ้าเป็นแบบนั้น การกระทำทั้งหมดของเธอเมื่อวานก็สมเหตุสมผลแล้ว!

"ทายาทเศรษฐีรุ่นสองที่วางยาฉันเป็นทายาทเศรษฐีรายย่อย ได้ยินว่าครอบครัวเขาเป็นเจ้าของโรงงาน มีทรัพย์สินอย่างน้อยหลายสิบล้าน แถมยังเป็นคนแถวนี้ ต้องรู้จักคนเยอะแน่ๆ เมื่อวานฉันเสียมารยาทกับเขาไปมาก ช่วงนี้เขาต้องหาทางแก้แค้นฉันแน่ ถ้าคุณอยู่ใกล้ฉันเกินไป คุณจะต้องโดนร่างแหไปด้วย!"

หลังจากเร่อปาพูดจบ ฉู่เทียนก็นึกถึงเสียงระบบที่เพิ่งดังขึ้นในหูของเขาทันที!

ถ้าระบบมีอยู่จริงและไม่ได้ผิดพลาดล่ะก็ ภรรยาของเขาไม่ได้แค่ "เสียมารยาท" ธรรมดาๆ!

แต่เธอเตะไข่ของอีกฝ่ายแตกเลยต่างหาก!

"ทายาทเศรษฐีรุ่นสองที่เธอพูดถึง ชื่อ หลี่เซิ่ง หรือเปล่า?"

"สามีคะ คุณรู้ได้ยังไง?"

...ดูเหมือนว่าระบบนี้จะมีดีจริงๆ ซะด้วย

"เอาโทรศัพท์เธอมา"

ฉู่เทียนถอนหายใจอย่างจนปัญญา จู่ๆ เขาก็สังหรณ์ใจไม่ดี ภรรยาของเขาเนี่ย เปิดฉากมาก็เตะไข่ทายาทเศรษฐีแตก แล้วยังลากคนแปลกหน้าอย่างเขามาแต่งงานด้วยโดยไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่จะสละเวลาทำความเข้าใจสถานการณ์พื้นฐานของเขาเลย เธอช่างกล้าหาญจริงๆ!

ดูเหมือนว่าในอนาคตเขาคงต้องคอยเป็นห่วงเธออีกมาก ไม่อย่างนั้น สักวันเธออาจจะถูกขายไปทั้งที่ยังช่วยเขานับเงินอยู่ก็ได้!

แต่ไม่ว่าจะยังไง นี่ก็คือภรรยาของเขา ถ้าเขาไม่ห่วง แล้วใครจะห่วงล่ะ?

"อ้อ ค่ะ"

เร่อปาหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างว่าง่าย แถมยังบอกรหัสผ่านของเธอให้เขาอย่างรู้ใจ

ฉู่เทียนถึงกับพูดไม่ออก "ไม่กลัวฉันเอาเธอไปขายเหรอ?"

"ไม่ค่ะ คุณเป็นสามีของฉัน!"

"..."

ฉู่เทียนแลกเบอร์คิวคิวและวีแชทของพวกเขาทันที และบันทึกเบอร์ของเขาลงในโทรศัพท์ของเธอ จากนั้นเขาก็ใช้โทรศัพท์ของเธอยิงเบอร์เข้าเครื่องตัวเอง แล้วถึงคืนโทรศัพท์ให้เธอ

"หือ? ทำไมบันทึกชื่อว่า ฉู่เทียน ล่ะ?"

หลังจากรับโทรศัพท์คืน เร่อปาค่อนข้างไม่พอใจกับชื่อที่ฉู่เทียนเปลี่ยนให้ อดไม่ได้ที่จะยื่นริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอออกมา

ในไม่ช้า เธอก็จัดการเปลี่ยนชื่อที่บันทึกไว้ทั้งหมดเป็น "สามี" แล้วรอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

ก็แค่ชื่อเองไม่ใช่รึไง? สาวน้อยคนนี้ช่างเรื่องมากจริง... ฉู่เทียนคิดในใจ แต่มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นสี่สิบห้าองศาอย่างห้ามไม่อยู่

"แล้ว... คุณพักอยู่ที่ไหนเหรอ?"

หลังจากแลกเปลี่ยนข้อมูลพื้นฐานกันแล้ว เร่อปาก็พูดอย่างเป็นเรื่องเป็นราว "ฉันเช่าห้องอยู่กับรูมเมทน่ะค่ะ ถ้าคุณย้ายไปอยู่ด้วยคงจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ งั้นฉันย้ายไปอยู่กับคุณดีไหม?"

"เราจะอยู่ด้วยกันเลยเหรอ?"

ฉู่เทียนประหลาดใจ นี่มันเร็วเกินไปหน่อยมั้ง?

เร่อปาเชิดคางขึ้น พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ "ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ทำไมจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ล่ะ?"

เออ... มันก็มีเหตุผล

"งั้น... ฉันย้ายไปอยู่กับเธอก็ได้"

ฉู่เทียนยิ้มขึ้นมากะทันหัน "เธอสวยขนาดนี้ รูมเมทของเธอก็ต้องสุดยอดเหมือนกันใช่ไหม? เราไปอยู่ด้วยกันหมดเลย"

"โอเค โอเค! รูมเมทของฉันนิสัยดีมากเลย เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จักนะคะ!"

เดิมทีฉู่เทียนแค่อยากจะแกล้งสาวน้อยคนนี้เล่น แต่สมกับที่เป็นภรรยาของเขาจริงๆ กระบวนการคิดช่างแตกต่าง!

ไม่เพียงแต่เธอจะพยักหน้าอย่างตื่นเต้น แต่เธอยังเริ่มกังวลว่ารูมเมทของเธอจะไม่เห็นด้วย "แต่ว่า... เสี่ยวอวิ๋นค่อนข้างเก็บตัวน่ะค่ะ ฉันเกรงว่าเธอจะไม่ยอม เดี๋ยวรอแป๊บนะคะ ฉันขอถามความเห็นเธอก่อน..."

ฉู่เทียนยอมแพ้แล้ว เขารวบข้อมือเธอไว้เพื่อหยุดไม่ให้เธอโทรออก "จะโทรอะไรล่ะ? กลับไปเก็บของที่ห้องดีๆ เลย เดี๋ยวฉันขับรถไปรับ"

"อ้อ แบบนั้นก็ดีเหมือนกันค่ะ!"

เร่อปาพยักหน้าอย่างมีความสุข "พอดีเลย สองวันนี้ฉันว่าง เหมาะกับการย้ายของพอดี แต่... คุณไม่ไปกับฉันเหรอ?"

"ยังก่อน ฉันยังมีธุระต้องทำ"

"โอเคค่ะ งั้นสามีไปทำธุระเถอะ"

เร่อปาพยักหน้าอย่างว่าง่าย แถมยังเรียกแท็กซี่ด้วยตัวเองเพื่อกลับ

ฉู่เทียนมองเธอขึ้นรถ มองแท็กซี่ขับจากไป จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดไป่ตู้ และพิมพ์สี่คำว่า "จงเทียนกรุ๊ป"!

"เชี่ย! อลังการขนาดนี้เลยเหรอ?!"

พูดตามตรง ฉู่เทียนไม่เคยได้ยินชื่อ จงเทียนกรุ๊ป มาก่อนเลย และคิดว่าเป็นบริษัทเล็กๆ ไม่มีชื่อเสียงอะไร เขาไม่คิดเลยว่าพอลองค้นหาดู จะพบว่าบริษัทนี้ติดหนึ่งใน 500 บริษัทชั้นนำของจีน!

ธุรกิจหลักของบริษัทคือการผลิต การขาย และการส่งออกแบตเตอรี่ลิเธียม และยังถือสิทธิบัตรหลายฉบับในด้านต่างๆ เช่น แบตเตอรี่กักเก็บพลังงาน วัสดุ เซลล์แบตเตอรี่ และระบบแบตเตอรี่!

แม้ว่าจะเพิ่งเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ได้ไม่นาน แต่ก็กลายเป็นบริษัทที่ส่งออกแบตเตอรี่ลิเธียมรายใหญ่ที่สุดในจีนไปแล้ว ไม่เพียงแต่มีชื่อเสียงในประเทศเท่านั้น แต่ยังมีตำแหน่งที่สำคัญในระดับสากลอีกด้วย ปีนี้ แค่ครึ่งปีแรกเพียงอย่างเดียว ก็ทำรายได้ไปแล้วถึง 3.902 หมื่นล้านหยวน โดยมีกำไรสุทธิสูงถึง 5.63 พันล้านหยวน!