บทที่ 307 - ไป๋จินอวี้สอนวิชาชาเขียวขั้นสูงให้ฮิโตมิ

'ออร่าเมียหลวง' น่าจะเป็นอะไรที่ดูเป็นนามธรรมยิ่งกว่า 'ความชิล' เสียอีก เช่น คุณหนูใหญ่ทั้งหยิ่งและเก่งกล้า แต่ฮิโตมิกลับรู้สึกว่าเธอไม่มีรังสีเมียหลวงเลยสักนิด อาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกคิดแบบนั้น เธอถึงกล้ารุกคืบหลังจากได้ 'นักท่องฝัน' มาครอบครอง

พี่สาวไป๋แตกต่างอย่างสิ้นเชิง หุ่นยนต์ไม่มีสีหน้า แต่ฮิโตมิกลับมองเห็นรอยยิ้มสงบนิ่งและมั่นใจซ้อนทับขึ้นมา

เธอเหมือน... ผ่านอะไรมาเยอะ?

แย่แล้ว พอมโนภาพอดีตของคิยูกับผู้หญิงคนอื่น ก็เริ่มเจ็บจี๊ดที่ใจอีกแล้ว

ฮิโตมิส่ายหัว ไล่ความคิดอันตรายออกไป แล้วเดาว่า

ฮิโตมิ : "อื๋อ ฉ-ฉันควรแสดงความภักดีต่ออาริ ให้เธอกลับมาเชื่อใจอีกครั้ง? ทำเรื่อง... อื้ม เรื่องดีๆ..."

หุ่นยนต์ (เสียงไป๋จินอวี้) : "ฮ่าๆๆ!" ไป๋จินอวี้หัวเราะร่า > หุ่นยนต์ (เสียงไป๋จินอวี้) : "ทำไมเธอถึงเหมือนเด็กประถมจัง ในหัวมีแต่เรื่องทำความดีจิตอาสาเหรอ? ไม่ได้หรอก ตอนนี้ไปแสดงความภักดี มันดูจงใจเกินไป รังแต่จะทำให้ดูมีพิรุธ... วิธีที่ถูกต้องคือการบิดเบือนการรับรู้ ไม่ก็โยนความผิด... อย่างหลังคงไม่เหมาะกับเธอ มันดูเลวไปหน่อย งั้นเอาเป็นบิดเบือนมุมมองของพวกเขาก็แล้วกัน ดูสิ ตอนนี้อาริแค่สงสัยข้าวเหนียวมะม่วง... ถามหน่อย เธอไม่เคยแสดงความสามารถในการควบคุมสภาพแวดล้อมในฝันให้เห็นชัดๆ ใช่ไหม?"

ฮิโตมิชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ

ฮิโตมิ : "ไม่มีค่ะ"

หุ่นยนต์ (เสียงไป๋จินอวี้) : "งั้นก็ง่ายมาก ทำให้พลังพิเศษของเธอกลายเป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่ไม่เกี่ยวกับเธอซะสิ เช่นเรียกว่า... เอ่อ ปาร์ตี้เหนือธรรมชาติ? ฮ่าๆ เอาเป็นว่าอะไรทำนองนั้นแหละ พูดให้ชัดคือ สร้างสถานการณ์ที่ดูเสียเปรียบเธอมากๆ ให้จิฮายะ อาริ รู้สึกเหนือกว่า แม่สาวน้อยคนนั้นต้องการความเหนือกว่าและความมั่นคงทางอารมณ์มากเลยนะ เฮ้อ เด็กน้อยจริงๆ!"

พอพูดถึงอาริ ไป๋จินอวี้ดูจะไม่ค่อยให้ราคานัก

แต่แผนนี้ของเธอดูเหมือนจะผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดี ฮิโตมิเห็นด้วยอย่างยิ่ง ถึงกับหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจด แต่ถูกไป๋จินอวี้ขัดจังหวะ

หุ่นยนต์ (เสียงไป๋จินอวี้) : "อย่าทิ้งหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร จำใส่สมองไว้ ในเมื่อคิดจะเป็นนางมารร้ายตัวน้อยข้างกายคิยู ก็ต้องเลิกนิสัยบางอย่างซะ"

ฮิโตมิ : "อื๋อ... ยังไงก็ยากอยู่ดีนะคะ..."

หุ่นยนต์ (เสียงไป๋จินอวี้) : "ยากก็ต้องทำ แต่สำหรับเธอ สำหรับคิยู โดยเฉพาะสำหรับคิยู มันเป็นเรื่องดี การมีเล่ห์เหลี่ยมบ้างถึงจะใช้ชีวิตสุขสบาย ก็ผู้หญิงรอบตัวเขาไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวนี่นา ลำพังอีคิวของเขาจะรับมือไหวได้ไง" ไป๋จินอวี้พูดไปก็เริ่มกังวล เหมือนแม่แก่ๆ ที่ห่วงลูกชาย

นี่เป็นมุมมองที่ฮิโตมิไม่ค่อยได้คิดถึง

ทั้งสองคุยรายละเอียดแผนการ "บิดเบือนการรับรู้" กันต่อจนฟ้าเริ่มสาง พอเห็นว่าใกล้เช้าแล้ว ไป๋จินอวี้ถึงได้จากไป คำว่าจากไป หมายถึงหุ่นยนต์เสิร์ฟอาหารกระตุกวูบหนึ่ง แล้วกลับไปทำหน้าตาบื้อๆ เหมือนหุ่นยนต์ปกติ

ซู้ด...

ในฐานะสาวสายวิทย์ จากประสบการณ์ทางวิทยาศาสตร์ ฮิโตมิคิดว่านี่น่าจะเป็นพลังพิเศษมากกว่าเทคโนโลยี

ผู้มีพลังพิเศษจะดึงดูดกันเองจริงๆ สินะ!

...

วันหยุดหนึ่งสัปดาห์จบลง

สภาพจิตใจของอาริดูปกติขึ้นมาก หลายวันมานี้ นอกจาก "วิชาลับประจำตระกูล·ฉบับปรับปรุง" และการสอนว่ายน้ำ ทั้งสองก็รักษาระยะห่างที่เหมาะสม ที่สำคัญ อาริไม่ได้พูดเรื่องให้คิยูพาเล่นเกมอีก

นี่เป็นสัญญาณที่ดี สำหรับผู้หญิงที่อารมณ์กำลังพุ่งพล่าน วิธีที่ดีที่สุดคือปล่อยทิ้งไว้ รอให้เย็นลงเองตามธรรมชาติ อย่าไปกระตุ้นความขัดแย้ง

ประมาณว่า "อย่าไปยืนแลกหมัดกับโอลาฟตอนเปิดอัลติ"

กลับมาถึงออฟฟิศที่คุ้นเคย คิยูทักทายฮิโตมิ แล้วไปชงกาแฟ

เครื่องชงกาแฟในออฟฟิศไม่ใช่รุ่นไฮเอนด์ที่ใครๆ ก็รู้จัก เป็นเครื่อง All-in-one ยี่ห้อเฉพาะกลุ่ม ไม่ถึงกับถูก แต่ก็ไม่แพงมาก เหตุผลหลักที่เลือกคือมันกะทัดรัด ไม่กินที่ในออฟฟิศ และไม่ต้องซื้อเครื่องบดแยก

วิธีใช้ก็ง่าย คิยูไม่ได้พิถีพิถันเรื่องกรรมวิธีชงกาแฟอะไรมาก ปกติชงกินเองก็พอได้อยู่ ไม่ได้ไปแข่งชิงแชมป์ที่ไหน

เอาจริงๆ เมล็ดกาแฟมีผลมากกว่าวิธีการชงเยอะ เมล็ดดีๆ เอาสากกะเบือตำ ใส่ผ้าขาวบางกรองน้ำร้อน ก็อร่อยแล้ว

มองกองเอกสารบนโต๊ะ คิยูตระหนักว่าวันนี้มีงานต้องเคลียร์เยอะ คงต้องทำโอทีนิดหน่อย เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ เขาต้องการกาแฟที่เข้มข้น ตัดสินใจหยิบถุงโรบัสต้า-คั่วกลาง ที่กินมานานไม่หมดสักทีออกมาจากส่วนลึกของตู้เก็บของ

กาแฟถุงนี้มีรสชาติคล้ายชาข้าวบาร์เลย์ จุดเด่นคือความหอมเข้มและคาเฟอีนมหาศาล ถ้าไม่ใช่สถานการณ์พิเศษ คิยูมักจะไม่แตะ

อีกอย่าง โรบัสต้าสำหรับคิยู มันมักจะกระตุ้นความทรงจำพิเศษเกี่ยวกับพี่สาวข้างบ้าน ดังนั้นถ้าไม่มีอะไรก็อย่าไปยุ่งดีกว่า แต่วันนี้จำเป็นจริงๆ

ตอนนี้ความทรงจำนั้นจางลงไปมากแล้ว แต่เมื่อปีก่อนๆ ตอนที่ยังไม่ลืม เช่นช่วงวัยรุ่นของอิโต้ คิยู ถ้าได้กลิ่นเมล็ดโรบัสต้า คิยูถึงกับเกิดอาการ 'ประกาศรีจ' (ของขึ้น) กลางอากาศเลยทีเดียว น่าอายชะมัด

เพราะในวันคืนอันเสื่อมทรามของชาติก่อน คิยูมักจะเรียกร้องจากพี่สาวข้างบ้านอย่างไร้ขีดจำกัดในยามดึก ทั้งที่พี่สาวหมดแรงแล้วก็ยังจะเอา จริงๆ พี่สาวปฏิเสธได้นะ ถ้าปฏิเสธคิยูก็จะยอมไปนอนแต่โดยดี เด็กน่ะนะ พอเครื่องติดแล้วก็ไม่รู้จักพอ แค่กล่อมหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้น

แต่พี่สาวมักจะอยากตามใจเขาให้มากที่สุด ดังนั้น เธอจึงชงกาแฟโรบัสต้าให้ตัวเองแก้วหนึ่ง

ตอนชงกาแฟ กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ลอยอบอวลในอากาศ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม พี่สาวสวมชุดนอนผ้าโปร่งพลิ้วมีแค่ผ้าโปร่ง ไม่มีผ้าอื่นใดเลย ภายใต้แสงจันทร์สลัว ส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มปรากฏให้เห็นลางๆ และเมื่อพี่สาวเขย่งเท้าหยิบเมล็ดกาแฟจากตู้บิวท์อินที่อยู่สูง เอวคอดกิ่วเกร็งตัว สะโพกกลมกลึงยกขึ้น

โอกาสทอง!

ความเด็กในตัวคิยูกำเริบ เขาจะแกล้ง เขาตรงเข้าไปข้างหลังพี่สาวทันที...

พี่สาวข้างบ้าน : "อุ๊ย เธอ... คนบ้า พี่จะชงกาแฟนะ..."

ยิ่งอีกฝ่ายร้องขอชีวิต คิยูยิ่งได้ใจ จริงๆ เขาก็เหนื่อยแล้ว แต่พอเห็นท่าทางมีความสุขปนจนปัญญาของพี่สาว คิยูชอบใจจริงๆ

ใบหน้าสวยคมของพี่สาวยื่นเข้ามาใกล้ คิยูเหมือนประติมากรที่กำลังชื่นชมผลงานชิ้นเอก เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ พี่สาวเป็นคนเสียงสองโดยธรรมชาติ ไม่ว่าจะหัวเราะหรือพูดก็น่าฟังสุดๆ ไม่มีความดัดจริตเลย

พี่สาวข้างบ้าน : "คืนนี้ไม่ให้นอนนะ เธอต้องทำให้พี่พอใจนะ ลี ชิง-โยว~"

[จบแล้ว]