บทที่ 201 - คุณหนูชอบผมตรงไหนครับเนี่ย?

เยอะไปไหม?

คิยูสับสนไปชั่วขณะ เขาไม่ค่อยได้สังเกตว่าอาริคุยกับลูกน้องคนอื่นยังไง เลยตัดสินยาก

คนนอกมักมองเกมขาด อายาโนะเป็นเพื่อนกับอาริมานาน ถ้าเธอบอกว่าอาริเยอะ ก็แปลว่าท่าทีที่อาริมีต่อคิยูต้องพิเศษกว่าคนอื่นจริงๆ

คิยูเลยเปิดแชทโชว์ข้อความที่ยังไม่ได้ตอบให้อายาโนะดู

อายาโนะเลื่อนดูอย่างมีความสุขสองรอบ แล้วฟันธงฉับ

อายาโนะ : "ชัดเจนว่าเธอแคร์นายมาก"

คิยู : "มากขนาดไหน?"

อายาโนะ : "อืม... มากกว่าที่นายแคร์เธอสักสิบเท่าได้มั้ง"

สิบเท่า... มุมปากคิยูกระตุก ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มทำงาน เขาเริ่มนึกย้อนถึงรายละเอียดตอนอยู่กับอาริช่วงหลังๆ โดยอัตโนมัติ

ซี๊ด

ขอบคุณครับ เหงื่อตกแล้วครับ

แต่ปากคิยูก็ยังแข็ง

คิยู : "ก็ไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง สิบเท่าของ 'นิดเดียว' ก็แค่ความใส่ใจระดับเพื่อนร่วมงานทั่วไปเอง"

อายาโนะ : "โฮ่~ คิยูคุงแยกแยะความสัมพันธ์กับอาริได้ชัดเจนดีจัง สมกับเป็นผู้ชายที่ตื่นรู้ ไม่หลงใหลไปกับความสวยของอาริ โบราณว่า 'คนฉลาดไม่ตกหลุมรัก' (Wiseman doesn't fall in love)... พวกเราต่างก็เป็นคนฉลาดที่ไม่ศรัทธาในความรักสินะ"

คิยู : "อือ"

แต่ถ้าแค่คิยูไม่ตกหลุมรักฝ่ายเดียว ปัญหาก็คงไม่จบ

ถ้าอาริหวั่นไหวจริง การหนีก็ไร้ประโยชน์ ต้อง กระโดดลงมาเล่นเองเพื่อแก้ปัญหา ไม่ลอยตัวเหนือปัญหา ก็ต้องเอาตัวเข้าแลก นี่คือสัจธรรมที่คิยูเรียนรู้จากจุดจบอันน่าเศร้าในชาติก่อน

อยู่กับอายาโนะจนถึงเช้า

ที่น่าทึ่งคือ อายาโนะที่ดูบอบบาง กลับมีเรี่ยวแรงดีจนถึงเช้า

อายาโนะ : "ก็มีนายคอยเติมพลังให้ไง"

คิยู : "เติมพลัง?"

อายาโนะ : "อื้ม เหมือนชาร์จแบตเลย"

อายาโนะย้ำ มือก็ลูบคลำ... ดูเหมือนจะชอบมันมาก

ตลอดมา การฝึกฝนของอายาโนะหลายอย่างมุ่งเป้าไปที่สิ่งนี้ เธอเคยคิดว่ามันคือตัวแทนของความรุนแรง แต่ความจริงคือ คิยูคุงอ่อนโยนมาก ไม่ทำร้ายเธอที่ไร้ประสบการณ์เลย แถมยังพาเธอเลเวลอัพแบบก้าวกระโดด

คุณพ่อคุณแม่คะ สุดท้ายพวกคุณก็ไม่สมหวังหรอกนะ

ไม่ได้เสร็จตาแก่อิทธิพลสูงที่ไหน แต่เสร็จคิยูคุงที่น่าสนใจที่สุดในโลกต่างหาก

คิยูปีนกลับห้องตัวเองผ่านช่องแอร์อย่างเบามือ แล้วช่วยอายาโนะจัดเชือกให้กลับสู่สภาพเดิม

คราวนี้อายาโนะกลั้นขำไม่อยู่ ถามอย่างสงสัย

อายาโนะ : "ทำไมนายทำเรื่องแบบนี้เป็นด้วยเนี่ย..."

คิยู : "วันหลังจะโชว์ให้ดูเยอะกว่านี้อีก"

ทิ้งท้ายด้วยจูบที่ริมฝีปาก กลบเกลื่อนร่องรอย แล้วออกจากที่เกิดเหตุ

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ภาพแม่ของอายาโนะก็ปรากฏในจอมอนิเตอร์ ดูเหมือนจะไม่พบความผิดปกติใดๆ เธอจากไปเงียบๆ พร้อมบอดี้การ์ด ท่ามกลางแสงรุ่งอรุณ

แสงเช้าของญี่ปุ่นดูจะบางเบาและเศร้าสร้อยกว่าชาติก่อน ที่นี่ทุกอย่างดูเหมือนน้ำมันพืชที่หยดลงในหม้อลวกผัก... แยกตัว ไม่เข้ากัน

คิยูตัดสินใจไม่นอนงีบ อาบน้ำล้างกลิ่นอายาโนะออก เก็บของแล้วกลับบ้าน

เขาอยากรู้ว่าอาริทำอะไรอยู่ จะได้ประเมินสภาพจิตใจเธอถูก

ฉีดวัคซีนใจไว้ล่วงหน้า คิดเผื่อกรณีเลวร้ายที่สุด เช่น อาริอาจถูกวิญญาณพี่สาวข้างบ้านจากชาติก่อนเข้าสิง นั่งคุกเข่ารอที่โถงทางเดินอย่างเปราะบางเหมือนผีเสื้อปีกหัก พอเปิดประตูก็พุ่งเข้ามากอดขา

ไม่หรอก ไม่น่าจะสุดโต่งขนาดนั้น

แต่พอจอดรถ เดินเข้าสวนหน้าบ้าน ก็เห็นอารินอนหลับอยู่บนชิงช้า ชิงช้าประดับสวนที่อารินั่งได้สบายๆ เพราะตัวเบา

โอกิโสะ เนเนะ กำลังตั้งใจไล่ยุงให้อยู่ พอเห็นคิยูก็ถลึงตาใส่แบบเอาเรื่อง

คิยูเดินเข้าไปกระซิบถามเนเนะ

คิยู : "เธอตื่นแล้ว? หรือนอนตรงนี้มาตั้งแต่เมื่อคืน"

เนเนะ : "ตั้งแต่... ไม่ใช่เรื่องของนาย! พี่อาริไล่นายไปแล้ว นายจะกลับมาเองทำไม?"

เนเนะยังคงดุ แต่ความแค้นเคืองในน้ำเสียงปิดไม่มิด

เห็นอาริกินไม่ได้นอนไม่หลับ เดินวุ่นวายจนต้องมานอนรอคิยูที่สวน เนเนะคิดว่าพี่สาวคงกู่ไม่กลับแล้ว โดนอิโต้ คิยูปั่นหัวจนเสียคนไปแล้วในช่วงที่เธอติดคุก

ที่แย่กว่านั้นคือ คิยูดูไม่แยแสอารมณ์ของอาริเลย กลับมาด้วยท่าทีใจเย็นเหมือนเพิ่งไปกินบุฟเฟต์มา ท่าทางสบายใจเฉิบนั้นน่าหมั่นไส้สุดๆ

คิยู : "ฉันกลับมาทำมื้อเช้า คุณหนูบ้านเธอชินรสมือฉันแล้ว หรือเธอจะมั่นใจในฝีมือทำอาหารตัวเอง?"

เนเนะ : "แก..."

คิยู : "ในคุกคงฝึกทำอาหารลำบากมั้ง ฉันเดา น้องเนเนะไปโฟกัสงานจัดเก็บของเถอะ ในครัวฉันจัดการเอง"

พูดจบ คิยูก็เดินเข้าบ้าน

ตอนพูดถึง 'มื้อเช้า' คิยูสังเกตเห็นขนตาของคุณหนูบนชิงช้าขยับไหว ไหล่เกร็งขึ้นนิดหน่อย คงตื่นแล้วแต่แกล้งหลับต่อ

คิยูไปทำมื้อเช้า จนยกมาเสิร์ฟ อาริก็ยังอยู่ข้างนอก จนคิยูออกไปดูอีกรอบ อาริถึงทำท่าสะลึมสะลือเหมือนเพิ่งตื่น แกว่งชิงช้า เหม่อมองแปลงดอกไม้

อาริ : "เมื่อคืนอารมณ์ไม่ดี ขอโทษที"

คิยู : "อืม"

อาริ : "เดี๋ยวโอนค่าชดเชยให้ คืนนี้ไม่ต้องออกไปนอนข้างนอกแล้วนะ"

คิยู : "โอเค กินข้าวเถอะ ทำโจ๊กทะเลไว้"

โจ๊กทะเลของโปรดอาริ ปกติมื้อเช้าเธอกินได้ไม่เยอะ แต่วันนี้ฟาดเรียบชามใหญ่ แถมยังเม้มปากแต่หางตายิ้มอย่างโล่งอก...

เหมือนจะแอบมองคิยูบ่อยๆ พอสบตาก็รีบหลบ แล้วตักโจ๊กกินแก้เขิน จนมุมปากเลอะคราบขาวๆ

อาริโล่งใจ แต่คิยูนั่งไม่ติดเก้าอี้

ขอถามหน่อยครับ คุณหนูไปชอบกระผมตอนไหนไม่ทราบ?

คิยูคิดว่าตัวเองพยายามรักษาระยะห่างเจ้านาย-ลูกน้องมาตลอดนะ

ซวยชิบเป๋ง

ระบบ : "โฮสต์เจ้าขา ไม่เห็นน่าแปลกใจเลย... ผู้ชายอย่างโฮสต์ จะมีสาวๆ มาแอบชอบโดยไม่รู้ตัว มันเรื่องปกตินะคะ!"

คิยู : "อย่ามาเก่งหลังเกมหน่อยเลย ถ้ารู้ดีนักทำไมไม่เตือนแต่แรก?"

ระบบ : "งือออ... บอกไปโฮสต์ก็ไม่เชื่อหรอก"

คิยู : "เหอะ"

ระบบ : "เอ๊ะๆ โฮสต์คะ ในเมื่อสงสัยว่าคุณหนูคิดไม่ซื่อ กิจกรรมชมรมของฮิโตมิยังจะไปอยู่อีกเหรอ?"

คิยู : "ไปสิ"

ระบบ : "โฮสต์นี่ใจกล้าบังอาจจริงๆ ไม่กลัวเหรอคะ?"

คิยู : "กลัว?"

คิยูขำในใจ

คิยู : "ถ้าเธอหวั่นไหวจริง ปัญหาที่ตามมาก็แค่ต้องหาวิธีแก้ กลัวไปแล้วได้อะไร?"

ในมุมมองระบบ อาการผิดปกติของอาริเมื่อครู่ทำให้ชีพจรคิยูเต้นเร็วขึ้นนิดหน่อย แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว แสดงความนิ่งระดับเหนือมนุษย์

บางที การผ่านสมรภูมิรักเลือดสาดมาแล้ว อาจทำให้มองทุกอย่างเป็นเรื่องสิวๆ?

ความจริงคือคิยูได้รับบทเรียนราคาเลือดจากชาติก่อน ตอนที่ยังไม่มีใครหวั่นไหว การทำตัวเย็นชาคือกลยุทธ์ที่ดี แต่ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งใจเต้นแล้ว การหนีคือทางตาย มีแต่จะโดนแทง การไม่รุกไม่รับฟังดูดี แต่สำหรับคุณหนูที่เปลี่ยนไปแล้ว มันไม่พอ

ต้องเคลียร์ความสัมพันธ์ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

แบบนี้ถึงจะมีโอกาสรอด

โลกใบใหม่นี้ไม่ง่ายอย่างที่คิดจริงๆ

คิยู : "ชมรมหุ่นยนต์เหรอ... ก็แค่กิจกรรมการสอนปกติ ไม่ได้ไปมั่วสุมสักหน่อย"

คิยูทำหน้าจริงจัง

ระบบ : "อ๋อ จ้าๆ กิจกรรมกับคุณคิตาฮาระเมื่อคืนก็สังคมปกติสินะคะ"

คิยู : "..."

คิยู : "...อีตอแหล"

แวบหนึ่ง คิยูเหมือนได้ยินระบบพูดอะไรด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ไม่ใช่เสียงแอ๊บแบ๊วโง่ๆ เหมือนเคย ทำเอานึกถึงใครบางคนในอดีต

แต่ระบบก็รีบพูดต่อ

ระบบ : "โฮสต์เจ้าขา เมื่อคืนโฮสต์เดินรูทอายาโนะ ได้แต้มพลังงานตั้ง 1000 แต้มแน่ะ! สนใจซื้อสกิลอะไรไหมคะ?"

[จบแล้ว]