บทที่ 110 - ทาคางิ อาคาเนะ กระตุ้นสมรรถนะขั้นเทพของคิยู!

ทาคางิ อาคาเนะ นั่งเบื่อโลกเล่นมือถืออยู่ตรงนั้น รอบตัวเกิดเป็นพื้นที่สุญญากาศอย่างเห็นได้ชัด

เธอชินซะแล้ว

อย่าเห็นว่าเมื่อสามปีก่อน ตอนที่ยังไม่โดน อาริ ไล่ออกไป เธอเป็นดาวเด่นมีเพื่อนฝูงล้อมหน้าล้อมหลังเหมือนพวกเรียลจู... จริงๆ แล้ว ทาคางิ อาคาเนะ มองทะลุถึงแก่นแท้ของการเข้าสังคมตั้งนานแล้ว

มันคือการใช้จุดอ่อนของมนุษย์ เพื่อกดขี่ ข่มขู่ และชักใย

รวมถึงจิตสำนึกรวมหมู่ที่โง่เขลาจนน่าหงุดหงิด

ในกลุ่มคนแบบนี้ ความแตกต่างเพียงนิดเดียวของคุณ จะกลายเป็นเป้าโจมตีทันที ยกตัวอย่างเช่น ทาคางิ อาคาเนะ ที่เหมือนดร็อปเรียนไปสามปีแล้วกลับมาเรียน ม.ปลาย ใหม่ นอกจากเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไร "ไม่เหมาะสม" อีก มองมุมไหนก็เป็นเด็กดี

แต่ไม่มีใครคุยกับเธอ นี่คือปัญหาที่เด็กนักเรียนใหม่กลางเทอมต้องเจอ

โชคดีที่ ทาคางิ อาคาเนะ จิตแข็ง เธอแกล้งทำเป็นเด็กดีก็เพื่อให้ อาจารย์คิยู เห็น ความรู้สึกผ่อนคลายที่ได้รับคำชมเชยจากเขา เริ่มทำให้ ทาคางิ อาคาเนะ เสพติดการแสดงบทบาทนี้ซะแล้ว

แต่ว่านะ คืนนี้

ต้องได้เต้นรำกับอาจารย์คิยู!

ดูเหมือน อาจารย์คิยู จะไม่กะเต้นรำในคืนนี้ น่าจะเพื่อ ยัยชิมามุระ ฮิโตมิ คนนั้น

พูดกันตามตรง ชิมามุระ ฮิโตมิ เป็นประเภทที่ ทาคางิ อาคาเนะ ไม่ค่อยถูกชะตา ความอ่อนแอและการหนีปัญหาที่ฝังลึกในกมลสันดาน ได้กลิ่นตุๆ เหมือนหนูท่อลอยมาแต่ไกล

แต่ คิยู ดันดูแลยัยนั่นดีเหลือเกิน ทาคางิ อาคาเนะ เลยเกิดความรู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมาเงียบๆ ถ้าเธอแกล้งทำตัวเป็นเด็กดีไปนานๆ อาจารย์คิยู จะปฏิบัติกับเธอเป็นพิเศษบ้างไหมนะ?

อยากให้ คิยู เปลี่ยนใจมาเต้นรำกับเธอ จริงๆ แล้วง่ายนิดเดียว

ที่ท่าเรือคาโกชิมะ นอกจากแม่เฒ่าหมอผีแล้ว ทาคางิ อาคาเนะ ยังได้เจอกับเจ้าหน้าที่ของทาคางิกรุ๊ปที่ประจำการอยู่แถวนั้น และได้รับ สื่อนำ (Catalyst) ที่เพิ่งนำเข้ามาจากเขา

นี่คงเป็นครั้งแรกที่ ทาคางิ อาคาเนะ ในฐานะ "ทาคางิ อาคาเนะ" จะใช้ 「มนตราเสียง」 ใส่ คิยู ในระยะประชิด

เพื่อป้องกันความเสี่ยงที่จะสาวไปถึงตัวตน "มิร่า" ทาคางิ อาคาเนะ ได้สร้างเกราะป้องกันตัวตนของมิร่าไว้อย่างแน่นหนาหลายชั้น ทั้งการปกปิดในทางโลก และที่สำคัญกว่านั้นคือ 「การรบกวนการรับรู้」 ที่ออกแบบมาอย่างประณีต ซึ่งวิทยาการสมัยใหม่ตรวจสอบไม่ได้

เมื่อแยกตัวตนออกจากกันเรียบร้อย และเตรียมแผนสำรองในกรณีที่ คิยู เกิดสงสัยขึ้นมา ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว!

ในบทละครของ ทาคางิ อาคาเนะ ตัวละคร "ทาคางิ อาคาเนะ" คือเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ที่กลับตัวกลับใจ จะไม่มีวันข้องเกี่ยวกับสิ่งชั่วร้ายเด็ดขาด

เห็นเธอนั่งโดดเดี่ยวไร้คู่เต้น พวกผู้หญิงรอบๆ ก็เริ่มซุบซิบเยาะเย้ย

หารู้ไม่ว่า ทาคางิ อาคาเนะ กำลังจะเริ่มแผนการ  ต่อหน้าต่อตาคุณหนูใหญ่ เธอจะทำให้ คิยู ยอมเต้นรำกับเธอ และมีความสุขกับเธอ อย่างเต็มใจ

อายาโนะ : รอบที่สามจะเริ่มแล้วนะ

อายาโนะ พึมพำ แล้วมองไปที่รองเท้าเต้นรำของ อาริ อีกครั้ง

อายาโนะ : ไม่ไปหาเขาเหรอ ถ้าเธอเดินเข้าไป เขาต้องยอมตามใจเธอแน่ๆ

อาริ : ...ใครจะไปรู้ (อาริก้มหน้า ส้นเข็มขูดขีดพื้นดินไปมา) ก็ไม่ได้อยากเต้นขนาดนั้น แค่เผื่อไว้เฉยๆ ถ้าต้องเต้น ก็ต้องให้สมเกียรติ จะมาขายหน้าไม่ได้

แหมๆ

วินาทีนี้ อายาโนะ คันไม้คันมืออยากหยิบกระดานมาสเกตช์ภาพสีหน้าของ อาริ ตอนนี้ชะมัด

ซึนเดระรสต้นตำรับสุดๆ

เพียงแต่ในบริบทวัฒนธรรมญี่ปุ่นปัจจุบัน สาวซึนเดระไม่ได้ได้รับความนิยมขนาดนั้นแล้ว ในฐานะนักวาดโดจินตัวท็อป อายาโนะ รู้ดี

ในยุคที่ผู้ชายส่วนใหญ่มีความกระตือรือร้น 「ความซึนเดระ」 อาจเป็นรสชาติที่เปรี้ยวอมหวานชวนให้หลงใหล แต่ดูยังไง คิยู ก็ไม่ใช่พ่อหนุ่มนักรักผู้กระตือรือร้น ความขี้เกียจมันฝังอยู่ในกระดูกดำ ต้องเป็นฝ่ายรุกเข้าไปยั่วยวน ถึงจะมีโอกาสได้สัมผัสความยอดเยี่ยมของ คิยู เหมือนกับเรื่องที่เกิดขึ้นในเต็นท์นั่น

อาริ จะทำได้เร้อ?

เห็นท่าทางปากไม่ตรงกับใจของ อาริ แล้ว อายาโนะ รู้สึกฟินสุดๆ แถมยังราดน้ำมันเข้ากองไฟ

อายาโนะ : ถ้าเดี๋ยวเขาไปเต้นกับผู้หญิงคนอื่น ชุดที่เธอใส่อยู่นี่ก็เสียของแย่เลยสิ

อาริ : ก็คงงั้น... เอ้ย ไม่ใช่! ก็แค่รองเท้าคู่เดียว ใครจะไปแต่งตัวเพื่อเขากัน (อาริคิดในใจว่าเกือบไปแล้ว เกือบหลุดโป๊ะแตก) ฉันไม่อยากให้เพื่อนรู้หรอกนะว่าฉันแคร์ คิยู มากแค่ไหน ภาพลักษณ์ของฉันคือคู่หมั้นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จนะย่ะ

อาริ : อีกอย่าง คิยู ไม่ตอบรับคำชวนของผู้หญิงมั่วซั่วหรอก ในฐานะคู่หมั้นตระกูลจิฮายะ กฎแค่นี้เขารู้ดีน่า

ข้อนี้ อาริ ค่อนข้างมั่นใจ ทั่วทั้งโตเกียวหาผู้ชายหล่อที่ถือศีลกินเจได้เท่า คิยู ยากแล้ว

แต่ทว่า...

ทาคางิ : อาจารย์จิฮายะ มาเล่นด้วยกันสิคะ!

ทาคางิ อาคาเนะ ไพล่มือไว้ข้างหลัง กระโดดดึ๋งๆ มาหยุดตรงหน้า คิยู

กะทันหันมาก

วันนี้เธอแต่งตัวสวยมาก ต่างจากความหรูหราของเพื่อนร่วมห้องคนอื่น เธอให้ความรู้สึกแบบสาวลูกครึ่งอินเตอร์ พวกผู้หญิงที่คอยจับตาดู ทาคางิ อาคาเนะ นึกว่าเธอจะไปชวนพวกผู้ชายกากๆ เต้นซะอีก ไม่นึกว่าจะเล็งเป้าไปที่ อาจารย์จิฮายะ

โฮ่ๆๆ รนหาที่ตายชัดๆ?

ระดับความขี้เม้าท์ของเด็ก ม.ปลาย ไม่มีใครไม่รู้เรื่องความแค้นระหว่าง ทาคางิ อาคาเนะ กับตระกูลจิฮายะ แถมอาจารย์จิฮายะก็ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมวางตัวดี ยอมตกลงก็บ้าแล้ว!

บางคนถึงกับหยิบมือถือขึ้นมาเปิดโหมดอัดวิดีโอ เตรียมแคปชั่นแซะลงโซเชียลแล้วด้วยซ้ำ...

คิยู : เอาสิ ได้เลย!

ท่ามกลางสายตาที่มองว่า ยัยนี่สมองกลับรึเปล่า ของเหล่านักเรียน เทพบุตรสายจำศีลผู้เป็นที่เคารพรักอย่าง อาจารย์จิฮายะ คิยู กลับทำท่าเหมือนหนุ่มน้อยซื่อบื้อที่เพิ่งเจอรักแรก เดินเข้าไปจับมือ ทาคางิ อาคาเนะ หน้าตาเฉย

รอยยิ้มของเด็กสาวเจิดจรัส

ทาคางิ : นึกว่าอาจารย์จะปฏิเสธซะอีก... ขอบคุณนะคะที่ใจกว้าง อาจารย์ต้องคิดว่าทำแบบนี้จะเป็นการประกาศให้ทุกคนรู้ว่า อาจารย์ยกโทษให้หนูแล้วใช่ไหมคะ!

คิยู : อะ... อ่า ใช่ๆ แบบนั้นแหละ

คิยู เหงื่อแตกพลั่ก เดี๋ยวนะ ฉันตกลงไปตอนไหนฟะ?

รู้สึกเหมือนเมื่อกี้วูบไปนิดนึง ความคิดยังไม่ทันผ่านสมอง ร่างกายก็ขยับไปเองแล้ว

โชคดีที่ ทาคางิ อาคาเนะ รู้ประสา ช่วยหาทางลงให้เสร็จสรรพ

คิยู เลยไหลตามน้ำ พยักหน้า

คิยู : อื้ม เราก็ปฏิบัติต่อกันแบบครูกับศิษย์ปกตินั่นแหละ ถ้าเธออยากจะติวคณิตศาสตร์ ครูยินดีช่วยเต็มที่

ทาคางิ : ดีจังเลยค่ะ อื้ม... แต่ว่า หนูเต้นกับอาจารย์จิฮายะแบบนี้ คุณหนูจะไม่โกรธเอาเหรอคะ?

คำถามดี!

ต่อให้ตอนนี้ อาริ เดินยิ้มแฉ่งมาบอกว่าไม่โกรธ คิยู ก็ไม่เชื่อ!

คิยู : เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เรื่องเล็ก

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เต้นก็เต้น

คิยู ยึดคติ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไป

ทาคางิ อาคาเนะ อุตส่าห์เปิดเผยขนาดนี้ ถ้าเขาทำตัวอึกอัก จะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบเปล่าๆ

พอดีกับที่เป็นจังหวะเพลงเร็ว ทาคางิ อาคาเนะ กระพริบตาปริบๆ ถามว่า

ทาคางิ : อาจารย์จิฮายะ เต้น รุมบ้า (Rumba) ได้ไหมคะ?

คิยู : พอได้นิดหน่อย

ทาคางิ : ฮ่าๆ ไม่เป็นไรค่ะ หนูก็ พอได้นิดหน่อย เหมือนกัน

จังหวะก้าวที่งดงาม โรแมนติก และเร่าร้อน พละกำลังและรูปร่างของนักเต้นทั้งสองคนอยู่ในระดับท็อป

อาจจะมีจุดบกพร่องแบบมือสมัครเล่นบ้าง แต่ความดิบเถื่อนนี้ เข้ากับบรรยากาศรอบกองไฟได้อย่างลงตัว

ไม่ถือสาหาความจริงๆ ด้วยแฮะ อาจารย์จิฮายะ... พวกนักเรียนหญิงที่เตรียมรอสมน้ำหน้า ต่างพากันเก็บมือถืออย่างเซ็งๆ แต่แล้วก็อดไม่ได้ที่จะกดถ่ายต่อ

อาจารย์จิฮายะเต้นรุมบ้าเซ็กซี่ชะมัด ซู้ดดด (เสียงเช็ดน้ำลาย)

อายาโนะ : ว้าว!

บนเนินสูง อายาโนะ ร้องเสียงหลง

อายาโนะ : เมื่อก่อนเห็น อาริ เต้นแต่เพลงช้ากับเขา ไม่นึกเลยว่า "สมรรถนะ" ของอาจารย์จิฮายะจะดีเยี่ยมขนาดนี้

สมรรถนะ...

คำศัพท์ประหลาดๆ คำนี้ เหมือนกาวเหนียวหนืดที่อุดตันอยู่ในใจของ อาริ

มองดูภาพความเร่าร้อนเบื้องล่าง เธอรู้สึกแย่สุดๆ ไปเลย

[จบแล้ว]