บทที่ 106 - ฮิโตมิกับชุดคู่รักของรุ่นพี่
บทที่ 106 - ฮิโตมิกับชุดคู่รักของรุ่นพี่
งีบหลับไปพักใหญ่ ตื่นมาดูเวลาก็ได้ฤกษ์ไปปั่นป่วนพวกนักเรียนพอดี
เวลาคืนนี้ส่วนใหญ่เป็นฟรีไทม์ กิจกรรมรวมที่ต้องจัดก็มีแค่ "จุดกองไฟ" กับงานเต้นรำง่ายๆ แล้วก็ประกาศกฎการสำรวจเกาะ ซึ่งจริงๆ ก็ส่งเข้ามือถือนักเรียนไปหมดแล้ว เหลือแค่ย้ำเรื่องข้อควรระวังนิดหน่อย
"สรุปคือทัศนศึกษานี้ก็ชิลใช้ได้! เสพสุขกับชีวิตให้เต็มที่เถอะ!"
คิยู ให้กำลังใจตัวเองเงียบๆ
คิดในแง่ดี ถึงจะต้องคอยระวัง ทาคางิ อาคาเนะ แต่อย่างน้อยในสภาพแวดล้อมที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแบบนี้ ก็ไม่ต้องคอยระวังผู้หญิงแปลกหน้าที่จะโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
ถ้าไม่มีรัศมีอำมหิตของ อาริ คอยข่มไว้ คิยู ไปกินข้าวที่ไหนลำพัง สายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้หญิงที่มองมา ล้วนส่งสัญญาณอันตรายระดับเรือสวยทั้งนั้น!
ตามธรรมเนียม เขาใช้กล้องมือถือเช็กความเรียบร้อยของใบหน้า แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับรอยแดงที่คอ
สตั๊นไปไม่กี่วิ คิยู ก็ตีหน้าตาย ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเดินออกจากเต็นท์
ระบบ : เฮ้ๆ โฮสต์ครับ ไอ้รอยนั่นจะไม่จัดการหน่อยเหรอครับ เดี๋ยวคุณหนูมาเห็นเข้าจะคิดมากเอานะ!
คิยู : ผิดแล้ว ถ้าฉันทำสายตาลุกลี้ลุกลน ท่าทางมีพิรุธ นั่นแหละถึงจะทำให้คนคิดมาก แต่ถ้าฉันทำตัวบริสุทธิ์ใจเข้าไว้ รอยนี้มันก็แค่ยุงกัด
คิยู แถในใจอย่างหน้าด้านๆ พร้อมยกมือหยิบเส้นผมที่เล็งไว้ตอนจัดทรงผมเมื่อกี้ออกมาจากบริเวณจอนผม ดูจากความยาวแล้ว เป็นผมของ อายาโนะ ชัดๆ
คิยู : ไอ้เจ้านี่ต่างหากที่เป็นหลักฐานมัดตัวว่าละเมิดสัญญาที่ควรต้องกำจัดทิ้ง
ระบบ : เอ๋... งั้นเหรอครับ? อุตส่าห์ว่าจะขาย เทคโนโลยีฟื้นฟูผิวหนังเร่งด่วน ให้สักหน่อย แค่ 99 แต้มพลังงานเอง...
คิยู : เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้จะใช้แต้มพลังงานได้ยังไง แน่นอนว่าต้องเก็บไว้อัปเกรดตัวเองสิ
ถึงช่วงนี้จะกอบโกยแต้มจาก อายาโนะ มาได้เพียบ แต่ คิยู ก็ยังคงนิสัยมัธยัสถ์ ไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย
ดูจากกรณีของ อายาโนะ เป็นตัวอย่าง ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเจอเรื่องเหนือธรรมชาติแบบไหนอีก ที่อาจจะต้องพึ่งพาไอเทมจากระบบ
ตอนนี้ของในร้านค้าที่ คิยู เล็งไว้ ราคาต่ำสุดก็ปาเข้าไปหลายร้อยแต้มแล้ว เช่น 【แหวนแมวเงิน (ชำรุด)】 ที่ช่วยลบล้างความเสียหายจากการตกที่สูงได้หนึ่งครั้ง, 【ลายพรางโฮโลแกรม】 ช่วยพรางตัวชั่วคราว, หรือ 【ประสาทเทียมปลุกตื่นความเร็วสูง】 ที่ทำให้เป้าหมายเพศหญิงถึงจุดสุดยอดจนหมดแรงในพริบตา...
ฟังดูไม่เหมือนของที่เอาไว้ใช้ในชีวิตประจำวันเลยสักนิด
ปัญหาก็คือ ไอ้การหยุดเวลาของ อายาโนะ เนี่ย พูดกันตามตรงมันก็ไม่ใช่เรื่องในชีวิตประจำวันเหมือนกัน...
มีแต่พลังเหนือธรรมชาติเท่านั้นที่จะต่อกรกับพลังเหนือธรรมชาติได้
ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะเลิกใช้ชีวิตเปื่อยๆ และหันมาใช้ประโยชน์จากระบบให้คุ้มค่า ก็ต้องติดอาวุธให้ตัวเองแบบจัดเต็ม!
ดูเหมือน ชิมามุระ ฮิโตมิ ก็เตรียมตัวเสร็จแล้ว ดูจากสีหน้า อาการไม่สบายเมื่อครู่น่าจะหายดีแล้ว ตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าเต็นท์ ดึงเสื้อผ้าตัวเองไปมา ก้มๆ เงยๆ ดูลังเลใจพิกล
คิยู : เป็นอะไรไปครับ? (คิยูมองซ้ายมองขวา ก่อนลดเสียงลง) เสื้อผ้าขาดเหรอ?
ฮิโตมิ : เปล่าค่ะ... (ฮิโตมิเสียงอ่อย) คือฉันกำลังคิดว่า เดี๋ยวทุกคนจะเต้นรำกันใช่ไหมคะ? ถ้าเกิดโดนยุให้เต้นขึ้นมา ใส่ชุดนี้มันจะดูไม่เหมาะสมหรือเปล่า...
พูดกันตามตรง
มุมมองความรักของสาวขี้กังวลเนี่ย มันช่างซับซ้อนเกินกว่าที่คนไม่คิดอะไรอย่าง คิยู จะเข้าถึงได้จริงๆ
ถ้ามีคนยุให้ คิยู เต้น เขาปฏิเสธได้สบาย หรือจะพูดให้ถูกคือ ด้วยบุคลิกปกติของ คิยู คงไม่มีใครกล้ายุเขาแบบกดดันหรอก
แน่นอน ในฐานะครู ถ้าอารมณ์พาไปจะเต้นกับนักเรียนก็ไม่มีปัญหา สำหรับ คิยู เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย ชาติที่แล้วเขาก็เคยใช้การเต้นรำเป็นสื่อในการสื่อสารกับสาวๆ อย่างลึกซึ้งมานักต่อนัก
คิยู : เสื้อผ้าก็ไม่เห็นจะไม่เหมาะสมตรงไหนนี่ครับ ชุดนี้ก็ดูสุภาพดีออก
ฮิโตมิ : แต่ว่า พวกนักเรียนหญิงในห้องเตรียมชุดเดรสชุดกระโปรงมากันเต็มเลย มีแค่ฉันที่ใส่ชุดวอร์ม...
สาวๆ โรงเรียนจิฮายะมักจะโตเกินวัยในเรื่องการแต่งตัว ปกติใส่ชุดนักเรียนอาจดูไม่ออก แต่พอถึงเวลาต้องโชว์ของ ก็งัดสกิลการแต่งหน้าแต่งตัวระดับที่เด็ก ม.ปลาย ทั่วไปเทียบไม่ติดออกมาโชว์กันเต็มที่
อย่างน้อยในสายตา คิยู พวกเธอก็ดูโตเกินวัยจริงๆ นั่นแหละ
ส่วน ฮิโตมิ ดันเป็นประเภทหน้าเด็ก ก็เลยเกิดความกังวลว่าจะโดนเปรียบเทียบจนกลายเป็นลูกเป็ดขี้เหร่
ความกังวลของคนเราส่วนใหญ่เกิดจากสิ่งแวดล้อม จะโทษว่า ฮิโตมิ เชยก็ไม่ได้ ช่วงหลังมานี้ภาพลักษณ์เธอดีขึ้นเยอะ ใส่ชุดแนวสปอร์ตก็ดูทะมัดทะแมงดี แต่พอไปเทียบกับแก๊งนักเรียนสาวไฮโซที่แข่งขันกันสวย มันก็เลยดูดร็อปไปเลย!
คิยู เข้าใจปัญหาทันที และหาทางออกได้ในเสี้ยววินาที
คิยู : รอแป๊บนึงนะ
คิยู มุดกลับเข้าไปในเต็นท์ตัวเอง ครู่ต่อมา เขาก็โผล่ออกมาในลุคใหม่
ฮิโตมิ : เอ๊ะ รุ่นพี่ก็เปลี่ยนเป็นชุดวอร์มเหมือนกันเหรอคะ...
คิยู : ถ้าเราแต่งเหมือนกัน แล้วอาจารย์คิตาฮาระก็แต่งตัวเรียบๆ เหมือนกัน ก็คงไม่ดูแปลกแยกแล้วใช่ไหมล่ะ?
จริงด้วย!
ฮิโตมิ : ขอบคุณนะคะรุ่นพี่ ที่อุตส่าห์คิดเผื่อฉันขนาดนี้
ฮิโตมิ รู้สึกเกรงใจนิดหน่อย เพราะ คิยู ยอมถอดเสื้อคลุมที่ อาริ เลือกให้เมื่อตอนกลางวันออก ว่าแต่... การที่ คิยู เปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะเธอแบบนี้ คุณหนูใหญ่จะไม่โกรธเอาเหรอ?
จริงๆ ตอนที่ คิยู ถาม เธอเดาไว้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้
นิสัยของรุ่นพี่น่ะ เธอรู้ทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว เห็นทำท่าเย็นชา ไม่ค่อยแจกความสดใสพร่ำเพรื่อ บางทีดูเหมือนเลือดเย็นด้วยซ้ำ แต่ถ้าเป็นเพื่อนที่รุ่นพี่ยอมรับล่ะก็ เขาจะยื่นมือเข้าช่วยอย่างใจกว้างเสมอ
โดยเฉพาะกับเธอ รุ่นพี่ดูแลดีมาตลอด
ในการดูแลนั้น แน่นอนว่าส่วนหนึ่งทำเพื่อ อาริ แต่ตอนนี้ ฮิโตมิ มั่นใจแล้วว่า นอกเหนือจากหน้าที่ดูแลเพื่อนเจ้าสาวแล้ว ตัวตนของ "ชิมามุระ ฮิโตมิ" ก็มีน้ำหนักในใจรุ่นพี่ไม่น้อยเลย!
เดินตามหลังรุ่นพี่ไป ฮิโตมิ แอบลอบมอง แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ชุดวอร์มของรุ่นพี่กับของเธอ... ดูยังไงก็เหมือน "ชุดคู่รัก" ชัดๆ
พอคิดได้แบบนี้ ฮิโตมิ ก็อดไม่ได้ที่จะมีความสุขแบบดำมืดนิดๆ
ฉ... ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ถ้า อาริจัง จะสงสัย ก็... ก็ช่วยไม่ได้นี่นา
จะให้ทำไงได้ล่ะ ชิมามุระ ฮิโตมิ ในโลกความเป็นจริง อดทนอดกลั้นความปรารถนาที่มีต่อคนที่รักมาหลายปี ถือว่าทำดีที่สุดแล้วนะ
ในแง่หนึ่ง คำพูดของ อายาโนะ ที่ยุให้เธอแอบกินขโมยกินบ้าง มันก็... ไม่~ผิด~เลย~นี่~นา!
จิฮายะ คิยู... ไม่สิ อิโต้ คิยู
เขาคือคลังสมบัติ
อาริจัง ผู้ดูแลคลังสมบัติ สามารถเสพสุขได้ตามใจชอบ
ส่วน ฮิโตมิ ที่เป็นเหมือนหนูตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่รอบๆ คลังสมบัติ แอบขโมยกินนิดๆ หน่อยๆ คงไม่เกิดเรื่องร้ายแรงอะไรหรอกมั้ง
ไหนๆ ก็โดนระแวงว่าเป็นหนูขโมยอยู่แล้ว งั้นฉัน... จะขโมยจริงๆ แล้วนะ
ฮิโตมิ เร่งฝีเท้าขึ้นไปเดินเคียงข้าง คิยู แล้วชวนคุยเรื่องการสำรวจเกาะอย่างกระตือรือร้น
ในขณะเดียวกัน บนเรือ...
อาริ กำลังกลัดกลุ้มกับเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งอยู่
[จบแล้ว]