ตอนที่ 41 วันเกิดร้อยปี! เจ้าบ้านไปไหน หรือว่าตายไปแล้ว?

“สี่ขั้ว” ในขอบเขตสี่ขั้ว หมายถึงแขนขาทั้งสี่ของมนุษย์

ขอบเขตสี่ขั้ว ก็คือการบำเพ็ญเพียรแขนขาทั้งสี่ให้สัมผัสกฎเกณฑ์สวรรค์ ใช้มือออกวิชา ใช้เท้าเรียกพลังโลกได้โดยสัญชาตญาณ

เมื่อโอสถจำนวนมากไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย สือฮ่าวก็ค่อย ๆ รู้สึกได้ถึงความมหัศจรรย์ ราวกับแขนขาทั้งสี่ของเขาสัมผัสได้ถึงกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน ความรู้สึกสอดคล้องอันลึกล้ำผุดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

สือฮ่าวส่งความคิด เพียงขยับนิ้วเบา ๆ ลวดลายค่ายกลพุ่งออกมาเองอย่างเป็นธรรมชาติก่อนกลายเป็นค่ายกลต่าง ๆ

จากนั้นรวบมือออกกระบวนท่า ฝ่ามือสรรค์สร้างสวรรค์!

พร้อมออกท่าย่างก้าวมังกรเทพท่องนภา ร่างกายกลายเป็นมังกรเทพที่ท่องไปอย่างอิสระ โลดแล่นทั่วในที่พำนัก ราวกับการเคลื่อนย้ายในพริบตา

จากนั้นก็ใช้พลังเทพอย่างดาบพิรุณดาราและอื่น ๆ รู้สึกสอดคล้องไปกับธรรมชาติ ทุกอย่างเป็นไปเองโดยไม่ต้องคิดราวกับได้ฝึกฝนพลังเทพเหล่านี้มานับไม่ถ้วน

สิ่งนี้ล้วนเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้ก่อนหน้านี้สือฮ่าวจะคุ้นเคยกับพลังเทพเคล็ดวิชาต่าง ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีความรู้สึกที่เหมือนเป็นสัญชาตญาณเช่นนี้

นี่คือความมหัศจรรย์ของขอบเขตสี่ขั้วเมื่อบรรลุถึงขอบเขตสี่ขั้ว แขนขาทั้งสี่จะสัมผัสได้ถึงกฎเกณฑ์แห่งวิถี “ความเข้าใจ” จะกลายเป็น “สัญชาตญาณ”

พลังจิตและพลังกายผสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ จากนี้จะไม่มีคำว่าขาดประสบการณ์ในการต่อสู้อีกต่อไป

“ยอดเยี่ยม!”

สือฮ่าวยิ้มอย่างสบายใจ จากนั้นก็อัปโหลดโอสถที่เหลือขึ้นร้านค้ากลุ่มแชท

【ติ๊ง ท่านขายโอสถชำระไขกระดูก...]

【ติ๊ง ท่านขายโอสถบำรุงหยวน...]

【ติ๊ง ท่านขายโอสถหลอมโลหิต...]

【ติ๊ง ท่านขายโอสถบุปผาทองคำ...]

ขายโอสถสี่ชนิด สือฮ่าวได้แต้มเพิ่มอีก 800,000 แต้ม

เปิดกลุ่มแชท

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ข้าได้เพิ่มโอสถใหม่แล้ว โดยเฉพาะโอสถชำระไขกระดูก ทุกคนสามารถซื้อได้คนละหนึ่งเม็ด โอสถนี้สามารถชำระล้างไขกระดูก ยกระดับกายและพรสวรรค์ เพียงเม็ดเดียวก็สามารถกลายเป็นอัจฉริยะได้”

【สงป้า】: “อัจฉริยะรึ?”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยหรอคะ?”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “พวกเราที่กลายเป็นยอดฝีมือระดับเทพมนุษย์แล้วก็ยังใช้ได้หรือ?”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “แน่นอน! โอสถนี้ แม้แต่ผู้พิทักษ์และผู้อาวุโสในสำนักของข้ายังแย่งกันเลย!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “แบบนี้ฉันคงต้องซื้อให้ได้แล้วค่ะ!”

【จางซานเฟิง】: “รอให้ข้าจัดการกับหกสำนักใหญ่ที่กำลังจะขึ้นมานี้ก่อน แล้วข้าจะไปซื้อหนึ่งเม็ด!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “หกสำนักใหญ่หรอคะ? ท่านจาง อีกไม่กี่วันก็ถึงวันเกิดครบร้อยปีแล้วสินะคะ?”

【จางซานเฟิง】: “ใช่แล้ว!”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ขอแสดงความยินดีล่วงหน้า!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ขอแสดงความยินดีกับท่านจาง!”

【หลินเจิ้งอิง】: “ขอแสดงความยินดีกับท่านจาง!”

【โคโจ คานาเอะ】: “ขอแสดงความยินดีกับท่านจาง!”

【สงป้า】: “ฮ่า ๆ! ท่านจาง ครั้งนี้ท่านต้องจัดการหกสำนักใหญ่ให้หนัก ๆ! พวกนี้ไม่มีใครดีเลยสักคน!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “หรือว่าท่านจางจะเปิดไลฟ์สดไปด้วยดีไหมคะ?”

【สงป้า】: “ใช่แล้ว! ให้พวกเราได้ดูพร้อมกันไปเลย! ข้าอยากจะเห็นท่านจางสั่งสอนพวกมันด้วยตาตัวเอง!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “ความคิดนี้ไม่เลว!”

【หลินเจิ้งอิง】: “+1”

【จางซานเฟิง】: “ได้ ข้าจะเปิดไลฟ์สดเดี๋ยวนี้”

【จางซานเฟิงได้เปิดห้องถ่ายทอดสดแล้ว】

อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวเข้าสู่ห้องถ่ายทอดสด

สงป้าเข้าสู่ห้องถ่ายทอดสด

หลินเข่อเอ๋อร์เข้าสู่ห้องถ่ายทอดสด

ไห่ถังตั่วตั่วเข้าสู่ห้องถ่ายทอดสด

...

เขาบู๊ตึ๊ง จางซานเฟิงออกจากกลุ่มแชท

เขาเคยดูไลฟ์สดของสือฮ่าวมาก่อน รู้ว่ามุมมองของไลฟ์สดในกลุ่มคล้ายกับมุมมองบุคคลที่สาม จึงทักทายไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า

“สวัสดีทุกท่าน!”

ภายในห้องถ่ายทอดสด

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “เอ๊ะ!? ทำไมท่านจางถึงไม่ใช่คุณปู่ที่หน้าตาใจดี ขนคิ้วขาว ๆ ยาว ๆ ละคะ?”

【โคโจ คานาเอะ】: “ไม่ได้บอกว่าครบรอบวันเกิดร้อยปีหรอคะ?”

【สงป้า】: “ทำไมท่านจางถึงดูหนุ่มกว่าลูกชายข้าเสียอีก?”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “พวกท่านลืมไปแล้วหรือ? ท่านจางก็กินโอสถคืนชีวิตบุปผาของท่านอ๋วงเทียนตี้เช่นกัน แถมยังทะลวงด่านต่อเนื่องอีก จึงกลับมาหนุ่มแน่นอีกครั้งอย่างไรเล่า!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “โอ้ ใช่ ๆ ๆ!”

..

โลกดาบมังกรหยก

เตียชุยซัวที่ถูกรับตัวกลับมาแล้วมองดูฉากเบื้องนี้ ถามเสียงเบาว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ อาจารย์กำลังทักทายใครอยู่หรือขอรับ?”

ซ่งหย่วนเฉียว: “ชู่ว์! เบาหน่อย อาจารย์เพิ่งได้รับวาสนาเซียน ได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋วงเทียนตี้! ไม่แน่ว่าท่านอ๋วงเทียนตี้กำลังมองดูที่นี่อยู่ก็ได้!”

“อ๋วงเทียนตี้รึ?”

เตียชุยซัวมองจางซานเฟิงที่ดูหนุ่มกว่าตนเองก็เลิกสงสัย รีบกลั้นหายใจยืนตัวตรงทันที

ในขณะนั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนดังมาจากหน้าประตูสำนัก

“เจ้าอาวาสคงเหวินแห่งวัดเส้าหลิน พร้อมด้วยพระคงจื้อ คงซิ่ง มาอวยพร!”

“เจ้าสำนักอูเหมย อาจารย์เหม่ยเจวี๋ย มาอวยพร!”

“สำนักคงถง มาอวยพร!”

“สำนักหัวซาน มาอวยพร!”

“สำนักกระยาจก มาอวยพร!”

“......”

สิ้นเสียง ผู้คนจากสำนักต่าง ๆ ก็เดินเข้ามายังลานหน้าตำหนักเจินอู่

ส่วนจางซานเฟิงพร้อมด้วยเจ็ดจอมยุทธ์แห่งบู๊ตึ๊งก็ยืนรออยู่แล้ว

“ศิษย์พี่ นี่มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย ทำไมไม่เห็นท่านจาง?”

“วันสำคัญเช่นนี้ ท่านจางจะไม่มาได้อย่างไร?”

“หรือว่า ท่านจางในวันเกิดครบรอบร้อยปีนี้... จะสิ้นอายุขัยเสียแล้ว?”

“ศิษย์น้อง เจ้าอย่าได้พูดไป...แต่ก็มีความเป็นไปได้!”

คงจื้อ คงซิ่งสบตากัน ในแววตาเผยให้เห็นความยินดีที่แฝงด้วยความร้ายกาจซุกซ่อน

[จบแล้ว]