ตอนที่ 27 คนพวกนี้เป็นทหารของใคร ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้!
ตอนที่ 27 คนพวกนี้เป็นทหารของใคร ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้!
ณ ท่าเรือเซี่ยงไฮ้
เมฆดำทะมึนบดบังทั้งผืนฟ้า ลมพายุโหมกระหน่ำ ฟ้าแลบฟ้าร้องราวกับวันสิ้นโลกกำลังมาถึง
คลื่นทะเลที่เคยสงบ บัดนี้กลับกลายเป็น “สัตว์ร้ายกลืนฟ้า” แปรเปลี่ยนผืนน้ำนิ่งเป็นคลื่นยักษ์ราวภูเขาน้ำ
สายฟ้าพาดผ่าน มองเห็นเงาของสัตว์ปิศาจใต้ผิวน้ำได้รำไร
“นี่คือสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ ผู้สื่อข่าวหวังเม่ยลี่กำลังรายงานสดให้คุณผู้ชมทุกท่านได้รับชมกันค่ะ!”
ผู้สื่อข่าวสาวสวยคนหนึ่งท้าทายลมพายุที่โหมกระหน่ำ หันหน้าเข้าหากล้องตะโกนสุดเสียง
“น่ากลัวจัง!”
“นี่เป็นการรายงานสดโดยเอาชีวิตเป็นเดิมพันเลยนะ!”
“ได้ยินว่าอาวุธทั่วไปทำอะไรพวกสัตว์ปิศาจไม่ได้เลย มีเพียงระเบิดนิวเคลียร์เท่านั้นที่สามารถสร้างความเสียหายพวกมันได้!”
“ถ้าใช้ระเบิดนิวเคลียร์ในเซี่ยงไฮ้ ต่อให้กำจัดสัตว์ปิศาจได้ เมืองนี้คงต้องพังพินาศ!”
“แล้วจะทำยังไงดี?”
ประชาชนชาวจีนนับไม่ถ้วนกำลังชมการถ่ายทอดสดนี้พร้อมกัน ทุกคนต่างมีสีหน้าวิตกกังวล
ในขณะนั้น แสงสว่างสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า
กองกำลังหนึ่งพันนายบุกมาอย่างรวดเร็ว
“ท่านผู้ชมคะ! ตามข้อมูลวงในที่ดิฉันได้รับมา ครั้งนี้ประเทศจีนของเราได้จัดตั้งกองกำลังพิเศษที่มีความสามารถในการสังหารสัตว์ปิศาจได้ขึ้นมาค่ะ!”
“นั่นไงคะ พวกเขามากันแล้ว!”
หวังเม่ยลี่รีบให้กล้องหันไปจับภาพทหารพันนายทันที
“กองกำลังพิเศษ?”
“ของจริงปะเนี่ย?”
“สวมเสื้อคลุมเหมือนพวกนักพรตแถมยังสะพายดาบอีกด้วย?”
“ให้ตายสิ! ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมเนี่ย ความเร็วของพวกเขานี่มันอะไร...วิชาตัวเบาหรือไง???”
ภาพตรงหน้าทำเอาคนทั้งประเทศอ้าปากค้าง กองกำลังหนึ่งพันนายนี้มีความเร็วสูงมาก เพียงแค่ปลายเท้าแตะพื้น ก็สามารถพุ่งตัวไปข้างหน้าได้เกือบร้อยเมตร
ไม่ถึงหนึ่งนาที พวกเขาก็เดินทางจากที่ไกลมาถึงชายหาดริมทะเล
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง พวกเขากระโดดลงไปในทะเลทันที
“ไม่จริงน่า? จะไปสู้ในทะเลเลยหรอ?!”
“ตอนนี้น้ำทะเลที่เซี่ยงไฮ้มีแต่สัตว์ปิศาจเต็มไปหมด!”
“โง่เง่า! คนอยู่ในทะเลจะไปขยับตัวสะดวกได้ยังไง จะลงไปในทะเลทำไม! รอให้พวกมันขึ้นมาสิ!”
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
ทว่าวินาทีต่อมา ก็ต้องหน้าแตกกับความเห็นเชิงลบทันที
เมื่อกองกำลังหนึ่งพันนายที่กระโดดลงไปในน้ำทะเลนั้น รอบกายพลันมีเกราะทรงกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสามเมตรปรากฏขึ้น สามารถป้องกันน้ำทะเลจากภายนอกได้ทั้งหมด
พร้อมกันนั้น ก็ชักกระบี่ฟาดฟันสัตว์ปิศาจในน้ำทะเลไม่ยั้งมือ
สัตว์ปิศาจต่างก็ชะงักงันไปชั่วขณะ มนุษย์พวกนี้ต้องการจะทำอะไร? ไม่กลัวตายกันเลยหรือ?
แต่ไม่นานพวกมันก็กลับมาตั้งสติได้ พร้อมทั้งแยกเขี้ยวเล็บ พุ่งเข้าใส่นายทหารเหล่านี้
ทว่าวินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องมากมายก็ดังขึ้น น้ำทะเลถูกย้อมเป็นสีแดงฉานในพริบตาเดียว
“นี่มัน...นี่คือเลือดของสัตว์ปิศาจงั้นหรอ?! คนของเราไม่เห็นเป็นอะไรเลย!”
หวังเม่ยลี่อธิบายไปพลาง ทั้งตัวก็ตกตะลึงไปพลาง
นี่คือสัตว์ปิศาจที่ทำลายล้างทุกสิ่งอย่างที่เคยรู้จักจริง ๆ น่ะหรือ? ทำไมถึงได้อ่อนแอขนาดนี้?
ภาพในหัวพวกเขา สัตว์ปิศาจมีร่างกายดุจเหล็กกล้า กระสุนปืนก็ทำอะไรมันไม่ได้ แต่ตอนนี้กลับถูกทหารที่ถือกระบี่ปราบอสูรฟาดฟันราวกับหั่นแตง
เพียงไม่กี่ลมหายใจ บนผิวน้ำทะเลก็ลอยเต็มไปด้วยซากสัตว์ปิศาจมากมาย
ทะเลน้ำตื้นทั้งหมด พลันถูกกวาดล้างจนโล่งเตียนไปในพริบตา
“โอ๊~~~!!!”
ฝูงสัตว์ปิศาจที่เหลือเห็นดังนั้น ก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวแล้วพากันถอยทัพ
สัตว์ปิศาจที่เคยรวมตัวกันอยู่ ชั่วพริบตาก็มีแต่นอนตายกับหลบหนี
ภัยพิบัติจากสัตว์ปิศาจในน่านน้ำเซี่ยงไฮ้ที่ทั่วโลกจับตามอง...แก้ไขได้ง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ??
ทุกคนต่างก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
...
สหรัฐอเมริกา
ประธานาธิบดีตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ซิการ์ในปากร่วงหล่น
ก่อนหน้านี้สหรัฐอเมริกาก็เคยเผชิญกับการโจมตีจากสัตว์ปิศาจหลายครั้ง แม้แต่อาวุธที่ทันสมัยที่สุดของพวกเขาก็ยังไม่สามารถทำอะไรสัตว์ปิศาจเหล่านี้ได้ จนกระทั่งในภายหลัง เพียงแค่สัตว์ปิศาจปรากฏตัว ก็ต้องทิ้งระเบิดนิวเคลียร์
ปัจจุบันมีเมืองสิบกว่าเมืองที่ถูกถล่มราบเป็นหน้ากลอง ทำให้ประธานาธิบดีทวีตถูกประชาชนในประเทศเรียกว่า “จักรพรรดินิวเคลียร์”
“เวรเอ๊ย? หรือว่าสัตว์ปิศาจพวกนี้จะโดนล้มมวย?”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ประธานาธิบดีร้อนใจ “สั่งให้สายลับทุกคนไปสืบหาความจริงของเรื่องนี้มาให้ได้!”
พูดจบ ประธานาธิบดีก็ร้องโอดโอยขึ้นมาอย่างกะทันหันรีบเอามือกุมเป้ากางเกง
ที่แท้ซิการ์ก็หล่นลงไปในเป้ากางเกง จนไฟลุกขึ้นมานี่เอง
...
ประเทศจีน
ประชาชนที่รับชมการถ่ายทอดสดทุกคน คอมเมนต์ระเบิดไปหมดแล้วขณะนี้
“ให้ตายสิ! แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
“ประเทศจีนของเรามีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“กองกำลังพิเศษงั้นหรอ? พิเศษจริง ๆ ด้วย!”
“พวกเขาสวมเสื้อคลุมนักพรตกันหมดเลย หรือว่าจะเป็นนักพรต?”
“สุดยอด! ราวกับเทพเจ้าลงมาจุติเลย!”
“มีพวกเขาแล้ว สัตว์ปิศาจก็ไม่ต่างอะไรกับนก!”
ทุกคนต่างก็คาดเดาถึงตัวตนที่แท้จริงของกองกำลังนี้
ในขณะนั้นเอง หวังเม่ยลี่ก็รีบเข้านายทหารคนหนึ่งที่กลับขึ้นมาจากทะเล รีบถามว่า “สหาย พวกคุณมาจากไหนกัน?”
ทหารคนนั้นยิ้มเขิน ๆ “ไม่ต้องรีบร้อนไป เดี๋ยวผู้บัญชาการของเราจะจัดงานแถลงข่าว ตอนนั้นประชาชนก็จะได้รู้เอง”
พูดจบ นายทหารคนนั้นก็รีบกระโดดขึ้น ตามกองกำลังใหญ่และจากไป
“งานแถลงข่าว?”
หวังเม่ยลี่ตะลึง รีบดึงช่างภาพ
“รีบไปกันเร็วเข้า! ข่าวสำคัญขนาดนี้ เราจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
สถานีโทรทัศน์กลางเซี่ยงไฮ้
ห้องประชุมที่เดิมมีพื้นที่หลายร้อยตารางเมตร บัดนี้กลับถูกเบียดเสียดจนแทบจะระเบิด
สื่อมวลชนหลายร้อยสำนักจากทั้งในและต่างประเทศต่างหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ข้างนอกยังมีนักข่าวนับไม่ถ้วนที่แบกกล้องและขาตั้งกล้องวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
ในขณะนั้น เว่ยหยวนและหลินฮวาก็เดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย
“หรือว่าจะเป็นผู้อาวุโสเว่ยหยวนจากคณะผู้อาวุโส?”
“ผู้อาวุโสเว่ยหยวนต้องรู้เบื้องหลังของเรื่องในวันนี้ทั้งหมดแน่!”
“แล้วคนข้าง ๆ คือใคร?”
“หรือว่าคนผู้นี้จะเกี่ยวข้องกับเรื่องในวันนี้ด้วย?”
เสียงชัตเตอร์ดังระรัว
“แชะ! แชะ! แชะ!”
ทุกคนต่างตั้งตารอคำตอบ
[จบแล้ว]