ตอนที่ 14 แลกแต้ม! บรรพาจารย์ต้องเห็นด้วยแน่นอน!

【ติ๊ง! อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว อัปโหลดคัมภีร์สุริยันเร้นลับ (ระดับเซียนปฐพี) ได้รับหนึ่งพันแต้ม ต่อไปหากมีผู้ใดซื้อเคล็ดวิชานี้ อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวจะได้รับส่วนแบ่ง 10% โดยอัตโนมัติ】

【ติ๊ง! อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว อัปโหลดเคล็ดบ่มเพาะวิชาภายนอกหกขอบเขต ได้รับห้าร้อยแต้ม ต่อไปหากมีผู้ใดซื้อเคล็ดวิชานี้ อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวจะได้รับส่วนแบ่ง 10% โดยอัตโนมัติ】

【ติ๊ง! อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว อัปโหลดเคล็ดบ่มเพาะวิชาภายในหกขอบเขต ได้รับห้าร้อยแต้ม ต่อไปหากมีผู้ใดซื้อเคล็ดวิชานี้ อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวจะได้รับส่วนแบ่ง 10% โดยอัตโนมัติ】

【ติ๊ง! อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว อัปโหลดวิธีการปรุงโอสถคืนชีวิตบุปผา ได้รับหนึ่งร้อยแต้ม...ได้รับส่วนแบ่ง 10% โดยอัตโนมัติ】

【ติ๊ง! ระดับสิทธิ์ของอ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวเพิ่มขึ้น ได้รับโอกาสสุ่มรางวัลหนึ่งครั้ง (ขอบเขตการสุ่มคือสิ่งของในโลกสมาชิกในกลุ่มแชตทุกคน!)】

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “โอ้โห! ท่านอ๋วงเทียนตี้ได้รับแต้มเยอะแยะในพริบตาเดียว!”

【โคโจ คานาเอะ】: “หนึ่งแต้มมีค่าเท่ากับทองคำหนึ่งร้อยเหลียง หนึ่งพันแต้มก็เท่ากับทองคำหนึ่งแสนเหลียงน่ะสิ? ต่อให้ฉันถูกนำไปขายก็ยังซื้อไม่ไหวเลย!”

โคโจ คานาเอะเพิ่งจะเข้าใจว่าวิทยายุทธ์ที่สือฮ่าวมอบให้เธอก่อนหน้านี้นั้นมีค่ามากเพียงใด!

【โคโจ คานาเอะ】: “ท่านอ๋วงเทียนตี้ ตอนนี้ฉันไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไรดีแล้ว!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “ในโลกของข้า ประโยคนี้จะต้องตามด้วยประโยคที่ว่า ‘มีเพียงการมอบกายถวายชีวิตเท่านั้น!’”

【หลินเจิ้งอิง】: “ฮ่า ๆ! จิ๋นซีฮ่องเต้พูดมีเหตุผล!”

【โคโจ คานาเอะ】: “ไม่นึกเลยว่าจิ๋นซีฮ่องเต้ในประวัติศาสตร์จะทะเล้นขนาดนี้! (รูปหน้าแดงjpg)”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ไม่ต้องเกรงใจ ข้าได้รับกฎแห่งแก่นแท้ของโลกที่เจ้าอยู่มาแล้ว สิ่งนี้มีค่าเกินกว่าจะจินตนาการได้!”

【ติ๊ง! ไห่ถังตั่วตั่ว อัปโหลดจิตแห่งเตียนอี ได้รับ 5 แต้ม ต่อไปหากมีผู้ใดซื้อเคล็ดวิชานี้ ไห่ถังตั่วตั่วจะได้รับส่วนแบ่ง 10% โดยอัตโนมัติ】

【ติ๊ง! ไห่ถังตั่วตั่ว อัปโหลดวิชาขวานคู่ ได้รับ 1 แต้ม ต่อไปหากมีผู้ใดซื้อเคล็ดวิชานี้ ไห่ถังตั่วตั่วจะได้รับส่วนแบ่ง 10% โดยอัตโนมัติ】

【ติ๊ง! ไห่ถังตั่วตั่ว อัปโหลด.....ได้รับ 1 แต้ม】

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ข้าอัปโหลดวิทยายุทธ์ทั้งหมดที่มีได้มาแค่ 10 แต้มเองหรือนี่ ยากเกินไปแล้ว! (ร้องไห้.jpg)”

【โคโจ คานาเอะ】: “พี่ตั่วตั่วยอดเยี่ยมแล้ว! ฉันมีแค่วิชาปราณให้อัปโหลด ได้รวมกันแค่ 2 แต้มเอง!”

【จางซานเฟิง】: “นักพรตเฒ่าอย่างข้าอัปโหลดตำราวิทยายุทธ์ทั้งหมดของบู๊ตึ๊งแล้ว ได้แค่ 10 แต้มเช่นกัน!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “ข้าเองก็ไม่ต่างกัน นอกจากทองคำบางส่วน คงไม่มีอะไรให้แลกแต้มได้อีกแล้ว!”

แม้ว่าอิ๋งเจิ้งจะร่ำรวย แต่ในฐานะเจ้าแผ่นดิน ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะนำเงินในท้องพระคลังทั้งหมดมาแลกเป็นแต้ม มันคือรากฐานของประเทศ ยังต้องใช้เพื่อประโยชน์สุขของราษฎรอีกนาน ยิ่งไปกว่านั้น ปัจจุบันต้าฉินใช้เหรียญทองแดงเป็นหลัก แต่น่าเสียดายที่ร้านค้าไม่รับเหรียญทองแดง!

【ติ๊ง! หลินเจิ้งอิง อัปโหลด ‘วิชายันต์เหมาซาน’ ได้รับ 5 แต้ม...ได้รับส่วนแบ่ง 10% โดยอัตโนมัติ】

【ติ๊ง! หลินเจิ้งอิงอั ปโหลด ‘วิชาหลอมอาวุธเหมาซาน’ ได้รับ 5 แต้ม...ได้รับส่วนแบ่ง 10% โดยอัตโนมัติ】

【ติ๊ง! หลินเจิ้งอิง อัปโหลด ‘วิชาหลอมศพเหมาซาน’ ได้รับ 5 แต้ม...】

【หลินเจิ้งอิง】: “ข้าก็เช่นกัน อัปโหลดเคล็ดวิชาที่มีอยู่ทั้งหมดแล้ว ก็ยังได้ไม่ถึง 20 แต้ม แต่เหมาซานของข้ามีวิชาแปลก ๆ มากมาย รอให้ข้ากลับไปก่อนเถิด ข้าจะอัปโหลดมันทั้งหมดเลย!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ยอดเยี่ยม! ไม่นึกเลยว่าท่านหลินจิ่วจะเป็นคนที่รวยที่สุดในกลุ่มรองจากท่านอ๋วงเทียนตี้!”

【จางซานเฟิง】: “สำนักเหมาซานมีรากฐานลึกซึ้งจริง ๆ!”

【โคโจ คานาเอะ】: “อิจฉาจัง!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “ท่านหลินจิ่วโกยแต้มขนาดนี้ ปรมาจารย์ของท่านเห็นด้วยหรือ?”

【หลินเจิ้งอิง】: “พวกเราชาวเต๋ายึดหลักการปกครองโดยไม่แทรกแซง ตราบใดที่ท่านปรมาจารย์ไม่ปรากฏกายมาด้วยตนเอง ก็แสดงว่าท่านเห็นด้วย! อีกอย่าง ข้าเผยแพร่วิชาเต๋าเหมาซานไปทั่วหมื่นภพ นี่ก็เป็นการเผยแพร่เต๋าแทนท่านปรมาจารย์ด้วยเช่นกัน ท่านปรมาจารย์รู้เข้าคงจะให้รางวัลข้าไม่ทันด้วยซ้ำ!”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ทำไมในหัวของข้าถึงผุดคำว่า ‘หน้าหนาไร้ยางอาย’ ขึ้นมาก็ไม่รู้...?”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ฮ่า ๆ ๆ! จริงด้วย!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “สมกับเป็นท่านอ๋วงเทียนตี้ บรรยายได้ตรงจุด!”

【จางซานเฟิง】: “เอ่อ...นักพรตเฒ่าอย่างข้ามีชีวิตอยู่มาเกือบร้อยปี แต่เรื่องความหน้าหนาคงสู้ท่านนักพรตหลินไม่ได้!”

【หลินเจิ้งอิง】: “...”

...

โลกผีดิบ – สำนักเหมาซาน

หลินเจิ้งอิงมองดูข้อความในกลุ่ม ก็อดที่จะหัวเราะอย่างขมขื่นไม่ได้ หรือว่าเขาจะต้องเชิญเทพมาจริง ๆ เชิญท่านปรมาจารย์ลงมาถามให้รู้เรื่อง?

แต่คาถาเชิญเทพเป็นคาถาต้องห้าม ใช้แล้วจะสูญเสียโลหิตและพลังปราณทั่วร่าง อีกทั้งท่านปรมาจารย์ก็ยุ่งมาก เหมาซานมีคำสั่งว่าหากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ห้ามเชิญเทพมารบกวนโดยง่าย

ดังนั้น ช่างเถอะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ท่านปรมาจารย์คงไม่มาใส่ใจหรอก! อย่างมากเขาก็จุดธูปให้ท่านปรมาจารย์เยอะหน่อย ใช้ธูปดอกใหญ่ที่จุดเฉพาะตอนต้นปีนั่นแหละ!

คิดได้ดังนั้น หลินเจิ้งอิงก็ตะโกนขึ้นว่า “เหวินไฉ! ไปซื้อธูปดอกใหญ่ในเมืองกลับมาให้ข้าที!”

“หา? อาจารย์? ธูปดอกใหญ่ไม่ใช่จุดเฉพาะตอนต้นปีหรือขอรับ? จะจุดอีกแล้วหรือ? ของนั่นมันหนักมากนะขอรับ!”

เหวินไฉทำหน้ามุ่ย จากสำนักไปยังในเมืองแล้วแบกธูปดอกใหญ่กลับมามันเหนื่อยมากนะ!

“ไม่อยากไปใช่หรือไม่? เช่นนั้นก็ให้อาจารย์มาทดสอบวิชาหมัดมวยของเจ้าเสียหน่อย!”

“หา? ไป ๆ ๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ!”

[จบแล้ว]