ตอนที่ 6 พรสวรรค์ฟ้าประทาน, รังสรรค์กายาธรรมดาขั้นสูงสุด

บนยอดเขาจัวเฟิง

หลี่รั่วหยูเอ่ยเทศนาเต๋าดุจบุปผาโปรยปราย อธิบายความลี้ลับของคัมภีร์แห่งเต๋า-ม้วนทะเลทุกข์แต่ละถ้อยคำด้วยความลึกล้ำ

เหล่าศิษย์ที่นั่งอยู่เบื้องล่างขมวดคิ้วแน่น กลั้นหายใจตั้งสมาธิ ไม่กล้าพลาดแม้แต่ครึ่งคำ แต่คัมภีร์แห่งเต๋านั้นลึกล้ำเหนือจินตนา แม้จะเป็นเพียงม้วนทะเลทุกข์ที่ไม่สมบูรณ์ ก็ยังทำให้พวกเขามึนงงราวคลื่นโถมซัด

คงมีเพียงสือฮ่าวผู้เดียวที่เข้าใจ

นั่นเพราะเขามีพรสวรรค์แห่งความเข้าใจฟ้าประทาน รับฟังไปเพียงครู่ก็เข้าใจแก่นแท้ของคัมภีร์ได้โดยสิ้นเชิง

【ท่านได้จดจำ ‘คัมภีร์แห่งเต๋า-ม้วนทะเลทุกข์’ เข้าใจแก่นของมันได้อย่างถ่องแท้ รู้วิธีเปิดทะเลทุกข์ และพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่การบำเพ็ญเพียรได้ทุกเมื่อ】

【ท่านเริ่มลองบำเพ็ญเพียร และเข้าใจขอบเขตทะเลทุกข์อย่างลึกซึ้ง และได้ย้อนรอยอนุมานวิธีการบำเพ็ญเพียรของอีกสามขอบเขตย่อยที่เหลือในขอบเขตล้อหมุนทะเลลับได้สำเร็จ——บ่อน้ำแห่งชีวิต สะพานเทพ และถึงฝั่งแห่งฟากฟ้า】

【ในที่สุด ท่านก็รู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณฟ้าดินที่ได้รับจากม้วนทะเลทุกข์นั้นน้อยเกินไป และต้องการปรับปรุงมัน ด้วยพลังแห่งความเข้าใจฟ้าประทาน ท่านทำสำเร็จ!】

【ความเข้ากันได้ของ ‘คัมภีร์แห่งเต๋า’ กับท่านเพิ่มขึ้นสิบเท่า พลังวิญญาณฟ้าดินหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายท่านด้วยความเร็วสิบเท่า】

...

หลี่รั่วหยูกำลังบรรยายอยู่บนแท่นธรรม เมื่อมองดูสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนักของเหล่าศิษย์เบื้องหน้า ก็พยักหน้าอย่างอดไม่ได้

เส้นทางการบำเพ็ญเพียร คือการช่วงชิงพลังและอายุขัยจากฟ้าดิน เดิมทีก็เป็นวิถีฝืนชะตาสวรรค์ ความลึกล้ำซับซ้อนในนั้น ไหนเลยจะเข้าใจได้ในหนึ่งหรือสองวัน

ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากให้กำลังใจเหล่าศิษย์สักสองสามคำ ทันใดนั้นเขากลับสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณฟ้าดินที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เมื่อหันไปมอง ก็เห็นศิษย์คนหนึ่งถูกพลังปราณอันไร้ที่สิ้นสุดห้อมล้อมอยู่

“พรสวรรค์ของเด็กคนนี้ ช่างฟ้าประทานโดยแท้!”

แม้แต่หลี่รั่วหยูเองก็ยังต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

“นั่นใครกัน? ทำไมถึงดูแข็งแกร่งนัก!”

“ไม่รู้สิ รูปลักษณ์ก็ดูธรรมดาออกนะข้าว่า”

“ธรรมดาที่ไหนกัน! คิ้วกระบี่เนตรดาราขนาดนั้น เจ้าหน้าสิวจมูกแดงยังจะกล้าพูดอีกหรือ?”

“หรือว่าจะเป็นอัจฉริยะจากตระกูลใหญ่?”

“หลังจากนี้ต้องไปทำความรู้จักให้ได้!”

“เงียบ!”

หลี่รั่วหยูที่ได้ยินเสียงซุบซิบโดยรอบก็ขมวดคิ้ว “เส้นทางการบำเพ็ญเพียรห้ามวอกแวก พวกเจ้าจงตั้งใจให้ดี!”

“ศิษย์จะจดจำไว้!”

เหล่าศิษย์รีบหุบปาก ตั้งใจกลับไปฟังและทำสมาธิต่อไป

หลี่รั่วหยูเห็นดังนั้นก็ไม่ได้สนใจสือฮ่าวอีกต่อไป และเริ่มบรรยายธรรมต่อไป

ส่วนทางด้านสือฮ่าว เขายังคงนั่งหลับตาฝึกตน อาศัยพรสวรรค์แห่งความเข้าใจฟ้าประทานของตนเองทำความเข้าใจอย่างต่อเนื่อง

【ท่านเตรียมเปิดทะเลทุกข์ ขณะเดียวกัน ท่านกลับเกิดความเข้าใจขึ้นอีกครั้ง ตระหนักถึงความสำคัญของกายภาพในโลกจินตนาการแห่งนี้】

【เหล่ามหาจักรพรรดิและอัจฉริยะในโลกหล้าล้วนเป็นผู้ครอบครองกายาเทพทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็น กายาโกลาหล กายาศักดิ์สิทธิ์กำเนิดเต๋า กายาศักดิ์สิทธิ์สุริยัน กายาศักดิ์สิทธิ์จันทรา กายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล กายาอสูรสวรรค์ เป็นต้น】

【แม้ว่าท่านจะเป็นเพียงกายาธรรมดา แต่ท่านก็ตระหนักได้ว่า แม้จะเป็นกายาธรรมดาแต่หากขัดเกลาจนถึงขีดสุด ก็สามารถเทียบเคียงหรือกระทั่งเหนือกว่ากายาเทพต่าง ๆ ได้!】

【ดังนั้นท่านจึงละทิ้งการเปิดทะเลทุกข์ไว้ชั่วคราว หันไปหลอมรวมพลังวิญญาณฟ้าดินเข้าสู่ร่างกายของท่าน】

【โลหิต พลังปราณ จุดชีพจร และเส้นเอ็นกระดูกของท่านแข็งแกร่งขึ้นภายใต้การขัดเกลาของพลังวิญญาณฟ้าดิน】

สือฮ่าวเลือกที่จะละทิ้ง “การเปิดทะเลทุกข์” ชั่วคราว อย่างไรเสียเขาก็สามารถเปิดทะเลทุกข์ได้ทุกที่ทุกเวลา สู้ขัดเกลารากฐานให้มั่นคงก่อนย่อมดีกว่า

หลี่รั่วหยูเหลือบมองสือฮ่าว เมื่อเห็นพลังปราณที่ห้อมล้อมเขาค่อย ๆ สงบลง ในใจก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

“บางทีเมื่อครู่นี้ เด็กคนนั้นอาจเพียงแค่บรรลุธรรมโดยบังเอิญ แต่ยังไม่ได้เปิดทะเลทุกข์ มิฉะนั้นแล้ว หากสามารถเปิดทะเลทุกข์ได้ภายในวันเดียว เช่นนั้นพรสวรรค์ย่อมเหนือฟ้าเกินมนุษย์! อย่างน้อยในรอบหมื่นปีมานี้ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน เทียบได้กับมหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เลยทีเดียว! ... แต่ถึงกระนั้น เพียงฟังบรรยายครั้งแรกก็สามารถบรรลุธรรมได้ พรสวรรค์นับว่าน่ากลัวมาก!”

หลี่รั่วหยูสลัดความคิดเลิกวอกแวกและตั้งใจบรรยายต่อ

ครึ่งวันผ่านไป การบรรยายก็สิ้นสุดลง เหล่าศิษย์ลุกขึ้นยืน เตรียมจะเข้าไปทำความรู้จักกับสือฮ่าว แต่กลับไม่คาดคิดว่าสือฮ่าวจะหันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“เขา...ไปแล้วรึ?”

“ตามปกติแล้ว ก็น่าจะยืนอยู่ตรงนั้นแล้วอวดเก่งอะไรสักหน่อยไม่ใช่หรือ?”

“ช่างถ่อมตนเกินไปแล้ว!”

“คนผู้นี้คือแบบอย่างที่เราควรเรียนรู้!”

ขณะเดียวกัน สือฮ่าวกำลังเดินกลับไปยังสวนสมุนไพรและบุปผชาติอย่างรวดเร็ว หากข่าวแพร่ว่าเขาเปิดทะเลทุกข์ได้ตั้งแต่ครั้งแรก คนทั้งสำนักคงรุมกันมาขอผ่าศึกษาร่างเขาแน่!

แม้ว่าจะได้รับการบ่มเพาะจากสำนักในฐานะอัจฉริยะ แต่ความอันตรายก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เขาเคยอ่านนิยายมาก่อน หลังจากที่กายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลของตัวเอกถูกเปิดเผย ก็จะถูกไล่ล่าตลอดทาง หรือแม้กระทั่งระหว่างทางยังถูกคนจับตัวไปพยายามหลอมเป็นโอสถชั้นยอด ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ หากถูกนักบุญหรือจักรพรรดิสองสามคนจับตามองเข้า ก็คงไม่รอดแน่

เก็บตัวเงียบ ๆ ไปก่อนจะดีกว่า ส่วนเรื่องอวดเก่งนั้น เอาไปอวดในกลุ่มแชตก่อนก็ไม่เลว

สือฮ่าวปิดห้องถ่ายทอดสด แล้วเปิดกลุ่มแชตขึ้นมา

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “การบรรยายจบแล้ว ทุกท่านได้อะไรบ้างหรือไม่?”

【อิ๋งเจิ้ง】: “พูดตามตรง ข้ารู้สึกเหมือนกำลังฟังภาษาเทพก็ไม่ปาน ไม่เข้าใจสักคำ!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ข้าเองก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะ ในโลกของข้า ข้าเป็นถึงยอดฝีมือระดับเก้าที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ แต่ครั้งนี้กลับต้องเสียหน้า”

【จางซานเฟิง】: “นักพรตเฒ่าอย่างข้าฟังทุกคำเข้าใจหมด แต่พอรวมกันแล้วกลับไม่เข้าใจอะไรเลย!”

【โคโจ คานาเอะ】: “เอ่อ..!”

【หลินเจิ้งอิง】: “ช่างเถอะ ดูเหมือนว่าท่านปรมาจารย์คงไม่ประทานพรให้ข้าได้เดินทางสายนี้!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “แต่ต้องยอมรับเลยว่าท่านอ๋วงเทียนตี้เก่งกาจนัก ปรากฏการณ์พลังระเบิดเมื่อครู่นี้ พวกเราในกลุ่มเห็นกันชัดเจน!”

【โคโจ คานาเอะ】: “ใช่ค่ะ! ไม่เพียงแค่ในกลุ่มนี้เท่านั้น แม้แต่ในบรรดาศิษย์ที่ฟังบรรยายข้างนอก ก็มีเพียงท่านอ๋วงเทียนตี้ผู้เดียวที่เข้าใจ!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “สมกับเป็นท่านอ๋วงเทียนตี้!”

【จางซานเฟิง】: “พรสวรรค์ของจักรพรรดิสวรรค์ นักพรตเฒ่าผู้นี้นับถือจนสุดใจ!”

【หลินเจิ้งอิง】: “ข้าสังเกตเห็นท่านอ๋วงเทียนตี้สามารถทะลวงผ่านได้ในคราเดียว แต่สุดท้ายกลับยอมแพ้ไป เป็นเพราะเหตุใดหรือ?”

[จบแล้ว]