ตอนที่ 3 ไม่มีจริง ๆ!
ตอนที่ 3 ไม่มีจริง ๆ!
• จากนี้จะเรียก จักรพรรดิสวรรค์แดนร้างว่า อ๋วงเทียนตี้
【อิ๋งเจิ้ง】: “@หลินเจิ้งอิง ท่านเพิ่งบอกว่าหินก้อนนี้ใช้บำเพ็ญเพียรได้หรือ? ข้าใช้ไม่เป็น”
【หลินเจิ้งอิง】: “ข้าใช้วิชาลมปราณที่สืบทอดมาจากวิชาเต๋าเหมาซาน”
【อิ๋งเจิ้ง】: “หา?”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “อาจเป็นเพราะทางฝั่งของท่านหลินจิ่วยังมีการสืบทอดวิชาเต๋าบำเพ็ญเซียนอยู่บ้าง ซึ่งคล้ายคลึงกับของข้า จึงสามารถดูดซับพลังจากหินวิญญาณได้”
【หลินเจิ้งอิง】: “น่าจะใช่! อย่างไรก็ตาม ต้องขอขอบคุณท่านอ๋วงเทียนตี้ เป็นอย่างสูง!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “อะไรนะ? บำเพ็ญเซียนรึ? จะทำให้มีชีวิตอมตะได้หรือไม่?”
อิ๋งเจิ้งเห็นดังนั้น ร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที หากมีเซียนอยู่จริง เช่นนั้นชีวิตอมตะที่เขาปรารถนามาโดยตลอดก็มีความหวังแล้วมิใช่หรือ!
【จางซานเฟิง】: “ยอดเยี่ยม! โลกของข้าเป็นเพียงโลกแห่งจอมยุทธ์ ไร้เซียนอาศัย”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ข้าก็เช่นกัน!”
【หลินเจิ้งอิง】: “แม้ว่าตำราจะบันทึกไว้ว่าปรมาจารย์สามารถมีชีวิตยืนยาวได้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ผู้อาวุโสหรือแม้แต่เจ้าสำนักบางท่านที่ข้าเคยพบเจอ ล้วนมีอายุขัยใกล้เคียงกับคนธรรมดา พวกเราส่วนใหญ่จะเน้นไปที่การจับผีขับไล่สิ่งชั่วร้ายมากกว่า”
【โคโจ คานาเอะ】: “อสูรหรือ? ท่านหลินจิ่ว ที่นั่นก็มีอสูรด้วย?”
【หลินเจิ้งอิง】: “ตอนข้าเพิ่งเข้ากลุ่ม เห็นเจ้าพูดจาแล้ว ทางนั้นก็มีอสูรด้วยหรือ?”
【โคโจ คานาเอะ】: “ใช่ค่ะ! โลกของฉันมีอสูรร้ายปรากฏตัวอยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งล้วนก่อให้เกิดความสูญเสียและสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวง! หน่วยพิฆาตอสูรที่ฉันเข้าร่วมเป็นองค์กรที่สามารถสังหารอสูรได้ แต่น่าเสียดายที่กำลังคนน้อยเกินไป ต่อกรกับอสูรร้ายที่ทรงพลังไม่ได้เลย”
【หลินเจิ้งอิง】: “ช่างน่าโมโหเสียจริง! ข้าจะให้ยันต์ขับไล่อสูรของข้าแก่เจ้า บางทีอาจจะช่วยเจ้าได้บ้าง!”
【หลินเจิ้งอิงได้ส่งซองแดงส่วนตัวให้แก่โคโจ คานาเอะ】
【โคโจ คานาเอะ】: “ขอบคุณท่านหลินจิ่วมากค่ะ!”
สือฮ่าวมองดูภาพในกลุ่มแล้วยิ้มเล็กน้อย กลุ่มแชทต้องคึกคักและกระตือรือร้นแบบนี้สิถึงจะดี ไม่อย่างนั้นกลายเป็นกลุ่มร้างไปแล้วจะสนุกอะไร?
และในความทรงจำของเขา โดยทั่วไปแล้ว เมื่อความคึกคักของกลุ่มแชตถึงระดับหนึ่งแล้วเท่านั้น จึงจะมีการเพิ่มสมาชิกในกลุ่มและพัฒนาฟังก์ชันใหม่ ๆ ต่อไป
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ต้องแบบนี้สิ! ทุกคนมาพูดคุยแลกเปลี่ยนกันให้มาก ๆ และช่วยเหลือซึ่งกันและกันเถอะ!”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “อ๋วงเทียนตี้ ข้ามีคำถามหนึ่งอยากจะขอคำชี้แนะ ในเมื่อพวกเราทุกคนล้วนมาจากต่างโลก เหตุใดท่านจึงรู้จักพวกเราทุกคนได้?”
คนอื่น ๆ ในกลุ่มเห็นดังนั้นก็พากันตกตะลึง
ใช่แล้ว!
พวกเขาไม่รู้จักกันและกันเลย แต่ทำไมอ๋วงเทียนตี้ ผู้นี้ถึงรู้เรื่องราวของพวกเขาอย่างชัดเจน
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ง่ายมาก เพราะข้าคือผู้เดินทางข้ามมิติ เรื่องราวในอดีตของพวกท่านส่วนใหญ่ข้ารู้ทั้งหมด จึงรู้ตัวตนของพวกท่าน”
【โคโจ คานาเอะ】: “สุดยอดไปเลยค่ะ!”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แข็งแกร่งกว่าเทวสถานในตำนานเสียอีก!”
【จางซานเฟิง】: “สมแล้วที่ตอนเข้ากลุ่มมีฉายาว่าอ๋วงเทียนตี้ นามแห่งจักรพรรดิสวรรค์ช่างสมเกียรติจริง ๆ!”
【หลินเจิ้งอิง】: “หินที่ท่านอ๋วงเทียนตี้มอบให้ตามใจชอบล้วนล้ำค่าอย่างยิ่ง จักรพรรดิสวรรค์ช่างทรงอำนาจ!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “โชคดีที่ข้าเปลี่ยนฉายาจักรพรรดิหนึ่งเดียวในสวรรค์ไปก่อนแล้ว พออยู่ต่อหน้าจักรพรรดิสวรรค์เช่นนี้แล้วมันน่ารู้สึกละอายใจไม่น้อย!”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ชมเกินไปแล้ว! อันที่จริงตอนนี้ข้ายังไม่ถึงขอบเขตจักรพรรดิสวรรค์ เป็นเพียงผู้ที่เพิ่งข้ามมิติมายังโลกจินตนาการแห่งนี้เท่านั้น”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “คนธรรมดาที่ไหนจะข้ามมิติได้กัน?”
【โคโจ คานาเอะ】: “คนที่ข้ามมิติได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา!”
【จางซานเฟิง】: “แม่นางทั้งสองพูดมีเหตุผล!”
【หลินเจิ้งอิง】: “แม้ว่าตอนนี้ท่านอ๋วงเทียนตี้จะยังไม่ใช่จักรพรรดิสวรรค์ แต่ในอนาคตย่อมต้องเป็นได้อย่างแน่นอน!”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ขอบคุณสำหรับคำอวยพร!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “จริงสิ! ในเมื่ออ๋วงเทียนตี้ บอกว่ารู้เรื่องราวในอดีตของพวกเรา ข้าขอถามอย่างอาจหาญสักคำถามหนึ่ง ต้าฉินในอนาคตจะสืบทอดต่อไปได้หมื่นชั่วโคตรหรือไม่?”
ในใจของอิ๋งเจิ้งพลันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา ในฐานะจักรพรรดิองค์แรกที่รวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง แม้ตอนนี้ยังไม่อาจมีชีวิตยืนยาวได้ ก็หวังว่าแผ่นดินที่ตนสร้างขึ้นจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์
ตามแผนการและการจัดวางที่เขาคาดการณ์ไว้ ต้าฉินจะต้องสืบทอดต่อไปหมื่นชั่วโคตร!
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ไม่!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “เอาเถอะ! หมื่นชั่วโคตรอาจจะเกินจริงไปหน่อย แล้วพันชั่วโคตรเล่า? มีสักพันชั่วโคตรก็ไม่เลวแล้ว!”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ไม่!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ร้อยชั่วโคตร? ร้อยชั่วโคตรต้องมีสิ!”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ก็ไม่!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ให้ตายสิ! สิบชั่วโคตรเล่า? ตั้งสิบชั่วโคตรนะ ต้องมีสิ!!!”
อิ๋งเจิ้งแทบจะตะโกนออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ต้องมีด้วยรึ? อันนี้ก็ไม่มีจริง ๆ! ต้าฉินล่มสลายในรุ่นที่สอง!”
【อิ๋งเจิ้ง】: ...
อิ๋งเจิ้งตกตะลึง แผ่นหลังที่เคยยืดตรงพลันอ่อนยวบ ทรุดตัวลงบนบัลลังก์ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและสับสน
เป็นไปไม่ได้!
ด้วยแสนยานุภาพของต้าฉินในปัจจุบัน ทั้งด้านบุ๋นและบู๊ ล้วนรุ่งเรืองถึงขีดสุด แม้จะมีขบถบางกลุ่มแต่ก็เป็นเพียงพวกกระจอกงอกง่อยที่แอบซ่อนอยู่เบื้องหลัง แคว้นฉินอันยิ่งใหญ่จะถูกโค่นล้มได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
หรือว่าจะเป็น... พวกหู?
อิ๋งเจิ้งนึกถึงเหตุการณ์อุกกาบาตตกก่อนหน้าที่ตกลงมาจากฟ้า บนนั้นมีอักษรสี่ตัวสลักไว้ว่า ‘ฉินจะพินาศด้วยน้ำมือของหู’
แต่เขาได้ส่งกองทัพไปปราบปรามพวกหูแล้วไม่ใช่หรือ ชนเผ่าหูถูกตีแตกพ่ายกระจัดกระจาย หนีหัวซุกหัวซุน ไม่สามารถรวมตัวกันได้อีกต่อไป จึงเป็นไปไม่ได้ที่คำพยากรณ์จะเป็นจริง
หรือว่าอ๋วงเทียนตี้ พูดโกหก? แต่จากพฤติกรรมในกลุ่มแชตเมื่อครู่นี้ อ๋วงเทียนตี้อยู่สูงส่งเกินไป ไม่มีความจำเป็นต้องหลอกลวงเขาเลย!
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
【หลินเจิ้งอิง】: “เป็นเรื่องจริง! ต้าฉินล่มสลายในรุ่นที่สอง!”
【จางซานเฟิง】: “ทางข้าก็มีบันทึกไว้เช่นกัน เป็นความจริงแน่นอน!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ข้า... ข้าใจสลายแล้ว! เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครก็ได้ช่วยบอกข้าที?”
【หลินเจิ้งอิง】: “ข้ามีหนังสือประวัติศาสตร์ที่บันทึกเรื่องราวของราชวงศ์ฉินอยู่พอดี ข้าจะส่งให้ท่านดู!”
【หลินเจิ้งอิงได้ส่งซองแดงส่วนตัวให้แก่อิ๋งเจิ้ง】
[จบแล้ว]