บทที่ 11 [พี่ชายอย่าหันหลังมานะ หนูเป็นพี่สะใภ้เอง]

บทที่ 11 [พี่ชายอย่าหันหลังมานะ หนูเป็นพี่สะใภ้เอง]

◉◉◉◉◉

เย่ซิวถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก เขามาถึงหน้าห้องวงจรปิดอย่างรวดเร็ว และแน่นอนว่าต้องถูกยามติดอาวุธสองคนยื่นมือมาขวางตามคาด

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะเข้ามาได้"

"มันก็แค่ตัวทดลอง คุยไปก็เปลืองน้ำลาย ไล่มันไปก็จบ"

ยามทางขวาพูดพลางยื่นมือมาผลักไหล่เย่ซิว

ในจังหวะที่ทั้งสองคนไม่ทันระวังตัว เย่ซิวก็ก้าวประชิดตัว มือขวาบีบคอหอยยามทางขวาไว้อย่างแน่นหนา

ในเวลาเดียวกัน มีดสั้นในมืออีกข้างก็พุ่งวาบดุจสายฟ้า เสียบทะลุใต้คางของยามทางซ้ายพุ่งตรงเข้าสู่สมอง เลือดสดๆ ไหลย้อยลงมาตามคมมีดอาบมือของเขา

ยามทั้งสองคนตายคาที่โดยไม่ทันได้ตอบโต้

ปิดชีพสองศพ ใช้เวลาเพียง 0.5 วินาที!

[คุณโจมตีจุดตาย! การโจมตีปกติเปลี่ยนเป็นการโจมตีถึงตาย (Fatal Attack)!]

วินาทีถัดมา ตัวเลขความเสียหายสีฟ้าจางๆ ก็เด้งขึ้นบนหัวของยามทั้งสอง "-157", "-167" หลอดเลือดลดฮวบจนหมดหลอดในพริบตา

[คุณสังหารยามติดอาวุธขององค์กรเจอร์มิเนชั่น ได้รับค่าประสบการณ์ 360 แต้ม] x2

เย่ซิวปรายตามองหน้าต่างสถานะแวบหนึ่ง แล้วละสายตา รีบคุ้ยแม็กกาซีนปืนพกฮอร์เน็ต 4 อันออกมาจากศพ ก่อนจะสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ แง้มประตูห้องวงจรปิดเข้าไปเงียบๆ

ภายในห้องวงจรปิด แสงสีฟ้าสลัวจากจอมอนิเตอร์นับสิบส่องสว่างไปทั่วห้อง

และในขณะเดียวกัน เย่ซิวก็ได้เห็นภาพบาดตาบาดใจสุดขีด

"พี่สามแสน" กับ "พี่ท้องผูก" ที่เข้าเวรอยู่ กำลังกอดกันกลม แลกสายตาหวานเยิ้มให้กัน บรรยากาศพาไป ริมฝีปากห่างกันแค่เส้นยาแดงผ่าแปดกำลังจะประกบกันอยู่แล้ว!

พอได้ยินเสียงเปิดประตู ทั้งคู่ก็หันขวับมาด้วยความตกใจ

เย่ซิวไม่มีอารมณ์จะไปร่วมวงไพบูลย์ด้วย เขามาทำธุระสำคัญ

เย่ซิวพุ่งตัวเข้าใส่ "พี่ท้องผูก" พร้อมมีดในมือ

ทั้งสองคนตื่นจากภวังค์รัก รู้ว่าไม่ใช่เวลามานั่ง "ระบาย" ความเหงา รีบชักปืนพลางผลักกันและกันให้แยกออก หลบการโจมตีทีเผลอของเย่ซิวไปได้อย่างเฉียดฉิว

เย่ซิวไม่แปลกใจที่การลอบโจมตีพลาด "พี่ท้องผูก" อยู่ห่างไปแค่ไม่กี่ก้าว เขาเหวี่ยงมีดในมือออกไปเต็มแรง มีดพุ่งปักเข้ากลางลำคอของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ

[คุณโจมตีจุดตาย! การโจมตีปกติเปลี่ยนเป็นการโจมตีถึงตาย!]

ตัวเลขความเสียหายสีฟ้า "-189" เด้งขึ้นบนหัว "พี่ท้องผูก" เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมากุมมีดที่ปักคาคอ เหมือนพยายามจะดึงออก

แต่สุดท้ายร่างก็อ่อนยวบ คุกเข่าลงก่อนจะล้มฟุบไปกับพื้น ดวงตาเบิกโพลง จ้องมองไปทาง "พี่สามแสน" ด้วยความอาลัยอาวรณ์

ทันทีที่ปามีดออกไป ร่างของเย่ซิวก็พุ่งตามไปตะครุบตัว "พี่สามแสน" กดลงกับพื้น

"พี่สามแสน" ยกปืนขึ้นจะยิงแก้แค้นให้ "แฟนหนุ่ม" ที่เพิ่งตายไป แต่ข้อมือกลับถูกเย่ซิวบีบไว้แน่น ก่อนจะออกแรงบิดอย่างแรง

[พละกำลังของคุณคือ 34, พละกำลังเป้าหมายคือ 10... การตัดสินสำเร็จ, คุณมีพละกำลังมากกว่าเป้าหมาย 3 เท่า, การโจมตีครั้งนี้เพิ่มความเสียหายจากการบดขยี้ 80%!]

เสียงกระดูกหักดัง "กร๊อบ" ข้อมือของ "พี่สามแสน" หักสะบั้น ปืนร่วงหลุดจากมือ

ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนหน้าซีดเผือด "พี่สามแสน" กัดฟันเฮือกสุดท้าย เอาหัวโขกใส่หัวเย่ซิว

"ปั้ก!"

"พี่สามแสน" รู้สึกเหมือนเอาหัวโขกแผ่นเหล็ก ดาวขึ้นระยิบระยับ เห็นยายทวดกวักมือเรียกอยู่รำไร

เย่ซิวสะบัดหัวไล่ความมึน อาศัยจังหวะที่ "พี่สามแสน" กำลังมึนงง ใช้สองมือจับหัวอีกฝ่าย แล้วบิดด้วยพลังช้างสาร

เสียง "กร๊อบ" ดังสนั่น คอของ "พี่สามแสน" หมุนไป 360 องศา ลมหายใจดับวูบลงอย่างรวดเร็ว

"ฟู่ว!"

เย่ซิวทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง หอบหายใจแฮกๆ

ภายในเวลาสั้นๆ แค่หนึ่งนาที เขาฆ่าคนไปถึงสี่คน ประสาทที่ตึงเครียดและสมาธิที่จดจ่อขั้นสุดทำให้สารอะดรีนาลีนหลั่งไปทั่วร่าง

พอการต่อสู้จบลง ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามา

เย่ซิวอดรำพึงในใจไม่ได้ ถ้าเขาเป็นสายนักสู้ หรือก๊อปปี้พลังเจ๋งๆ มาได้สักอย่าง คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้

สายนักสู้คืออาชีพยอดฮิตที่สุดในโลก 《ซิงไห่》 เหตุผลก็ง่ายๆ คำเดียวสั้นๆ... มันโคตรเท่!

ชื่อท่าไม้ตายเท่ (และเบียว) ระเบิดระเบ้อ อะไรนะ "ปืน~ใหญ่~แสง~ทะ~ลวง~มาร", "หมัด! ทลาย! ดารา!"

ไม่พูดเรื่องอื่น เย่ซิวรู้สึกว่าถ้าตอนสู้ได้ตะโกนชื่อท่าแบบนั้นสักหน่อย ความฮึกเหิมคงเพิ่มขึ้นอีกหลายกอง

แถมกระบวนการต่อสู้ของสายนักสู้ก็เรียบง่าย ตรงไปตรงมา คือดาหน้าเข้าไปทุบๆๆ เทียบกับอีกสี่สายอาชีพที่ต้องอาศัยการควบคุมยิบย่อยแล้ว มันต่างกันเหมือนเกม 《Black Myth: Wukong》 กับ 《Tetris》 เลยทีเดียว

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเพ้อเจ้อ เย่ซิวพักหายใจแค่สองสามวินาทีก็ลุกขึ้น

เขาลากศพยามหน้าประตูเข้ามาข้างใน ถอดชุดของทั้งสองคนออก ชุดหนึ่งเอาไปเช็ดคราบเลือดบนทางเดิน อีกชุดเอามาสวมใส่เอง

หลังจากไล่ทุบจอมอนิเตอร์แตกทุกจอและทำลายข้อมูลกล้องวงจรปิดจนเกลี้ยง เขาก็ล็อคประตูแล้วออกจากห้องวงจรปิดไป

พอนึกย้อนไปถึงฉากฆ่าสี่ศพรวดเมื่อกี้ เย่ซิวก็อดถอนหายใจไม่ได้

ก่อนข้ามมิติมา อย่าว่าแต่คนเลย ไก่สักตัวเขายังไม่เคยฆ่า

แต่ความจริงอันโหดร้ายมักจะคอยทำลายจิตใจอันสูงส่งของเขาเสมอ!

สรุปแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของโทคิโอมิ... เอ้ย เป็นความผิดของโลกใบนี้ต่างหาก!

...

อีกด้านหนึ่ง หานเซียวเปิดประตูห้องทดลองของหลินเหวยเสียน มองแผ่นหลังของอีกฝ่าย ด้วยความอารมณ์ดีจึงอดเล่นมุกไม่ได้ "ดร.หลิน อย่าหันหลังมานะ ผมคือบาโลต้า!"

"บาโลต้า?" หลินเหวยเสียนชะงักไปนิด หันกลับมาด้วยความสงสัย แต่กลับพบว่าหานเซียวมายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่นั้นบดบังสายตาเขาจนมิด

"แก..." หลินเหวยเสียนยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ ก้มมองต่ำ ก็เห็นมีดสั้นเล่มหนึ่งปักลึกเข้าไปในตำแหน่งหัวใจ

หลินเหวยเสียนเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แต่แสงสว่างในดวงตาก็ดับวูบลงอย่างรวดเร็ว

หานเซียวเปลี่ยนมาใส่ชุดยาม เดินออกมาจากห้องทดลองของหลินเหวยเสียนด้วยความรู้สึกสดชื่นแจ่มใส

ถุย! สภาพอย่างแก ยังคิดจะกินสมองฉัน ลงนรกไปกินขี้เถอะไป

หานเซียวด่าในใจ ก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปยังห้องปรับแต่งเครื่องจักรที่ชั้นใต้ดินสอง

เมื่อเห็นยามคนหนึ่งโผล่มาในห้องปรับแต่ง ประสาทของหานเซียวก็ตึงเครียดทันที แต่พอเห็นว่าเป็นใบหน้าหล่อๆ ของเย่ซิว เขาก็โล่งอก

แต่พอนึกถึงหน้าหล่อๆ ของเย่ซิว ในใจหานเซียวก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

เป็นตัวทดลองเหมือนกัน ทำไมนายต้องหล่อขนาดนี้ด้วยวะ?

หนอยแน่ ไอ้พวกคนหล่อจงพินาศ ไปกินท่าแทงปลาเค็มของฉันซะ!

เย่ซิวเดินเข้ามา ขยับหมวกยามให้เข้าที่ ถามอย่างมีเลศนัย "ของมาหรือยัง?"

"วางใจได้!" หานเซียวโชว์คีย์การ์ดสีขาวในกระเป๋าเสื้อให้ดู

"เยี่ยม" เย่ซิวพยักหน้า

หานเซียวมองเย่ซิวอย่างมีความหมาย ก่อนจะหยิบปืนพกกระบอกหนึ่งออกมาจากตู้ในห้องปรับแต่งเครื่องจักร แล้วยื่นให้เย่ซิว "นี่ปืนพกฮอร์เน็ตรุ่นปรับแต่ง น่าจะมีประโยชน์กับนาย"

"ขอบใจ" เย่ซิวพยักหน้า รับปืนมา แอบชมว่าช่างกลหานป๋าใช้ได้แฮะ!

แต่คิดดูแล้วก็ปกติ เขากับหานเซียวตอนนี้ลงเรือลำเดียวกัน

หานเซียวช่วยเขาก็เท่ากับช่วยตัวเอง

"รีบไปกันเถอะ ด้วยฝีมือพวกเราสองคน ขอแค่ไม่เจอบาโลต้า ก็น่าจะหนีออกไปได้สบายๆ" หานเซียวกล่าว

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]