บทที่ 840 - ทีเด็ดของโจวจื่อเหวิน

บทที่ 840 - ทีเด็ดของโจวจื่อเหวิน

⚉⚉⚉⚉

“เชือดหมูแล้วจ้า!”

สิ้นเสียงตะโกนจากฝูงชน ชาวบ้านต่างพากันมามุงดู หมู่บ้านปกติไม่ค่อยมีความบันเทิง นานๆ จะมีการเชือดหมูสักที อย่าว่าแต่เด็กเลย ผู้ใหญ่เองก็อยากดูเรื่องสนุกเหมือนกัน

ชายฉกรรจ์หลายคนเข้าไปช่วยกันลากหมูตัวอ้วนพีออกมา เตรียมลงมือสังหาร

โจวจื่อเหวินเริ่มเตรียมอุปกรณ์ทำอาหารและเครื่องปรุง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับ งานเลี้ยงเชือดหมู

“สหายปัญญาชนโจว ฝีมือคุณดี พวกเรารอดูคุณโชว์ฝีมืออยู่นะครับ” ชาวบ้านคนหนึ่งมองดูโจวจื่อเหวินที่กำลังยุ่งอยู่ แล้วเอ่ยชม

“ฮะๆ รอดูได้เลยครับ! รับรองอร่อยจนอยากกลืนลิ้นตัวเองลงไปเลย” โจวจื่อเหวินตอบยิ้มๆ

“ฮ่าๆ งั้นพวกเราจะรอนะ”

ชาวบ้านหัวเราะชอบใจ พลางตั้งตารองานเลี้ยงอันอุดมสมบูรณ์นี้

หมูถูกลากไปที่โรงฆ่าสัตว์ชั่วคราว ชาวบ้านหลายคนช่วยกันกดหมูไว้อย่างชำนาญ เตรียมลงมีด

ตอนนั้นเอง หมูเหมือนจะรู้สึกถึงอันตราย เริ่มดิ้นรนและส่งเสียงร้องโหยหวน

“ทุกคนกดไว้ให้ดี อย่าให้มันหนีไปได้!” คนลงมีดตะโกนสั่ง

สิ้นเสียงร้องแหลมยาว ชีวิตของหมูก็สิ้นสุดลง

จากนั้น ชาวบ้านก็เริ่มจัดการซากหมูอย่างวุ่นวาย ลวกน้ำร้อน ถอนขน เลาะหนัง ชำแหละเนื้อ...

โจวจื่อเหวินยืนดูอยู่ข้างๆ ในใจรู้สึกท่วมท้น

ในยุคนี้ การเชือดหมูเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ใช่แค่เพื่อตอบสนองความอยากกิน แต่ยังเป็นการเฉลิมฉลองและการรวมญาติอีกด้วย

ไม่นาน หมูก็ถูกชำแหละเป็นชิ้นๆ โจวจื่อเหวินเริ่มแสดงฝีมือทำอาหาร

เขาหั่นเนื้อ ปรุงรส แล้วเอาเนื้อที่หั่นแล้วลงหม้อ ใส่เครื่องปรุงต่างๆ เริ่มตุ๋นอย่างคล่องแคล่ว

ไม่นาน กลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็ลอยออกมาจากหม้อ

“ว้าว หอมจัง!” ชาวบ้านพากันมารุมล้อม ดมกลิ่นหอม น้ำลายแทบไหล

“ใจเย็นๆ ยังไม่เสร็จเร็วขนาดนั้น” โจวจื่อเหวินพูดขำๆ

พอเนื้อตุ๋นได้ที่ เขาก็ใส่ผักกาดขาว วุ้นเส้น และเครื่องเคียงอื่นๆ ลงไปตุ๋นต่อ

เมื่อใส่ผักกาดขาวและวุ้นเส้นลงไป วัตถุดิบในหม้อก็เริ่มเดือดพล่าน ดูดซึมรสชาติเข้มข้นของน้ำซุปเนื้อ

โจวจื่อเหวินใช้ทัพพีคนเป็นระยะ เพื่อให้เนื้อทุกชิ้น ผักทุกใบ ได้รับความร้อนทั่วถึง รสชาติกลมกล่อมเข้าเนื้อ

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวจื่อเหวินโชว์ฝีมือต่อหน้าธารกำนัลหลังจากทักษะทำอาหารเต็มเลเวล

เขาไม่ได้ปิดบังเคล็ดลับอะไร วิชาความรู้เป็นของใครของมัน คนอื่นขโมยไปไม่ได้

เวลาผ่านไปทีละวินาที ความหอมสดของเนื้อหมู ความหวานของผักกาดขาว และความเหนียวนุ่มของวุ้นเส้น ค่อยๆ ผสมผสานกันจนเกิดเป็นรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์

โจวจื่อเหวินเติมเครื่องปรุงสูตรพิเศษของตัวเองลงไปอีกหน่อย ทำให้อาหารจานนี้มีรสชาติที่ล้ำลึกยิ่งขึ้น

“เอาล่ะ ทุกคนเตรียมถ้วยชาม มากินข้าวได้แล้วครับ!” โจวจื่อเหวินถือทัพพี หันไปบอกชาวบ้าน

สิ้นเสียงเรียกของโจวจื่อเหวิน ชาวบ้านก็รีบขยับตัว หยิบถ้วยชามของตัวเองมาต่อแถวรอตักอาหาร

“อย่าแย่งกัน เข้าแถวให้เรียบร้อย ทีละคน”

หัวหน้าหน่วยและอู๋ต้ากังคอยจัดระเบียบอยู่ข้างๆ

ภายใต้การกำกับดูแลของหัวหน้าหน่วยและอู๋ต้ากัง ชาวบ้านเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าทุกคนเปื้อนยิ้มด้วยความคาดหวัง

เด็กๆ วิ่งซุกซนไปมาระหว่างแถว เงยหน้ามองหม้อใบใหญ่ที่มีควันพวยพุ่งเป็นระยะ แววตาเป็นประกายด้วยความอยากกิน

โจวจื่อเหวินยืนอยู่ข้างหม้อใหญ่ มือถือทัพพีตักแกงตุ๋นอย่างมั่นคง แต่ละตักให้ปริมาณเต็มที่ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนจะได้ลิ้มรสงานเลี้ยงเชือดหมูแสนอร่อยนี้

“สหายปัญญาชนโจว กับข้าวหอมจริงๆ ผมรอชิมแทบไม่ไหวแล้ว” ชาวบ้านคนหนึ่งในแถวอดพูดขึ้นไม่ได้

“ใจเย็นครับ เดี๋ยวก็ถึงคิวแล้ว” โจวจื่อเหวินตอบกลับยิ้มๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจและความอบอุ่น

ชาวบ้านทยอยรับอาหารที่โจวจื่อเหวินตักให้ ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

“ว้าว รสชาตินี้ สุดยอดไปเลย!”

“ใช่ ฝีมือสหายปัญญาชนโจวนี่ไร้ที่ติจริงๆ!”

ทุกคนลิ้มรสอาหารงานเลี้ยงเชือดหมูไปพลาง ชมเปาะไปพลาง

เด็กๆ กินจนปากมันแผลบ ผู้ใหญ่ก็ยกนิ้วโป้งให้รัวๆ

โจวจื่อเหวินมองทุกคนกินอย่างมีความสุข ในใจก็รู้สึกถึงความสำเร็จ

“ทุกคนค่อยๆ กินนะครับ มีเติมไม่อั้น!” โจวจื่อเหวินยิ้มบอก

งานเลี้ยงเชือดหมูเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทุกคนนั่งล้อมวง เพลิดเพลินกับอาหารเลิศรส

ในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บนี้ งานเลี้ยงเชือดหมูไม่ได้แค่อุ่นท้อง แต่ยังอุ่นไปถึงหัวใจของทุกคน

พวกเขารู้ดีว่า ที่หน่วยการผลิตใจป้ำขนาดนี้ ก็เพราะโจวจื่อเหวิน

ถ้าไม่ใช่โจวจื่อเหวินพาทุกคนปลูกเห็ด หาเงินเข้าหมู่บ้านได้เยอะแยะ อู๋ต้ากังและหัวหน้าหน่วยคงไม่ใจป้ำขนาดนี้

หลังกินข้าว ชาวบ้านช่วยกันเก็บล้างจานชาม ทำความสะอาดสถานที่

“สหายปัญญาชนโจว วันนี้ขอบคุณมากจริงๆ ครับ ที่ทำให้พวกเราได้กินของอร่อยขนาดนี้”

“ใช่ นี่เป็นอาหารงานเชือดหมูที่อร่อยที่สุดที่ฉันเคยกินมาเลย”

ชาวบ้านพากันขอบคุณโจวจื่อเหวิน

โจวจื่อเหวินยิ้ม “ทุกคนอย่าเกรงใจเลยครับ ให้ทุกคนกินอิ่มมีความสุข ผมก็ดีใจ”

เก็บกวาดเสร็จ ชาวบ้านก็ทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน

โจวจื่อเหวินก็กลับบ้านพร้อมกับเฉินเฉี่ยวอีและเฉินซืออิง

“พี่จื่อเหวิน วันนี้พี่เก่งมากเลย ทุกคนชมฝีมือพี่ไม่ขาดปาก” เฉินเฉี่ยวอีพูดอย่างภูมิใจ

“นั่นสิ จื่อเหวิน ฝีมือทำอาหารเธอดีจริงๆ” เฉินซืออิงมองด้วยความอิจฉา

“ฮะๆ กลับบ้านเดี๋ยวสอนให้” โจวจื่อเหวินหัวเราะร่า

เขาไม่ใช่คนหวงวิชา ยิ่งเฉินซืออิงเป็นผู้หญิงของเขาด้วยแล้ว

เฉินซืออิงได้ยินคำพูดของโจวจื่อเหวิน ใบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ ตอบรับเสียงเบา “ได้สิ ฉันจะตั้งใจเรียน”

“ฮะๆ งั้นเรารีบกลับบ้านกัน เดี๋ยสอนทีเด็ดให้” โจวจื่อเหวินดูจะรอไม่ไหว

เมื่อราตรีมาเยือน หมู่บ้านกลับสู่ความเงียบสงบ แต่ในใจของชาวบ้านกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความพึงพอใจ

โจวจื่อเหวินและสองพี่น้องตระกูลเฉินเดินกลับบ้าน แสงจันทร์สาดส่องลงบนร่าง ทอดยาวเป็นเงาบนพื้น

กลับถึงบ้าน โจวจื่อเหวินเร่งให้สองพี่น้องไปล้างหน้าล้างตา ส่วนเขาวางลูกบนเตียงเตา ให้แกนอนหลับอย่างสบายใจ

พูดถึงเรื่องนี้ โจวจื่อเหวินก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน ตอนตื่นเสี่ยวเยว่เยว่จะซนมาก แต่ตอนนอนกลับเงียบกริบ

พอหลับสนิทแล้ว ปกติจะไม่ตื่นง่ายๆ

การนอนหลับที่ดี บวกกับความชอบขยับตัวตอนตื่น ทำให้สมรรถภาพร่างกายของแกแข็งแรงกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก

แม้จะเพิ่งสองเดือน แต่แกเริ่มหัดพลิกตัวแล้ว

แม้จะยังทำไม่ได้ แต่โจวจื่อเหวินกะว่าคงอีกไม่กี่วันนี้แหละ

ต้องรู้ว่า โดยปกติแล้ว ทารกจะเริ่มหัดพลิกตัวได้ก็ต้องสามเดือนขึ้นไป

เสี่ยวเยว่เยว่เพิ่งสองเดือนก็มีแววแล้ว แสดงว่าพัฒนาการดีมาก

จัดการเสี่ยวเยว่เยว่เรียบร้อย รอสักพัก สองพี่น้องก็ล้างหน้าล้างตากลับมา

มีพวกเธอดูแลลูก โจวจื่อเหวินก็ไปล้างหน้าล้างตาบ้าง แล้วรีบกลับมา

“มา ซืออิง เดี๋ยวสอนให้สักสองสามท่า”

โจวจื่อเหวินหัวเราะร่าขึ้นเตียง เริ่มกิจกรรมการเรียนการสอนประจำวัน

⚉⚉⚉⚉

[จบแล้ว]