บทที่ 740 - เก็บเกี่ยวเสร็จสิ้น

บทที่ 740 - เก็บเกี่ยวเสร็จสิ้น

หลังมื้อเช้า โจวจื่อเหวินและสองพี่น้องตระกูลเฉินไปรวมพลที่หน่วยผลิต

พอหัวหน้าหน่วยแจกแจงงานเสร็จ พวกเขาก็แยกย้ายกัน

โจวจื่อเหวินพาสมาชิกกลุ่มเพาะเห็ดส่วนใหญ่ไปเกี่ยวข้าวในนา ส่วนสองพี่น้องไปที่ฐานเพาะเห็ด

เนื่องจากโจวจื่อเหวินดึงคนส่วนใหญ่ไปช่วยเก็บเกี่ยว ฐานเพาะเห็ดช่วงนี้เลยยุ่งมาก

งานของแต่ละคนเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ดีที่งานในฐานปกติไม่ค่อยหนัก ไม่ค่อยใช้แรงงาน ไม่งั้นคงทำไม่ทันจริงๆ

โจวจื่อเหวินพาสมาชิกกลุ่มมาถึงทุ่งข้าวสาลีสีทอง คลื่นข้าวสาลีพลิ้วไหวตามลม ภาพแห่งความอุดมสมบูรณ์

สมาชิกที่เขาเลือกมาล้วนเป็นงานกันทั้งนั้น พวกเขารีบลงมือเกี่ยวข้าวอย่างขยันขันแข็ง

"ทุกคนเร่งมือหน่อย พยายามเก็บให้ได้เยอะๆ วันนี้" โจวจื่อเหวินเกี่ยวข้าวไปให้กำลังใจไป

เหงื่อไหลไคลย้อย แต่ทุกคนก็ยิ้มได้

พวกเขารู้ว่า นี่คือช่วงเวลาที่เหนื่อยที่สุด แต่ก็เป็นช่วงเวลาแห่งการเก็บเกี่ยวผลผลิต

พอเก็บเกี่ยวเสร็จ ส่งธัญพืชแล้ว พวกเขาก็จะได้ส่วนแบ่ง

ขณะเดียวกัน เฉินซืออิงและเฉินเฉี่ยวอีก็ถึงฐานเพาะเห็ด

ถึงคนจะน้อย แต่ด้วยความร่วมมือของเฉินซืออิงและสมาชิกที่เหลือ พวกเขาก็ดูแลเห็ดได้เป็นอย่างดี

พวกเธอตรวจตราโรงเรือนทุกโรง ดูแลอุณหภูมิและความชื้นให้เหมาะสม ให้เห็ดเติบโตแข็งแรง

"ดูท่าเราต้องทำโอทีกันแล้วล่ะ" เฉินซืออิงมองดงเห็ดแล้วบอกน้องสาว

เฉินเฉี่ยวอีพยักหน้า "ค่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก เราไหวอยู่แล้ว"

สองพี่น้องให้กำลังใจกันและกัน เริ่มงานของวัน

พวกเธอรู้ว่าโจวจื่อเหวินยุ่งอยู่กับการเก็บเกี่ยว ไม่มีเวลามาดูแลทางนี้

งานที่หน่วยผลิตก็ยุ่งพอแล้ว พวกเธอไม่อยากเพิ่มภาระให้เขา

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำ การทำงานหนักมาทั้งวันก็ใกล้จบลง

โจวจื่อเหวินมองกองธัญพืชพะเนินเทินทึก ในใจก็ยินดี

เก็บเกี่ยวได้เยอะ ส่วนแบ่งก็เยอะตาม

คิดๆ ดู เขามีแต้มผลงานสามส่วน ส่วนหัวหน้ากลุ่มเพาะเห็ด ส่วนเจ้าหน้าที่อนามัย และส่วนหน่วยลาดตระเวน

ส่วนของหัวหน้ากลุ่มเพาะเห็ดไม่ต้องพูดถึง ตอนแบ่งของเขาจะได้เพิ่มอีกส่วนถือเป็นสวัสดิการหัวหน้า

ส่วนหน่วยลาดตระเวน ถึงเขาจะไม่ได้ไปทำงานประจำ แต่เขาช่วยฝึกสุนัขให้ ก็เลยได้แต้มมาด้วย

"เอาล่ะ เลิกงานได้ วันนี้ทุกคนลำบากแล้ว" โจวจื่อเหวินบอกทุกคน

สมาชิกกลุ่มถอนหายใจโล่งอก แม้จะเหนื่อย แต่เห็นผลงานแล้วก็ยิ้มออก

ตกค่ำ โจวจื่อเหวินและสองพี่น้องกลับถึงบ้าน แม้ร่างกายจะล้า แต่จิตใจเบิกบาน พวกเขานั่งล้อมวงกินข้าว แบ่งปันเรื่องราวการทำงาน

"วันนี้เหนื่อยจริง แต่เห็นข้าวเยอะขนาดนั้นก็คุ้มค่า" โจวจื่อเหวินบอก

เฉินซืออิงพยักหน้า "ใช่จ้ะ งานที่ฐานก็เรียบร้อยดี รู้สึกภูมิใจมาก"

สามคนกินไปคุยไปอย่างมีความสุข พวกเขารู้ว่าช่วงเก็บเกี่ยวจะเหนื่อยและยุ่งกว่านี้ แต่ขอแค่สามัคคีกัน ก็จะผ่านอุปสรรคไปได้และพบกับความสุข

หลังมื้อเย็น สามคนช่วยกันเก็บล้าง

แบ่งงานกันทำ แป๊บเดียวก็เสร็จ

"จื่อเหวิน อีกไม่กี่วันจะถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว จะเก็บเกี่ยวทันไหม?"

เฉินซืออิงถามขึ้น

"ทันครับ ผมฟังลุงอู๋บอกว่า ดูจากความคืบหน้าตอนนี้ อีกสองวันก็น่าจะเสร็จ"

โจวจื่อเหวินตอบ

"ดีจังเลย งั้นเราก็มีเวลาฉลองไหว้พระจันทร์สิ" เฉินเฉี่ยวอีดีใจ

"ไหว้พระจันทร์เป็นวันรวมญาติ ถึงเราจะไม่ได้อยู่กับครอบครัว แต่เราทำขนมไหว้พระจันทร์กินฉลองกันเองได้" โจวจื่อเหวินเสนอ

เฉินซืออิงเห็นด้วย "เราทำไส้ถั่วแดง ไส้โหงวยิ้ง หรือไส้พุทรากวนเองได้ จะได้บรรยากาศกว่า"

เฉินเฉี่ยวอีตื่นเต้น "หนูช่วยนวดแป้งห่อไส้ได้นะ ทำหลายๆ รสเลย"

สามคนปรึกษากัน ฟ้าก็มืดลงไม่รู้ตัว

พวกเขานั่งรับลมสักพัก ก็ไปล้างหน้าล้างตา เข้านอน

คืนนั้นผ่านไป

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวจื่อเหวินและสองพี่น้องตื่นแต่เช้า เริ่มต้นวันใหม่อันวุ่นวาย

งานเก็บเกี่ยวใกล้จะจบแล้ว แผนของหมู่บ้านคือเก็บส่วนที่เหลือให้เสร็จภายในพรุ่งนี้

หลังประชุมเช้า โจวจื่อเหวินเรียกสมาชิกกลุ่มมารวมตัว แจกแจงงาน

เขาให้กำลังใจ "วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเก็บเกี่ยวแล้ว ทุกคนฮึดอีกนิด เก็บเกี่ยวให้หมดในวันนี้เลย"

ทุกคนรับคำเสียงดัง แล้วแยกย้ายกันไปทำงาน

ในทุ่งข้าวสาลีสีทอง เคียวตวัดฉับๆ รวงข้าวร่วงกราว ถูกมัดเป็นฟ่อนๆ กองเรียงราย

ขณะเดียวกัน สองพี่น้องก็กลับไปทำงานที่ฐานเพาะเห็ด

ถึงคนจะน้อย แต่พวกเธอก็ยังตรวจตราโรงเรือนอย่างละเอียด ให้แน่ใจว่าเห็ดได้รับสิ่งที่ต้องการครบถ้วน

วันเวลาแห่งการทำงานผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันที่สอง พวกเขายังคงง่วนอยู่ในนา

เมื่อดวงอาทิตย์จวนจะลับขอบฟ้า โจวจื่อเหวินและลูกทีมก็เก็บเกี่ยวข้าวสาลีแปลงสุดท้ายเสร็จสิ้น

พวกเขาขนธัญพืชขึ้นรถ เตรียมขนเข้าโกดังของหน่วยผลิต

"เอาล่ะ งานเก็บเกี่ยวปีนี้จบลงแล้ว ทุกคนทำได้ดีมาก!" โจวจื่อเหวินประกาศ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างพอใจ

สมาชิกกลุ่มถอนหายใจโล่งอก แม้จะเหนื่อยล้า แต่เมื่อเห็นผลผลิตเต็มไม้เต็มมือ ความภาคภูมิใจก็เอ่อล้นในอก

สิ้นเสียงประกาศของโจวจื่อเหวิน เสียงโห่ร้องยินดีของสมาชิกกลุ่มก็ดังขึ้น

พวกเขาตีมือกันฉลอง ใบหน้าเปื้อนยิ้มแห่งความสำเร็จ

"จบสักที หลายวันนี้เหนื่อยสายตัวแทบขาด!" สมาชิกคนหนึ่งปาดเหงื่อพลางหัวเราะร่า

อีกคนเสริม "นั่นสิ แต่เห็นข้าวเยอะขนาดนี้ ก็คุ้มเหนื่อยนะ!"

"หัวหน้า พี่สุดยอดมากเลย งานพี่หนักกว่าพวกเราตั้งหลายเท่า ลำบากแย่เลย!"

หวังต้าโหย่วที่สนิทกับโจวจื่อเหวินเอ่ยปากชม

หลิวต้าเหวยที่อยู่ข้างๆ ก็เสริม "ใช่ครับหัวหน้า พวกเราว่าเหนื่อยแล้ว แต่พอเห็นงานที่พี่ทำ พวกเราอายที่จะบ่นเหนื่อยเลย พี่เหมือนเครื่องจักรที่ไม่รู้จักเหนื่อยเลยอะ"

โจวจื่อเหวินได้ยินคำชมก็ยิ้มโบกมือถ่อมตัว "ไม่หรอกๆ เป็นผลงานของทุกคนช่วยกันนั่นแหละ ฉันแค่ร่างกายแข็งแรงกว่าหน่อย ก็ต้องรับผิดชอบเยอะหน่อยเป็นธรรมดา"

"หัวหน้า ทำไมร่างกายพี่แข็งแรงจัง? มีเคล็ดลับอะไรไหมครับ?" สมาชิกขี้สงสัยคนหนึ่งถาม

"เคล็ดลับเหรอ? อ๋อ ฉันฝึกวิทยายุทธ์มาแต่เด็กน่ะ นับไหม?"

โจวจื่อเหวินถามกลั้วหัวเราะ

⚉⚉⚉⚉

[จบแล้ว]