บทที่ 700 - สัมผัสสมุนไพร

บทที่ 700 - สัมผัสสมุนไพร

หลังฝังเข็มให้ลุงหลี่ สีหน้าของแกก็ดูดีขึ้นมาบ้าง

“ลุงหลี่ สองสามวันนี้อย่าเพิ่งมาทำงานนะ พักผ่อนอยู่บ้านดีๆ เอายานี่กลับไปกิน กินหมดแล้วค่อยมาตรวจใหม่”

เก็บเข็มเสร็จ โจวจื่อเหวินก็กำชับ

“ใช่ ตาแก่หลี่ ช่วงนี้นอนพักอยู่บ้านไป จื่อเหวินบอกว่าหายดีเมื่อไหร่ค่อยมาทำงาน”

อู๋ต้ากังก็ช่วยพูดอีกแรง

“เลขาอู๋ ฉันพักแป๊บเดียวก็ทำงานได้แล้วน่า”

พอได้ยินว่าห้ามทำงาน ลุงหลี่ก็ร้อนใจ

“ไม่ได้ อาการแกหนักขนาดนี้ ถ้าจื่อเหวินบอกว่าห้ามทำ แกก็ต้องนอนเฉยๆ อยู่บ้าน”

อู๋ต้ากังพูดเสียงแข็ง

“ได้ๆๆ เลขาอู๋อย่าโกรธสิ ฉันไม่ทำก็ได้”

เห็นอู๋ต้ากังของขึ้น ลุงหลี่ก็หงอ

เขารุ่นราวคราวเดียวกับอู๋ต้ากัง รู้นิสัยกันดี

นี่แก่แล้วนะ ถ้าเป็นสมัยหนุ่มๆ อู๋ต้ากังเลือดร้อนกว่านี้เยอะ

“จื่อเหวิน โรคของตาแก่หลี่รักษาหายไหม?”

พอลุงหลี่รับยาเดินกลับไป อู๋ต้ากังถึงได้ถาม

“หายครับ แต่ต้องใช้เวลานานหน่อย”

โจวจื่อเหวินดูวิชาแพทย์ระดับสามของตัวเอง ยิ้มอย่างมั่นใจ

แม้โรคลุงหลี่จะหนัก แต่เขามั่นใจว่ารักษาได้

“งั้นก็ดี โชคดีที่มีนายอยู่ ไม่งั้นตาแก่หลี่แย่แน่”

อู๋ต้ากังตบไหล่โจวจื่อเหวิน

“ฮะๆ หน้าที่ผมอยู่แล้วครับ”

โจวจื่อเหวินยิ้มถ่อมตัว

คุยกันอีกนิดหน่อย ทั้งคู่ก็แยกย้าย

โจวจื่อเหวินไปฐานเพาะเห็ด ส่วนอู๋ต้ากังกลับไปทำงานที่ที่ทำการ

ที่ฐานเพาะเห็ด สมาชิกกำลังยุ่งวุ่นวาย

โจวจื่อเหวินไม่รอช้า ให้เฉินซืออิงเรียกรวมพล แล้วเริ่มสอนต่อ

เพราะทุกคนต้องทำงาน โจวจื่อเหวินเลยลดเวลาสอนลง

สอนไปครึ่งชั่วโมงก็เลิกคลาส ให้ทุกคนแยกย้ายไปทำงานต่อ

เวลาที่เหลือ โจวจื่อเหวินเดินตรวจตราตามโรงเรือนต่างๆ

ขณะสังเกตการเจริญเติบโตของเห็ด เขาก็ลองสัมผัส “ชี่” ของเห็ดไปด้วย

การรับรู้ “ชี่” ช่วยให้เขาเข้าใจสถานะของเห็ดได้ดีขึ้น

“พี่ครับ เห็ดลอตนี้อีกสองวันก็น่าจะเก็บได้แล้ว เตรียมงานเก็บเกี่ยวได้เลย”

ตรวจเสร็จ โจวจื่อเหวินก็บอกเฉินซืออิง

หลังจากฐานเพาะเห็ดเดินเครื่องเต็มกำลัง โจวจื่อเหวินก็เพิ่มเห็ดชนิดอื่นเข้าไปด้วย

อย่างเห็ดหอม เห็ดนางรม เห็ดฟาง เห็ดเข็มทอง เห็ดโคนญี่ปุ่น เป็นต้น

เห็ดพวกนี้มีรอบการเติบโตสั้นยาวไม่เท่ากัน สั้นสุดแค่ยี่สิบสามสิบวัน ยาวสุดก็หลายเดือน

หลังจากเก็บเกี่ยวรอบที่แล้ว พวกที่รอบสั้นก็ใกล้จะเก็บได้อีกรอบแล้ว

“อื้ม เตรียมไว้แล้ว”

เฉินซืออิงพยักหน้า

เธอทุ่มเทกับฐานเพาะเห็ดมากกว่าโจวจื่อเหวินเสียอีก รู้สถานะของเห็ดทุกชนิดเป็นอย่างดี

“บ่ายนี้ผมจะไปบอกน้าอู๋ ให้ทางนั้นเตรียมตัวด้วย”

โจวจื่อเหวินกล่าว

“ได้จ้ะ”

เฉินซืออิงพยักหน้า

เดินดูฐานเพาะเห็ดจนทั่ว ก็ได้เวลาเลิกงานเที่ยง

โจวจื่อเหวินพาสองสาวพี่น้องกลับบ้าน กินข้าวเที่ยงเสร็จก็พักผ่อน

พอสองสาวออกไปทำงาน เขาก็ลุกตาม

มีความสามารถในการสัมผัส “ชี่” แล้ว เขาเลยกะจะเข้าป่าไปหาของดี

ในสายตาเขา สรรพสิ่งล้วนมี “ชี่”

มีทั้งเข้มข้นและเบาบาง สำหรับพืช ยิ่งอายุยืนยาว “ชี่” ก็ยิ่งแกร่งกล้า

นี่ยังแค่ระดับฮวงจุ้ยต่ำเตี้ยเรี่ยดินนะ ถ้าเลเวลสูงขึ้น นอกจากจะแยกแยะความแรงได้แล้ว ยังแยกแยะคุณลักษณะของ “ชี่” ได้ด้วย

ถึงตอนนั้น เขาจะจำแนกชนิดของพืชได้จากลักษณะของ “ชี่”

ทั้งป่าเขาจะกลายเป็นสวนหลังบ้านของเขา

สมุนไพรล้ำค่าต่อให้ซ่อนลึกแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นสายตาเขา

แน่นอนว่า นั่นคือเรื่องของอนาคตหลังจากอัปเกรดสกิล

และเขาต้องหาหนังสือฮวงจุ้ยมาเพิ่มด้วย

ต้องมีความรู้และข้อมูลมากพอ แผงควบคุมถึงจะทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ

การปรากฏของวิชาฮวงจุ้ย เปิดโลกทัศน์ใหม่ให้เขา

อย่างเช่น วิชาคุณไสย การทำนายดวงชะตาด้วยคัมภีร์อี้จิง ไสยเวท วิชาเต๋า และอื่นๆ

แม้จะไม่แน่ว่าจะหาของจริงเจอ หรือเจอแล้วจะใช้ได้จริงไหม

แต่ในเมื่อฮวงจุ้ยยังใช้ได้ อย่างอื่นก็น่าจะมีลุ้น

สำหรับเขา นอกจากตอนหาหนังสือจะยุ่งยากหน่อย ตอนเรียนน่ะง่ายนิดเดียว

แค่ดูผ่านตา ที่เหลือให้แผงควบคุมจัดการ

โดยเฉพาะวิชาเต๋า ที่เน้นการบำรุงสุขภาพ ฝึกฝนทั้งกายและจิต ระหว่างฝึกฝนก็อาจจะค้นพบวิถีแห่งความเป็นอมตะไปด้วย

โจวจื่อเหวินอยากอายุยืน เลยสนใจเรื่องพวกนี้

แต่ช่วงไม่กี่ปีนี้ สิ่งที่เขาคิดล้วนเป็นสิ่งต้องห้าม

อยากหาความรู้พวกนี้ รออีกสักพัก ให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนน่าจะเหมาะกว่า

แต่ด้วยความคิดที่ว่าเผื่อฟลุ๊ค โจวจื่อเหวินเลยตั้งใจจะไปเดินตลาดมืดบ่อยๆ

ถ้ามีโอกาส เขาก็จะรวบรวมเนื้อหาพวกนี้ไว้

เพราะยิ่งเริ่มเร็ว ทักษะก็ยิ่งอัปเกรดเร็ว

คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย โจวจื่อเหวินก็เตรียมอุปกรณ์ พาก้าวเมฆา เจ้าตัวเล็ก และฝ้ายนุ่ม ขึ้นเขาไปด้วยกัน

จากการทำความเข้าใจเรื่อง “ชี่” ในวันนี้ เขาคิดว่าการหาสมุนไพรบนเขาไม่ใช่เรื่องยาก

ถ้าเจอสมุนไพรอายุเยอะสักต้น วันละร้อยหยวนไม่ใช่เรื่องฝัน

อีกหลายปีกว่าจะมีการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เขาตั้งใจจะหาเงินตุนไว้เยอะๆ ในช่วงนี้

พอกลับเข้าเมือง จะได้ทำอะไรสะดวก

เดินขึ้นเขา โจวจื่อเหวินมุ่งตรงไปที่ภูเขาลูกที่สี่

ความจริงภูเขาลูกที่สองกับสามก็มีสมุนไพร แต่ในป่าลึกหลังภูเขาลูกที่สี่จะมีโอกาสเจอสมุนไพรอายุเยอะมากกว่า

ภูเขาลูกที่สองกับสามแม้จะใกล้ แต่สมุนไพรดีๆ มีน้อย

ส่วนป่าลึกชั้นใน ก็ไกลเกินไปสำหรับเขา

ถ้าเข้าไป คงกลับมาไม่ทันค่ำ

สรุปแล้ว ภูเขาลูกที่สี่นี่แหละเหมาะสุด

คนไม่พลุกพล่าน โชคดีอาจเจอสัตว์ป่า สมุนไพรก็เยอะ

โสมในแปลงของเขา ก็ขุดมาจากภูเขาลูกที่สี่นี่แหละ

“อื้ม ตรงนี้ ‘ชี่’ แรงมาก ต้องมีของดีแน่”

โจวจื่อเหวินยืนอยู่หน้าพุ่มไม้เขียวชอุ่ม หลับตาลง สัมผัส “ชี่” รอบตัวอย่างเงียบสงบ

เขายื่นมือออกไป แหวกกิ่งไม้ใบหญ้า ราวกับนักล่าสมบัติผู้ละเอียดรอบคอบ

ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงกลุ่มก้อน “ชี่” ที่มีพลังชีวิตเข้มข้น

“โอ้โฮ นี่มันเหอโส่วอู (Polygonum multiflorum(เป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์ของพืชสมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง)) อายุห้าปีเลยนี่นา ไม่เลวแฮะ! ประเดิมสวย”

โจวจื่อเหวินแหวกพงหญ้า แล้วก็เจอต้นตอของ “ชี่” ที่สัมผัสได้

⚉⚉⚉⚉

[จบแล้ว]