บทที่ 139 เทพขวางทางฆ่าเทพ

"น่ากลัวเหลือเกิน! เลือดมากมายขนาดนั้น น่ากลัวเหลือเกิน... ฮือๆ ข้าอยากกลับบ้านไปหาท่านปู่..."

ขณะที่เย่ฟานกำลังร้องตะโกน เขาก็พลันสะบัดข้อมือและวิ่งออกไปนอกโรงงานร้างอย่างรวดเร็ว ทิศทางที่วิ่งไปนั้นเป็นตำแหน่งที่หมู่หยาโคจิและโจวหมิงอยู่พอดี

"เขาจะหนี? เร็ว... รีบจับตัวเขาไว้..."

จินหยางที่อยู่ชั้นสามเริ่มหงุดหงิดจนเกือบคลุ้มคลั่ง!

วันนี้แผนการทั้งหมดสมบูรณ์แบบ แต่จินหยางลืมไปว่า เย่ฟานเป็นคนโง่ ความคิดไม่เหมือนคนปกติ

คนปกติเมื่อภรรยาถูกจับตัว ย่อมต้องพยายามหาทางช่วย แต่เย่ฟานคนโง่นี่ เห็นเลือดมากมายขนาดนั้นก็วิ่งหนีเลยอย่างนั้นหรือ?

ซูอีเสวี่ยและเซวียนอวี่เฟยที่ถูกมัดอยู่ที่ชั้นห้า เห็นว่าเย่ฟานกลับไม่สนใจพวกนางจริงๆ และวิ่งหนีไป ในแววตาก็มีความผิดหวัง

ฮือ!

หมอเทวดาไม่ได้บอกหรือว่าเย่ฟานใกล้จะฟื้นคืนสติแล้ว?

และทุกวันจะมีช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมงที่รู้สติ ทำไมตอนนี้เย่ฟานถึงเป็นเช่นนี้?

ตามคำสั่งของจินหยาง มีนักรบระดับสูงกลุ่มหนึ่งวิ่งออกมาจากอาคารร้างด้านข้าง ต้องการจับกุมเย่ฟาน

แต่ความสามารถของนักรบเหล่านั้นโดยทั่วไปอยู่เพียงระดับควบคุมศิลปะการต่อสู้และระดับพลังเคลื่อนไหวเท่านั้น

"พวกเจ้าต้องการทำอะไร? บอกพวกเจ้าไว้เลย หากพวกเจ้าขัดขวางข้า ข้าจะโกรธมาก รีบหลบไป!" เย่ฟานตะโกนใส่กลุ่มมือสังหารเหล่านั้น ทั้งร่างพุ่งตรงไปข้างหน้าราวกับวัวกระทิงที่คลุ้มคลั่ง

ตูม!

เพล้ง เพล้ง!

พลังอันแข็งแกร่งของเย่ฟานระเบิดออกมา ราวกับฉีกอากาศเป็นช่องว่าง

มือสังหารเหล่านั้นที่ต้องการขัดขวางเย่ฟาน ล้วนถูกซัดกระเด็นในทันใด ร่วงลงบนพื้นอย่างแรง ไร้วี่แววการเคลื่อนไหวใดๆ

เย่ฟานราวกับ "ตื่นตระหนกจนไม่เลือกทางหนี" ทั้งร่างเสมือนมังกรคลั่งม้วนตัวบนพื้น พุ่งผ่านกลุ่มวัชพืช มุ่งตรงไปยังทิศทางของโจวหมิงและหมู่หยาโคจิต่อไป

"ฮึ! เป็นคนโง่จริงๆ แม้แต่ภรรยาถูกจับไป ยังคิดจะหนีเอาตัวรอด!" หมู่หยาโคจิมองดูทิศทางที่เย่ฟานพุ่งเข้ามา หัวเราะเยาะ "บากะ! มาได้เหมาะเจาะ เข้ามาในกับดักเอง รอเจ้ามาแล้ว ข้าจะสังหารเจ้าในหนึ่งกระบวนท่า!"

อย่างไรก็ตาม โจวหมิงที่ยืนอยู่ข้างหมู่หยาโคจิกลับไม่คิดเช่นนั้น

การเคลื่อนไหวที่เย่ฟานแสดงออกมา แม้จะดูโง่เง่าอย่างแท้จริง

แต่ผลลัพธ์สุดท้าย ไม่ว่าจะเป็นการรับมือกับฉีจวินและหวังเถาในห้องจัดเลี้ยง หรือการเลือกวิ่งหนีจากโรงงานร้างนี้ ล้วนเป็นประโยชน์ต่อเย่ฟานทั้งสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อจินหยางบังคับให้เย่ฟานคุกเข่า เย่ฟานไม่ยอมคุกเข่าเอง แต่กลับทำให้ฉีจวินและหวังเถาเสียท่า

นี่ผิดปกติเกินไปแล้ว!

เย่ฟานอาจจะแกล้งโง่อยู่ก็เป็นได้

"ท่านหมู่หยาโคจิ ต้องการความช่วยเหลือจากข้าหรือไม่?" โจวหมิงถามหมู่หยาโคจิอย่างสุภาพ แต่ในใจจริงแล้ว เขาอยากจะถอนตัวแล้ว

สัญชาตญาณบอกเขาว่า หากวันนี้ยังอยู่ที่นี่ต่อไป คงต้องเสียเปรียบแน่

"ไม่จำเป็น!" หมู่หยาโคจิตอบกลับหนึ่งประโยค ในขณะถัดมา เขาก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ "บัดซบ! เร็วมาก!"

ในช่วงเวลาที่หมู่หยาโคจิและโจวหมิงคุยกันเพียงชั่วขณะ เย่ฟานกลับพุ่งมาจากระยะห้าร้อยเมตรไกลมาอยู่ในระยะหนึ่งร้อยเมตรแล้ว

"ไม่ดีแล้ว!"

หัวใจโจวหมิงเต้นแรง แม้เย่ฟานเพิ่งจะเคลื่อนย้ายในระยะไกลขนาดนี้ แต่ใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที

นี่ไม่ใช่ความสามารถระดับปรมาจารย์อย่างแน่นอน แม้แต่ระดับจอมยุทธ์ก็ไม่ใช่

เย่ฟานอาจจะมีความสามารถระดับจักรพรรดิยุทธ์แล้ว ชายผู้นี้ซ่อนพลังมาตลอด!

ยิ่งไปกว่านั้น เย่ฟานอาจจะไม่ได้โง่เลย ทุกอย่างล้วนแกล้งทำขึ้นมา!

ก่อนหน้านี้ลูกน้องสายตรงของท่านผู้อาวุโสจางแห่งดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือ ชู่เฟิงถูกสังหาร อาจจะเป็นฝีมือของเย่ฟานเอง ไม่ใช่นักรบระดับสูงจากโยวหุนอย่างที่เข้าใจ!

การที่เย่ฟานถูกฉีจวินและจินหยางหลอกล่อมาที่นี่ได้ง่ายดายนั้น ไม่ใช่เพราะความสามารถของฉีจวินและจินหยาง แต่เป็นเพราะเย่ฟานจงใจมารออยู่ที่นี่ต่างหาก!

เป้าหมายคือ รอคอยเขา!

โจวหมิงไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เตรียมหลบหนีออกไปไกลๆ

แต่ในตอนนี้ เย่ฟานได้เคลื่อนย้ายทันใดอีกครั้ง มาอยู่ตรงหน้าโจวหมิงแล้ว

ร่องรอยพลังที่เย่ฟานรู้สึกได้บนรถเมื่อครู่นี้คือพลังของโจวหมิงนั่นเอง

พลังที่คล้ายคลึงกับเศษเสี้ยวของเทพเจ้าอย่างมาก ล้วนแผ่ซ่านออกมาจากร่างของโจวหมิง

บุคคลที่เย่ฟานต้องการลงมือสังหารก็คือโจวหมิง!

ส่วนหมู่หยาโคจิ แม้จะมีความสามารถระดับจอมยุทธ์ แต่เย่ฟานไม่เห็นอยู่ในสายตา

ความสามารถระดับจักรพรรดิยุทธ์นั้น เพียงขยับนิ้วก็สามารถบดขยี้นักรบระดับจอมยุทธ์ได้อย่างราบคาบ

ตูม!

ไม่มีความลังเล เย่ฟานลงมือด้วยท่าทีเด็ดขาด!

"ฟันยมราช!"

คลื่นพลังอันรุนแรงพุ่งฟาดฟันไป กวาดไปโดยมุ่งสังหารโจวหมิง

เร็ว!

เร็วเกินไป!

เร็วจนโจวหมิงไม่มีโอกาสได้หลบหลีก แม้ว่าโจวหมิงด้วยการเสริมพลังพิเศษ ทำให้มีความสามารถระดับจักรพรรดิยุทธ์เช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าความสามารถของเขาจะยังด้อยกว่าเย่ฟานอยู่หลายส่วน

การโจมตีอย่างบ้าคลั่งนี้ของเย่ฟาน แม้โจวหมิงจะรับไว้ได้ ก็คงจะบาดเจ็บสาหัส

ในช่วงเวลาสำคัญ โจวหมิงคว้าหมู่หยาโคจิไว้ ผลักไว้เป็นเกราะด้านหน้า พร้อมกับตัวเองกลิ้งลงพื้นโดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์

ตูม!

เสียงกัมปนาทสนั่นดังขึ้น พลังระดับจักรพรรดิยุทธ์อันทรงพลังกระแทกเข้าร่างของหมู่หยาโคจิ แม้หมู่หยาโคจิจะมีพลังเคลื่อนไหวของศิลปะการต่อสู้ปกป้องร่างกาย แต่ความสามารถระดับจอมยุทธ์นั้น เมื่อเทียบกับระดับจักรพรรดิยุทธ์แล้ว ไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่น้อย พังทลายลงในทันที

ร่างของหมู่หยาโคจิระเบิดแตกกระจาย แม้แต่เสียงร้องอันน่าสยดสยองก็ไม่ทันได้เปล่งออกมา ถูกส่งไปสู่สวรรค์ตะวันตกทันที

โจวหมิงอาศัยช่องว่างเศษเสี้ยวของวินาที หลบหลีกการโจมตีสุดท้ายของเย่ฟานได้อย่างหวุดหวิด เขาถูกเพียงแรงกระแทกส่วนที่เหลือ จึงไม่ได้รับบาดเจ็บหนักนัก

เสื้อผ้าฉีกขาด ผมตั้งชัน ดูไม่มีท่าทางสง่างามเลยแม้แต่น้อย

ร่างของหมู่หยาโคจิระเบิดแตกกระจาย ทำให้อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

โจวหมิงลุกขึ้นจากพื้น ยืนเผชิญหน้ากับเย่ฟาน มองเย่ฟานอย่างระแวดระวัง "คุณชายเย่ฟานช่างเก่งกาจนัก! แท้จริงแล้วเจ้าแกล้งโง่มาตลอด!"

เย่ฟานพินิจมองโจวหมิงอย่างละเอียด "เจ้าคือคุณชายโจวหมิงจากเมืองหลวง? คนขององค์กรเซิงซื่อ?"

ความสามารถของโจวหมิงถึงระดับจักรพรรดิยุทธ์อย่างเฉียดฉิว แต่บนร่างของโจวหมิงมีพลังพิเศษประหลาดที่คล้ายคลึงกับเศษเสี้ยวของเทพเจ้ามาก เย่ฟานจึงไม่แน่ใจว่าตนเองจะสามารถสังหารเขาได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียวหรือไม่

แต่เมื่อเปิดเผยตัวตนต่อหน้าโจวหมิงในวันนี้แล้ว เย่ฟานก็ไม่คิดจะปล่อยให้โจวหมิงมีชีวิตรอดจากที่นี่

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่ฟานได้พบกับสมาชิกองค์กรเซิงซื่อ และเป็นโอกาสดีที่จะได้ทำความเข้าใจองค์กรนี้อย่างถ่องแท้

"ดูเหมือนคุณชายเย่ฟานจะรู้เรื่องไม่น้อย! ฮึ! หากรู้เช่นนี้ เมื่อห้าปีก่อน ก็ไม่ควรใจอ่อน ควรส่งเจ้าไปสู่สวรรค์ตั้งแต่ตอนนั้น!" โจวหมิงรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง เมื่อก่อนคิดว่าเย่ฟานกลายเป็นคนโง่แล้ว ก็วางใจ

ผลที่ได้คือ คนโง่คนนี้กลายเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดของตระกูลเย่ในตอนนี้!

"ฮึ!" เย่ฟานแค่นเสียงเย็นชา พลังทั้งร่างระเบิดออกมา เอ่ยเสียงเย็นชา "วันนี้ จะเริ่มที่เจ้าเป็นคนแรก ใช้เลือดของเจ้าเป็นเครื่องสังเวยดวงวิญญาณนักรบตระกูลเย่ที่จากไป! ไปตายซะ!"