บทที่ 12 - Where are you going?

Chapter 12 - Where are you going?

กู่เฟยจ้องมองหญิงสาว และเธอก็จ้องกลับอย่างท้าทาย

แต่แม้ทั้งสองจะสบตากัน ทว่าความคิดของพวกเขาไม่เหมือนกัน

เธอคิดจะพูดบางอย่างหลังจากที่เห็นกู่เฟยเงียบไปพักหนึ่ง แต่ทันใดนั้นเขาก็พยักหน้า "เอาล่ะ ฉันจะพาเธอไปหาหมอ"

เธอหัวเราะพลางเหยียดแขนออกไปทางกู่เฟย "ขอรบกวนด้วย"

"ไม่มีปัญหา" กู่เฟยหัวเราะพลางจับแขนของเธอแล้วดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ๆ

"เฮ้! นาย...." เธอเริ่มสงสัยกู่เฟยว่าอาจมีความคิดที่ต่ำทราม แต่ท้ายที่สุดเขาก็เพียงเอนตัวลงเพื่อเอาตัวเธอมาวางไว้บนไหล่แล้วจากนั้นก็ยกตัวเธอขึ้นเหมือนกระสอบทราย

"เวร! หนักอะไรขนาดนี้!" กู่เฟยอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเมื่อเขาแบกตัวเธอไว้บนไหล่ ความจริงแล้วผู้หญิงที่ผอมเพรียวย่อมมีน้ำหนักไม่มาก แต่ปัญหาคือเขาคือจอมเวทย์เลเวล 16 ผู้ซึ่งเทแต้มสถานะทั้งหมดลงกับความว่องไว ความแข็งแกร่งของเขาไม่ต่างจากตอนที่เขาเข้าเกมมาครั้งแรกแม้แต่น้อย งานที่ต้องใช้แรงพวกนี้จึงไม่เหมาะสำหรับเขา

กู่เฟยถอนหายใจ หากนี่เป็นโลกจริง ไม่ต้องพูดถึงการอุ้มแบบนี้เลย ถึงต้องยกเธอด้วยมือเดียวก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาา

ในขณะที่กู่เฟยบ่นเกี่ยวกับน้ำหนักของเธอ หญิงสาวก็ไม่ได้รู้สึกแย่ไปน้อยกว่าเขา บริเวณหน้าท้องเป็นจุดอ่อนไหวของร่างกาย คนที่เคยต้องแบกน้ำหนักทั้งหมดของตัวเองไว้ที่มันจะรู้ดีว่าตอนนี้เธออึดอัดแค่ไหน ซ้ำร้ายคนที่แบกเธอยังเป็นจอมเวทย์ที่ไม่ค่อยมีแรงอย่างเห็นได้ชัด การเดินที่โงนเงนไปมาของเขาเป็นสิ่งที่น่ากังวลที่สุดแล้ว! อย่างไรก็ตามเธอได้แต่กัดฟันทนอย่างเงียบๆเนื่องจากสถานรักษาอยู่ค่อนข้างไกล เธอกลัวว่าหากเธอบ่นขึ้นกู่เฟยจะตอกกลับว่า "งั้นเธออยากลงมาเดินเองไหมล่ะ? คืนความทรงจำแห่งน้ำแข็งกลับมาให้ฉันก่อนเลย!" ดังนั้นเธอจึงต้องอดทนไม่ให้ตัวเองไปต่อว่าเขา

อันที่จริงความคิดของหญิงสาวก็ไม่ผิดนัก ทีแรกกู่เฟยตั้งใจจะแกล้งเธอด้วยการใช้ทางอ้อน

ทว่าไม่ช้ากู่เฟยก็รู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้เมื่อเขาต้องเดินผ่านถนนหลักที่มีผู้คนแออัด เขาเริ่มรู้สึกว่าหากเป็นแบบนี้เขาคงแบกเธอไปไม่ตลอดทางแน่ ดังนั้นกู่เฟยจึงทิ้งแผนเดิมที่จะใช้เส้นทางอ้อมและพยายามคิดหาวิธีให้ไปถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด

มีNPCแพทย์ซึ่งให้การปฐมพยาบาลฟรีต่อผู้เล่นเริ่มต้นอยู่ไม่ไกลจากสถาบันนักบวช และเนื่องจากมันไม่มีสกิลที่สามารถใช้ในการรักษาได้ในตอนที่เกมเพิ่งเปิด พวกเขาจึงมีทางเลือกเดียวคือไปNPCแพทย์ภายในเมืองหากพวกเขาบาดเจ็บสาหัส

อาการบาดเจ็บสาหัสนี้ไม่ได้หมายถึงการเสียเลือดในขณะต่อสู้ นั่นเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยซึ่งสามารถหายได้อย่างง่ายดายตราบใดที่ผู้เล่นออกจากพื้นที่การต่อสู้และพักฟื้นเล็กน้อย ทว่าอาการบาดเจ็บสาหัสนั้นร้ายแรงกว่าเนื่องจากมันเป็นการลดเลือดสูงสุดของผู้เล่น การพักผ่อนจะไม่ช่วยฟื้นฟูเลือดที่เสียไปกลับคืน ยิ่งไปกว่านั้นอาการบาดเจ็บสาหัสนั้นยากจะทานทนเพราะผู้เล่นจะรู้สึกเจ็บปวดตลอดเวลาจนกว่าจะได้รับการรักษาที่เหมาะสม

อาการบาดเจ็บสาหัสนั้นรุนแรงมากจนทำให้พื้นที่รอบNPCแพทย์ต่างเต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดรวมถึงเลือดและน้ำตา

ไม่มีใครสนใจถึงวิธีการที่กู่เฟยแบกผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในโรงแพทย์ มันเป็นเรื่องธรรมดามาก คนราวๆครึ่งหนึ่งที่นี่ก็ถูกแบกมาเช่นกัน

กู่เฟยหาที่วางเธอลงอย่างยากลำบาก คนที่มาเข้าคิวที่นี่เยอะกว่าคนที่ต่อแถวซื้อแว่นตากับไม้กวาดที่สถาบันจอมเวทย์เสียอีก เขามองหญิงสาวและกล่าว "เราถึงแล้ว เธอแค่รอต่อคิว เพราะฉะนั้นคืนความทรงจำแห่งน้ำแข็งมาให้ฉันได้แล้ว"

"มีคนหลายคนกำลังหาตัวฉันอยู่นะ!" หญิงสาวหลิ่วตา สาวสวยเช่นเธอดึงดูดความสนใจของผู้คนเสมอ แม้ว่าคนที่อยู่ที่นี่จะเจ็บปวดและแทบไม่มีอารมณ์มาคิดถึงเรื่องใต้สะดือ แต่การเบี่ยงเบนพวกเขาจากความเจ็บปวดโดยการใช้ความงามของสตรีเป็นวิธีที่นายพลกวนหยูใช้ตลอดศึกสามก๊ก ถึงมันจะไม่เป็นผู้ดีดั่งการเล่นหมากรุก ทว่าความงามก็ถือได้ว่าาเป็นศิลปะ

กู่เฟยไม่ได้ถูกชักจูงโดยความงดงามของเธอเลยแม้แต่น้อย เขาแบมือพลางกล่าวอย่างเย็นชา "เอามันคืนมา"

"มีคนกำลังตามหาตัวฉันจริงๆนะ! มองไปตรงนั้นสิ" เสียงของเธอดังขึ้นขณะที่เธอชี้มือไปที่จุดหนึ่งอย่างร้อนใจ แม้แต่คนที่ไม่สนใจในตอนแรกก็ยังมองไปตามทางที่เธอชี้หลังจากได้ยินคำพดของเธอ

สายตาของกลุ่มคนห้าคนส่องวูบเมื่อพวกเขาเห็นทั้งคู่และรีบมุ่งหน้ามาทันที

"เป็นเธอจริงๆ!" ทั้งห้าคนเร่งฝีเท้าของพวกเขาขึ้นเพื่อเข้าประชิด ทั้งห้ามาถึงตรงหน้าของพวกเขาด้วยความโกรธก่อนที่กู่เฟยจะเข้าใจสถานการณ์ซะอีก

กู่เฟยไม่รู้จักพวกเขา และพวกเขาก็ไม่ได้มองเขาเช่นกัน แล้วในวินาทีต่อมาทุกคนก็ถูกดึงความสนใจด้วยการเคลื่อนไหวอย่างฉับพลันของหญิงสาว เธอคว้าแขนของกู่เฟยและเขย่ามันอย่างแรงพลางกล่าว "อ๊ะ! พวกเขาเจอเราแล้ว หนีกันเถอะ!"

"คิดจะหนีเหรอ?" ทั้งห้ารีบขยับไปล้อมทั้งคู่ทันที

เชี่ย! โดนอีกแล้ว! กู่เฟยรู้ได้ทันทีว่าคนพวกนี้ต้องเป็นคนที่ถูกเธอหลอกมาก่อนแน่นอน เนื่องจากเขามัวแต่คิดหาวิธีสั่งสอนเธอมาตลอดทาง เขาจึงไม่ได้ตระหนักว่าเขากำลังถูกหลอกและตอนนี้เขาก็กำลังดูเหมือนผู้สมรู้ร่วมคิดของเธอไปแล้ว

"อย่าใจร้อน เธอกับฉันไม่รู้จักกัน" กู่เฟยอธิบาย

"ไม่รู้จักเหรอ? แล้วทำไมมีดสั้นของฉันถึงอยู่ในมือของนาย?" หนึ่งในเหล่าชายฉกรรจ์กล่าว

มีดสั้น? กู่เฟยประหลาดใจขณะที่เขามองสิ่งที่กำลังถืออยู่

มันเป็นมีดบินที่เขาใช้ปาใส่หญิงสาวซึ่งเดิมทีมันเป็นของเธอ มันยังคงอยู่ในมือของเขาหลังจากที่เขาดึงมันออกจากขาของเธอ

มีดสั้นนี้... กู่เฟยไม่ได้คิดถึงมันมาตลอดเนื่องจากเขาเข้าใจว่ามันไม่ใช่ความทรงจำแห่งน้ำแข็ง ทว่าเมื่อเขาตรวจสอบรายละเอียดของมันก็พบว่ามันคือเสียงคำรามแห่งโทสะซึ่งมีดาเมจสูงกว่าความทรงจำแห่งน้ำแข็ง นอกจากนี้มันยังเพิ่มความเร็วในการโจมตีและดาเมจของผู้เล่นถึง5% แม้ว่ามันจะเทียบกับความทรงจำแห่งน้ำแข็งไม่ได้ แต่มันก็ถือได้ว่าเป็นของหายากอย่างมากในหมู่ผู้เริ่มต้น ในที่สุดกู่เฟยก็เข้าใจสถานการณ์ เธอใช้วิธีอะไรสักอย่างขโมยเสียงคำรามแห่งโทสะมาจากชายคนนี้ และเขาก็กำลังเป็นคนที่ถือมันอยูู่่

เธอจงใจเขย่าแขนของกู่เฟยก่อนหน้านี้เพื่อให้คนอื่นๆเห็นมีดสั้นที่เขากำลังเธออยู่ เพราะมีดสั้นเล่มนี้ไม่ได้สังเกตเห็นง่ายเหมือนความทรงจำแห่งน้ำแข็ง

จะมาอธิบายตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ตกเป็นเหยื่อของแผนการที่คำนวนมาอย่างดีเช่นนี้

"รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ!" หญิงสาวตะโกนพลางดึงกู่เฟยมาตรงหน้าของชายคนหนึ่งราวกับว่าพวกเขาทั้งสองตั้งใจจัดการเขาเพื่อหาทางหนี

การกระทำนี้ทำให้มันกลายเป็นสองต่อหนึ่ง ดังนั้นอีกสี่คนจึงขยับเข้ามาใกล้ชายคนนั้นเพื่อช่วยสนับสนุน ทว่าสิ่งนี้กลับเป็นการสร้างช่องว่างทางด้านซ้ายและขวาของกู่เฟยและหญิงสาว เธอรีบปล่อยมือจากกู่เฟยและรีบมุ่งหน้าไปทางด้านขวาที่เปิดโล่งทันที เธอวิ่งออกไปโดยไม่หันหลังกลับขณะที่เธอตะโกนกลับมาว่า "นายไปทางซ้ายนะ แล้วเราค่อยมาเจอกันที่จุดประจำ!"

กู่เฟยยิ้มเหี้ยมเกรียม หากเธอแค่ส่งสัญญาณให้กับเขา เขาก็สามารถหนีไปได้อย่างง่ายดายเช่นเดียวกันเนื่องจากความเร็วของเขา ทว่าการตะโกนของเธอทำให้เขาดูกลายเป็นพวกของเธอทันที ดูจากความเร็วของเธอไม่ต้องคิดก็รู้ว่าแผลที่ขาของเธอสมานกันตั้งนานแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจหลอกให้กู่เฟยพามานี่นี่เพื่อดึงให้ศัตรูของเธอจัดการเขา

หลังจากลัดเลาะหลายตรอกซอยไม่นานเธอก็สลัดคนสองคนที่ไล่ตามหลังเธอมาได้

หญิงสาวนั่งลงกับพื้นอย่างเหนื่อยล้า เธอยกขาของเธอขึ้นและสังเกตว่าผ้าพันแผลนั้นเปียกโชกไปด้วยเลือดจากบาดแผนที่กู่เฟยสร้างไว้ เธอสาปแช่งตัวเกมในใจที่บางทีก็ทำบางอย่างมาเหมือนจริงจนเกินไปในขณะที่บางส่วนก็หลุดกรอบสามัญสำนึกซะเหลือเกิน 'เจ้าจอมเวทย์บ้า กล้ามาว่าฉันตัวหนัก' หญิงสาวบ่นเงียบๆ

เธอหยิบม้วนผ้าพันแผลอันใหม่ออกมาจากกระเป๋าเก็บของแล้วพันแผลให้ตัวเองใหม่อีกครั้ง

ผลการรักษาของมันจะเริ่มทำงานตอนที่ผู้ใช้อยู่นิ่งๆ ผ้าพันแผลชนิดนี้เป็นผ้าพันแผลระดับต่ำสุด หากอาการบาดเจ็บรุนแรงมากมันจะยิ่งกินเวลาในการรักษามากยิ่งขึ้น บาดแผลของเธอยังไม่สมานดีในตอนที่เธออยู่ในโรงแพทย์ แต่เมื่อคำนึงถึงความหายากของความจริงจำแห่งน้ำแข็ง เธอก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่าที่จะทนต่อความเจ็บปวดและวิ่งหนี หญิงสาวไม่คิดเลยว่าจะมีคนหามีดสั้นที่ดีกว่าเสียงคำรามแห่งโทสะได้เร็วขนาดนี้ เธอจำเป็นต้องขายไอเท็มเริ่มต้นเช่นนี้ไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ไม่งั้นราคาของมันจะตกลงเรื่อยๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็พิงกำแพงลุกขึ้นพร้อมเดินโงนเงนไปยังจุดหมายปลายทาง

ตลาดแลกเปลี่ยน

มันคล้ายกับตลาดประมูลตรงที่ตลาดแลกเปลี่ยนเป็นสถานที่ที่ผู้เล่นสามารถใช้ขายไอเท็มได้ อย่างไรก็ตามทั้งสองยังมีส่วนที่ค่อนข้างแตกต่างกันมากอยู่

สำหรับตลาดประมูล ระบบจะช่วยขายไอเท็มให้หลังจากผู้เล่นจ่ายค่าธรรมเนียมและกำหนดราคาขั้นต่ำของไอเท็มของพวกเขา แล้วผู้ซื้อที่เป็นคนเสนอราคาสูงสุดในระยะเวลาที่ระบบกำหนดก็จะได้รับมันไป

ส่วนสำหรับตลาดแลกเปลี่ยน หลักสำคัญที่สุดของมันคืออนุญาตให้ผู้เล่นใช้เงินจริงในการแลกเปลี่ยนสินค้าได้

ด้วยความเฟื่องฟูของเกมออนไลน์ในยุคปัจจุบัน มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะขายไอเท็มของเกมเสมือนจริงในราคาที่สูงลิ่ว ทว่าเนื่องจากความหลากหลายของช่องทางการซื้อขาย ความปลอดในการทำธุรกรรมดังกล่าวจึงต่ำติดดิน ด้วยเหตุนั้นทางบริษัทเกมที่อยู่เบื้องหลังเกมพาราเรลเวิร์ลจึงสร้างให้ตัวเกมสามารถใช้ในการทำธุรกรรมได้โดยตรงโดยผ่ายตลาดซื้อขายซึ่งสามารถเชื่อต่อกับระบบธนาคารออนไลน์ได้

ในทางกลับกันผู้ขายจะต้องมอบไอเท็มให้กับศูนย์แสดงสินค้าก่อนพวกเขาจึงจะสามารถตั้งราคาและให้รายละเอียดบัญชีธนาคารของพวกเขาได้ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ข้อมูลเกี่ยวกับไอเท็มก็จะถูกโพสลงบนเว็บบอร์ดของเกม

ผู้ซื้อสามารถดูรายละเอียดเกี่ยวกับไอเท็มจากเว็บไซต์หรือแม้แต่ไปที่โถงแสดงสินค้าเพื่อดูมันด้วยตัวเองได้ เมื่อการสั่งซื้อได้รับการยืนยันและเงินถูกโอนไปยังบัญชีที่ระบบกำหนด ไอเท็มก็จะสามารถไปรับที่โถงแสดงสินค้าได้ทันที แล้วจากนั้นระบบก็จะส่งเงินไปยังบัญชีธนาคารของผู้ขายในภายหลัง

วิธีการแลกเปลี่ยนสิ่งของในเกมพาราเรลเวิร์ลก็คล้ายกับเกมMMORPGทั่วไป อย่างไรก็ตาม ความปลอดภัยและความน่าเชื่อถือของธุรกรรมเหล่านี้ดีกว่ามากเนื่องจากมันถูกดูแลโดยบริษัทผู้ดูแลเกม

หญิงสาวมาถึงหน้าห้องแลกเปลี่ยนสินค้าและส่งความทรงจำแห่งน้ำแข็งให้กับโถงจัดแสดงสินค้า เธอเริ่มเปิดใช้งานคอมพิมเตอร์เพื่อป้อนข้อมูลที่ต้องการจนมาถึงขั้นตอนสุดท้าย: ราคา

เนื่องจากเกมยังอยู่ในช่วงการทดสอบรอบเบต้า ราคาสำหรับไอเท็มในเกมจึงยังไม่มีราคากลาง ด้วยเหตุุนั้นหญิงสาวจึงทำได้เพียงคาดเดาจากประสบการณ์การเล่นเกมของเธอเท่านั้น ความทรงจำแห่งน้ำแข็งเป็นอาวุธระดับท็อปของเกมในตอนนี้ ผู้เล่นเงินหน้าย่อมเต็มใจที่จะจ่ายเงินจำนวนมากให้กับมันอย่างแน่นอน เมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอก็พิมพ์จำนวนเงินห้าหมื่นดอลล่าร์ลงไปทันที เธอสูดหายใจลึกและกำลังจะกดยืนยัน ทว่ามีมือหนึ่งสอดเข้ามาและกดEscเพื่อยกเลิกหน้าต่างการทำงานไป

เธอหันหลังกลับไปด้วยความประหลาดใจและเห็นกู่เฟยกำลังยืนยิ้มอยู่

"เธอจะขายมันในราคาห้าหมื่นดอลล่าร์เหรอ?" กู่เฟยถามด้วยท่าทางเป็นกังวล