บทที่ 28 เป้าหมายคือ 'กั๋วกั๋ว'

บทที่ 28 เป้าหมายคือ 'กั๋วกั๋ว'

"อาหารเย็นเสร็จแล้วค่ะ" ไป๋หยาตะโกนเรียก

"กินข้าวก่อนเถอะ"

หลี่หว่านจีลุกขึ้น

"อี้อียังไม่ตื่นอีกเหรอคะ?" ไป๋หยาถาม

"ยังเลย เมื่อคืนยัยหนูนั่นเหนื่อยแย่"

มุมปากของหลี่หว่านจียกขึ้นเล็กน้อย หลังจากห่างหายไปนานถึงสองเดือน เมื่อคืนจึงจัดหนักจนถึงตีสี่

พลังหยางในร่างกายของเขาจึงสงบลงได้เสียที

ทว่าเฉินหลันอี้กลับหมดสภาพ

ใบหน้าสวยของไป๋หยาแดงระเรื่อ เมื่อคืนเธอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องของพวกเขา

ช่างดุเดือดเหลือเกิน!

...

ในวันนั้น กู้ชิงหนิงเคลียร์ค่าจ้างพนักงานเสร็จสิ้น แล้วยื่นเรื่องล้มละลาย

หลังจากนั้น เธอไปหาเชี่ยโหย่วหรง

เชี่ยโหย่วหรงกล่าวว่า "ฉันสืบมาแล้ว ช่วงนี้ธุรกิจ 'มังกร' กำลังทำกำไรดีมาก"

"แต่ธุรกิจมังกรมันดูโลว์คลาสไปหน่อยนะ" กู้ชิงหนิงลังเล

เธอยังมีเงินเหลืออยู่ในมือกว่าสิบล้าน

การเปิดคลับไม่ใช่ปัญหา แต่เธอรู้สึกรังเกียจธุรกิจประเภทนี้อยู่บ้าง

"ขอแค่ทำเงินได้ ใครจะสนล่ะ? อีกอย่าง มีคนของแก๊งมังกรฟ้าคุ้มครอง ไม่ต้องกลัวใครมาหาเรื่องหรอก"

เชี่ยโหย่วหรงไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ เธอเคยเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือน จนกระทั่งเฉินฟานถูกใจ เธอถึงได้ไต่เต้าขึ้นมาเป็นหงส์

เธอขาดเงินไม่ได้ ขอแค่ได้กำไรและไม่ผิดกฎหมาย เธอก็ยอมทำ

"ตกลง งั้นเราเปิดคลับ ตั้งชื่อว่า 'วันดราก้อนคลับ' ก็แล้วกัน"

กู้ชิงหนิงพยักหน้า ไม่สนใจรายละเอียดอีกต่อไป

เพื่อที่จะผงาดขึ้นมาอีกครั้ง

เพื่อแก้แค้น!

เธอทำได้ทุกอย่าง!

พูดแล้วก็ทำเลย!

ทั้งสองแบ่งงานกันทำ

เช่าสถานที่ จ้างพนักงาน ตกแต่งร้าน ขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจ...

ทางด้านหลี่หว่านจี

"การจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นสำนึกผิด ต้องใช้เวลาค่อยเป็นค่อยไป ถ้าไปบีบคั้นเธอ เธอคงยอมตายดีกว่ายอมจำนน"

เขารู้นิสัยของกู้ชิงหนิงดี ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางสำนึกผิดเว้นแต่จะตกหลุมรักเขา

กว่าจะทำภารกิจของระบบนี้สำเร็จ คงต้องใช้เวลาสักพัก

"โชคดีที่ฉันเลื่อนขั้นถึง 'สร้างรากฐานขั้นปลาย' แล้ว และยังมีเวลาเหลืออีกกว่าเจ็ดปี ขอแค่ทำภารกิจสำเร็จอีกสักสองสามอย่าง ฉันก็มีโอกาสทะลวงเข้าสู่ 'ขอบเขตแก่นทองคำ'!"

แค่คิดหลี่หว่านจีก็ตื่นเต้นแล้ว

ต้องบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับแก่นทองคำเท่านั้น ถึงจะนับว่าเป็นพวกเดียวกันอย่างแท้จริง!

ระดับแก่นทองคำคือการก้าวเข้าสู่ทำเนียบแห่งเซียน!

เหาะเหินเดินอากาศ ร่ายคาถาอาคม และหลอมสร้างสมบัติวิญญาณคู่กาย

นี่สิ คือเซียนที่แท้จริง!

ระดับสร้างรากฐานก็เป็นเพียงมนุษย์ที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปนิดหน่อยเท่านั้น

ทันใดนั้น!

เขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เขาส่งญาณหยั่งรู้ไปตรวจสอบ

พบว่าเสียงดังมาจากห้องนอนของเฉินหลันอี้

เฉินหลันอี้งัวเงียตื่นขึ้นมาหยิบโทรศัพท์

เป็นวิดีโอคอลจากกั๋วกั๋ว

เธอกดรับสาย

"ว้าย อี้อี ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ!"

เมื่อเห็นภาพเฉินหลันอี้เปลือยท่อนบนปรากฏบนหน้าจอ กั๋วกั๋วตกใจรีบเอามือปิดหน้าจอโทรศัพท์ แล้วหันซ้ายหันขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น

"ฮ้าว... ฉันยังไม่ลุกจากเตียงเลย อากาศมันร้อนอบอ้าว ฉันเลยนอนแก้ผ้าน่ะ"

เฉินหลันอี้โกหก ความจริงคือเมื่อคืนเธอเหนื่อยเกินไปจนไม่มีแรงใส่เสื้อผ้า เลยนอนทั้งอย่างนั้น

"อะไรนะ? บ่ายสามแล้วยังนอนอยู่อีกเหรอ?"

กั๋วกั๋วอึ้งไป

"อื้ม ฉันเหนื่อยมากเลย" เฉินหลันอี้ยังดูสะลึมสะลือ

"คนเลวคนนั้นรังแกเธออีกแล้วเหรอ? น่ารังเกียจที่สุด ทรมานเธอแบบนี้ได้ยังไง!"

กั๋วกั๋วกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

"จะมีใครนอกจากไอ้สารเลวนั่น แต่เขาก็ยังพอนิสัยดีอยู่นะ ไม่ได้มีรสนิยมวิปริตอะไร ตอนนี้ฉันทำได้แค่รอพี่ชายกลับมาแล้วค่อยวางแผนกันใหม่"

เฉินหลันอี้กล่าวอย่างท้อแท้

ถ้าหลี่หว่านจีเป็นพวกวิปริตที่ชอบเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอทั้งวัน เธอคงยอมฆ่าตัวตายดีกว่า

โชคดีที่หลี่หว่านจีเป็นคนปกติ แถมยังเอาใจใส่เธอดี และค่อนข้างแคร์ความรู้สึกเธอในเรื่องนั้น

ไม่งั้นร่างกายเธอคงไม่ยอมรับหลี่หว่านจีเร็วขนาดนี้

สองเดือนมานี้ ทุกคืนเธอจะเฝ้าคิดถึงหลี่หว่านจี

หลายครั้งที่นอนไม่หลับเพราะเขาไม่อยู่ข้างกาย

บางทีตื่นขึ้นมากลางดึก เธอก็โหยหาอ้อมกอดของหลี่หว่านจี

เธอโกรธตัวเองที่มีความรู้สึกแบบนี้

เธอควรจะเกลียดเขาสิ!

ทำไม... ทำไมถึงคิดถึงเขา!

ทำไมร่างกายถึงโหยหาสัมผัสจากเขา โหยหาอ้อมกอดของเขา

ช่างเป็น... ร่างกายที่ไร้ยางอายจริงๆ!

เธอยอมจำนนเร็วขนาดนี้เลยเหรอ!

ไม่ได้เรื่อง!

"เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ พวกเธอออกมากันหรือยัง?"

เฉินหลันอี้เปลี่ยนเรื่อง

"ยังเลย นัดเจอกันที่ร้านชานมลัคกี้หกโมงเย็น แล้วไปกินบุฟเฟต์ซีฟู้ดทุ่มนึง ต่อด้วยคาราโอเกะมังกรยักษ์ตอนสองทุ่ม"

กั๋วกั๋วพูดเสียงหวานใส

เพราะคืนนี้เพื่อนสนิทฉลองวันเกิด พวกเธอเลยมีปาร์ตี้เล็กๆ กัน

"โอเค งั้นเจอกันคืนนี้นะ"

เฉินหลันอี้วางสาย

ที่ชั้นล่าง หลี่หว่านจีถอนญาณหยั่งรู้กลับมา ลูบคางครุ่นคิด

"จริงสิ ยังมีกั๋วกั๋วอยู่นี่นา ถ้าจัดการเธอได้ น่าจะมีรางวัลและภารกิจเด้งขึ้นมาบ้างแหละ"

"แถมฉันชอบสาวโลลิอยู่แล้วด้วย อิอิ ตัวเล็กน่ารักกะทัดรัด อุ้มเล่นเพลินๆ แค่คิดเลือดลมก็สูบฉีดแล้ว"

หลี่หว่านจียิ้มเจ้าเล่ห์

เขาจะเปลี่ยนกั๋วกั๋ว โลลิทวินเทลคนนี้ ให้กลายเป็นหมอนข้างส่วนตัวของเขาให้ได้!

"ฉันใช้ญาณสำรวจดูแล้ว ยัยหนูนั่นเหมือนเฉินหลันอี้เลย เป็นพวกไร้ขน ผิวเนียนเกลี้ยงเกลาไปทั้งตัว ยกเว้นผมบนหัว"

"สะอาดสะอ้าน แบบนี้แหละที่ชอบ!"

หลี่หว่านจีเลียริมฝีปาก

"กั๋วกั๋ว หวานใจตัวน้อยของฉัน คืนนี้สองทุ่ม คุณอาจะไปหาตรงเวลาเลยนะ ฮุฮุฮุ!"

เวลานี้ หลี่หว่านจีไม่ต่างอะไรกับตาแก่ตัณหากลับ ที่กำลังจ้องจะเขมือบกั๋วกั๋ว ลูกแกะตัวน้อยผู้น่ารัก...

ห้าโมงครึ่งตอนเย็น

ศีรษะเล็กๆ ชะโงกออกมาจากบันได

เห็นหลี่หว่านจีนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาห้องรับแขก

เฉินหลันอี้รู้สึกกล้าๆ กลัวๆ

"ทำอะไรน่ะ ลับๆ ล่อๆ?"

หลี่หว่านจีหันไปมอง

เฉินหลันอี้สะดุ้งโหยง รีบเดินออกมา วันนี้เธอแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ ดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

"คะ คือ คืนนี้ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก จะกลับมาก่อนสามทุ่มค่ะ"

เธอกระพริบตาปริบๆ แอบชำเลืองมองสีหน้าของหลี่หว่านจี แล้วพูดเสียงเบา

"โอเค ไปเถอะ" หลี่หว่านจีอนุญาต

เฉินหลันอี้ถือกระเป๋าถือใบเล็ก รีบเดินออกไปทันที

มาถึงโรงรถ เธอขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าค่อยๆ ขับออกไป

หลี่หว่านจีคิดครู่หนึ่ง แล้วแอบตามเธอไปเงียบๆ

แต่เขาไม่ได้ขับรถไป

ในฐานะผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน ถ้าแค่ตามคนธรรมดาไม่ทัน ก็อย่าบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนเลยดีกว่า

เฉินหลันอี้ขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าไปจอดที่ห้างสรรพสินค้า แล้วเดินไปที่ร้านชานมลัคกี้

หลี่หว่านจีแอบตามไปซ่อนตัวในมุมมืด จนในที่สุดก็เห็นกั๋วกั๋ว

คืนนี้เด็กสาวคนนั้นแต่งตัวน่ารักเป็นพิเศษ เสื้อยืดเอวลอยสีชมพูกับกระโปรงสั้นสีขาว

อวดเรียวขาขาวสวยเกือบทั้งหมด สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว

เธอดูสดใสร่าเริง กระโดดโลดเต้นไปมา ทวินเทลแกว่งไกว

หลังจากนั้น สาวๆ ก็ดื่มชานมเสร็จ แล้วมุ่งหน้าไปร้านอาหารเพื่อกินบุฟเฟต์ซีฟู้ด

"เจียงเสวี่ย เธอเชิญหนุ่มหล่อมาบ้างไม่ใช่เหรอ? ให้พวกเขาไปจองห้องคาราโอเกะรอพวกเราก่อนเลย"

เฉินหลันอี้กล่าว

เจ้าของวันเกิดคืนนี้คือ 'เจียงเสวี่ย'

เจียงเสวี่ยเป็นดาวคณะ แม้หน้าตาจะเทียบกับเฉินหลันอี้และกั๋วกั๋วไม่ได้ แต่ก็จัดว่าเป็นนางฟ้าในหมู่คนธรรมดา

"โอเค" เจียงเสวี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

หลังทานมื้อค่ำ สาวๆ ก็มุ่งหน้าไปที่คาราโอเกะ

พวกเธอมาถึงห้องวีไอพีระดับสวรรค์ของคาราโอเกะมังกรยักษ์

"เจียงเสวี่ย สุขสันต์วันเกิด!"

ทันทีที่ก้าวเข้าไป

กลุ่มชายหญิงส่งเสียงเชียร์ดังลั่น พลุสายรุ้งถูกยิงใส่เจียงเสวี่ย

เจียงเสวี่ยยิ้ม "ขอบคุณทุกคนมากนะ"

จากนั้นงานวันเกิดก็เริ่มขึ้น

ผู้คนต่างเข้ามาร่วมอวยพรเจียงเสวี่ย

เนื่องจากภาพลักษณ์ของเฉินหลันอี้พังทลายไปแล้ว คนที่ตามจีบเธอจึงลดน้อยลง

ส่วนกั๋วกั๋ว โลลิบ้านรวยคนนี้มีแบ็คกราวด์ทางบ้านดีมาก คนทั่วไปจึงไม่กล้าเข้ามาจีบ

ทุกคนเลยหันไปสนใจเจียงเสวี่ยแทน

"ได้เวลาตัดเค้กแล้ว!"

ปัง!

ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัดเค้กอย่างสนุกสนาน ประตูก็ถูกถีบเปิดออก

ทุกคนหันไปมองที่ประตู

เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้ามา

เมื่อเห็นเขา สีหน้าของกั๋วกั๋วและเฉินหลันอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย