บทที่ 12 ความเปลี่ยนแปลงของเฉินหลานอี

บทที่ 12 ความเปลี่ยนแปลงของเฉินหลานอี

"มีอะไรเหรอ" หลี่หว่านจีเอ่ยถาม

"เปล่าหรอก แค่อยากถามเฉยๆ น่ะ" เฉินหลานอีขัดเขินเกินกว่าจะพูดความจริงออกไป

ณ เวลานั้น ที่วิลล่า

เฉินหลานอีนั่งตัวสั่นเทาอยู่ในห้องด้วยความหวาดกลัวเสียงฟ้าร้องจับใจ

ช่วงนี้ทางใต้เป็นฤดูฝน ฝนตกฟ้าร้องชุกชุม เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอยังไม่รู้สึกกลัว เพราะมีไอ้คนสารเลวนั่นคอยนอนกอดเธอเอาไว้

เมื่อครู่เธองีบหลับไปตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ พอตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็มืดสลัวเสียแล้ว

ประกอบกับเสียงฟ้าร้อง

และวิลล่าหลังใหญ่โตที่มีเธออยู่เพียงลำพัง

บรรยากาศที่ว่างเปล่าทำให้รู้สึกราวกับถูกโลกทอดทิ้ง

สิ่งนี้ทำให้เธอรวบรวมความกล้าโทรหาไอ้คนชั่วนั่น

เพื่อให้เขารีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ

"กว่าฉันจะกลับคงอีกดึก เธอไปอาบน้ำแล้วรอฉันบนเตียงนะ"

หลี่หว่านจีสั่ง

"อืม" เฉินหลานอีรับคำก่อนจะวางสายไป

ในเวลาเดียวกัน!

ที่โรงพยาบาล!

"อาหู่ อาหู่!"

อาหลงมองดูพี่น้องร่วมสาบานที่อยู่ในสภาพเหม่อลอย ราวกับโลกของเขาพังทลายลง

"ใครทำ?" ดวงตาของอาหลงแดงก่ำขณะจ้องมองลูกน้องข้างกาย

"พี่หลง พวกเราก็ไม่แน่ใจ คนที่ออกไปกับพี่หู่ก่อนหน้านี้หายตัวไปหมด เหลือแค่พี่หู่คนเดียว"

"ดูเหมือน... ดูเหมือนจะเกี่ยวกับคุณหนูครับ"

"ใช่ แล้วก็มีคนแปลกหน้าสองคนย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านคุณหนู หนึ่งในนั้นเป็นผู้ชาย"

"อะไรนะ?" อาหลงตกใจมาก ปรมาจารย์เฉินได้สั่งกำชับให้เขาปกป้องคุณหนูก่อนที่ท่านจะบรรลุเซียน

"แม่งเอ๊ย มันบังอาจยึดครองคุณหนู แถมยังฆ่าพี่น้องกลุ่มหมาป่าโลหิตของข้า ข้าจะฆ่ามัน!"

อาหลงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะออกคำสั่งกับลูกน้อง

"เตรียมรถ ส่งอาหู่กลับไป!"

"พวกที่เหลือ ตามข้าไปที่คลังอาวุธเมืองตะวันตก!"

พูดจบ อาหลงก็รีบเดินออกไป พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหา 'พี่สาวหมาป่า' เจ้านายของเขา...

สองทุ่ม

"เปรี้ยง..."

ด้านนอกฝนเทกระหน่ำพร้อมเสียงฟ้าแลบฟ้าร้อง

ภายใต้ผ้าห่ม หญิงสาวแสนสวยขดตัวกลมด้วยความสั่นเทา

เฉินหลานอีสะอื้นเบาๆ

ตอนนี้เธอทั้งหิวและกลัว ปกติแม่บ้านจะทำอาหารให้เพราะเธอทำไม่เป็น

แต่หลังจากหลี่หว่านจีมา เขาก็ไล่แม่บ้านออกไป

โชคดีที่ปกติเธอกินข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย

บ่ายวันนี้ไม่มีเรียน และรู้สึกเหนื่อยหน่อยๆ เธอเลยกลับมาพักผ่อนที่บ้าน

ไม่คิดเลยว่าจะเผลอหลับยาวจนค่ำ แถมข้างนอกฝนก็ยังตกหนักฟ้าร้องคำราม

เมื่อกี้เธอทำตามคำสั่งของหลี่หว่านจี อาบน้ำแล้วมาซ่อนตัวรออยู่บนเตียง

"ทำไมไอ้คนชั่วนั่นยังไม่กลับมาอีก? กะจะปล่อยให้คุณหนูอย่างฉันหิวตายเลยหรือไง?"

เฉินหลานอีสะอื้น พึมพำด้วยความน้อยใจสุดขีด

บรื้นๆ...

ทันใดนั้น เสียงรถยนต์ก็ดังขึ้นที่ชั้นล่าง

เฉินหลานอีประหลาดใจ "ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว"

ไม่กี่นาทีต่อมา หลี่หว่านจีก็เดินขึ้นมา

เมื่อเปิดประตู เขาเห็นก้อนนูนๆ ใต้ผ้าห่ม

"ร้องไห้ทำไม"

หลี่หว่านจีโน้มตัวลงไปใกล้ใบหน้าสวยหวาน

มองดูดวงตาคู่สวยที่เป็นประกายคู่นั้น

"ฉันหิว" เฉินหลานอีกัดริมฝีปากล่าง เอ่ยด้วยความขัดเขิน

"ฉันซื้อห่านย่างกลับมาด้วย ลุกไปแต่งตัวแล้วลงไปกินข้าวข้างล่างกับฉัน"

หลี่หว่านจีใจอ่อนยวบเมื่อเห็นสาวงามทำหน้าตาน่าสงสาร

"อืม"

เฉินหลานอีลุกขึ้นสวมชุดนอนตัวหลวม

เธอเดินลงไปที่ห้องอาหารด้านล่าง

หลี่หว่านจีหยิบห่านย่างที่ห่อกลับมาวางลง

"เธอกินรองท้องไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะทำข้าวผัดไข่ให้"

พูดจบ เขาก็ตักข้าวเย็นออกมา เทไข่ไก่ลงในกระทะ คนเร็วๆ พอไข่เริ่มสุกก็ใส่ข้าวลงไป บี้ให้แตกแล้วผัดให้เข้ากัน

ท่าทางการทำอาหารที่คล่องแคล่ว กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่โชยออกมาจากกระทะในไม่ช้า

เฉินหลานอีมองเขาตาละห้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในใจ

เกิดอะไรขึ้น จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ก็เข้าท่าดีเหมือนกัน

แต่เขาเป็นศัตรูกับพี่ชายของเธอ

นั่นทำให้เธอไม่อาจมีความรู้สึกดีๆ ให้เขาได้

ไม่นานข้าวผัดไข่ก็เสร็จเรียบร้อย

หลี่หว่านจียังลวกผักกาดแก้ว เหยาะซีอิ๊วและน้ำมันถั่วลิสงทำเป็นผักลวกอีกจาน

"กินสิ"

เขาวางจานลงบนโต๊ะอาหารแล้วบอกเธอ

"อืม" เฉินหลานอีเริ่มลงมือทาน

เธอหิวจนไส้กิ่ว ไม่สนภาพลักษณ์นางฟ้าอะไรอีกแล้ว รีบตักกินอย่างรวดเร็ว

"ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ" หลี่หว่านจีขยี้ศีรษะเล็กๆ ของเธอแล้วเดินออกไป

"ติ๊งต่อง"

จังหวะนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เธอก้มมอง เป็นข้อความจากกั๋วกัว

"อีอี ช่วงนี้เป็นไงบ้าง"

เพราะเรื่องคราวที่แล้ว ช่วงนี้กั๋วกัวเลยไม่กล้ามาเที่ยวที่วิลล่าเลย

เฉินหลานอีตอบกลับ: "ฉันสบายดี"

กั๋วกัว: "อีอี ไม่ต้องห่วงนะ ลุงอาหลงกำลังจะลงมือ อีกไม่นานคงไปช่วยเธอได้ ไอ้ชั่วนั่นมันน่ารังเกียจจริงๆ!"

"แต่... อาหลงจะไหวเหรอ?"

สีหน้าของเฉินหลานอีฉายแววขมขื่น ไอ้บ้านั่นเหมือนพี่ชายเธอ เป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่ง

คนธรรมดาต่อให้มีอาวุธทันสมัยก็เอาชนะเขาไม่ได้

เว้นแต่จะยิงนิวเคลียร์ใส่

แต่มันเป็นไปได้เหรอ?

หลังจากคุยกันอีกไม่กี่ประโยค กั๋วกัวก็ออฟไลน์ไปเพราะต้องอ่านหนังสือ

"เปรี้ยง..."

เสียงฟ้าร้องดังมาจากด้านนอก

แต่พอผู้ชายคนนั้นกลับมาถึงบ้าน เธอกลับไม่ค่อยกลัวเสียงฟ้าเท่าไหร่แล้ว

เฉินหลานอีเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้

เธอเหม่อลอย ไม่อยากจะเชื่อตัวเอง

"ฉัน... ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้..."

เธออยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก ในใจเธอชัดเจนว่าไม่ได้ชอบผู้ชายคนนั้น

เป็นความผิดของหมอนั่นคนเดียว ที่กอดเธอนอนทุกคืน

ทำให้เธอเคยชินกับการมีอยู่ของเขา

และเธอก็เริ่มพึ่งพาเขาไปโดยไม่รู้ตัว

ดึกสงัด

หลี่หว่านจีเดินออกมาจากห้องทำงานและกลับไปที่ห้องนอน...

วันรุ่งขึ้น เวลาเก้าโมงเช้า

หลี่หว่านจี, เสี่ยวไต้, โม่หรูเยียน, หลี่ชิงหลาน รวมถึงโหวตื่อและหงเยว่

ทั้งกลุ่มกำลังปรึกษาหารือกันในออฟฟิศ

"ไปกันเถอะ เราจะไปดูสถานที่จริงกัน"

ไม่นานนัก หลี่หว่านจีก็ลุกขึ้นยืน

"พี่ เราต้องไปร้านอาหารของครอบครัวกู้ชิงหนิงจริงๆ เหรอ? แล้ววงการอาหารการกินคู่แข่งมันไม่เยอะไปหน่อยเหรอ?"

หลี่ชิงหลานไม่ค่อยเห็นด้วยที่จะทำธุรกิจร้านอาหาร

"ไม่ต้องห่วง ฉันมีแผน อีกอย่างเราจับกลุ่มลูกค้าชั้นสูง ขายอาหารเพื่อสุขภาพระดับไฮเอนด์ เราต้องชนะชิงเฉิงอินเตอร์เนชั่นแนลได้แน่"

หลี่หว่านจีต้องการกลืนกินชิงเฉิงอินเตอร์เนชั่นแนลให้สิ้นซาก ดังนั้นต่อไปเขาจะไม่ทำแค่ร้านอาหาร

เขาจะสร้างรถยนต์ บ้าน โทรศัพท์ ชิป และอื่นๆ อีกมากมาย

สร้างอาณาจักรธุรกิจไร้เทียมทาน เพื่อให้มีเงินใช้ไม่ขาดมือ

ชาติที่แล้ว ความฝันของเขาคือเงินและผู้หญิง

ชาตินี้ ความฝันของเขาคือเงิน ผู้หญิง และชีวิตอมตะ

"ตกลง" หลี่ชิงหลานไม่พูดอะไรต่อ

ทั้งกลุ่มเดินมาถึงโรงจอดรถ

ทันใดนั้น!

เสียงฝีเท้าดังขึ้นรอบทิศทาง

ทันทีหลังจากนั้น กลุ่มคนจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นล้อมพวกเขาไว้

มีกันประมาณห้าสิบคน แต่ละคนถือปืน AK-47 เล็งมาที่กลุ่มของหลี่หว่านจี

"ยิง!"

สิ้นเสียงคำสั่ง คนเหล่านั้นก็ลั่นไกหมายจะกำจัดหลี่หว่านจีอย่างไม่ลังเล