ตอนที่ 5 ฮาคิเกราะ
ตอนที่ 5 ฮาคิเกราะ
ไคโดพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจสองครั้ง แต่ก็ยังกระโจนลงไปในทะเลเพื่อจับปลา
ยูเอ็นเกือบจะหัวเราะออกมา เขาไม่นึกเลยว่าลินลินในวัยสาวจะมีรัศมีความเป็นพี่สาวคนโตขนาดนี้ ทำให้แม้แต่ไคโดก็ยังต้องเชื่อฟังอย่างว่าง่าย
“แกชื่ออะไร? เป็นลูกน้องของใคร?”
ชาร์ล็อตต์ ลินลิน นั่งลงและถามพลางก้มลงมอง
เธอวางแผนที่จะดึงตัวยูเอ็นไปเป็นลูกน้องของเธอ เพื่อที่เขาจะได้ย่างเนื้อให้เธอกินทุกวัน
บัดซบเอ๊ย!
ผู้หญิงคนนี้ดูสวยก็จริง แต่ใจเธอมันช่างร้ายกาจนัก!
เธออยากให้ฉันเป็นเชฟของเธองั้นเหรอ?
ยูเอ็นรู้ถึงนิสัยตะกละของลินลินดี และเข้าใจเจตนาของเธอในทันที แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ฉันเป็นคนใหม่ครับ อีกไม่กี่วันก็จะต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงโจรสลัดแล้ว”
“แกเนี่ยนะ? เข้าร่วมงานเลี้ยงโจรสลัด?”
ชาร์ล็อตต์ ลินลิน ไม่ได้พยายามซ่อนอารมณ์ของเธอเลย เธอยื่นปากขณะพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ด้วยความแข็งแกร่งของแก แกตายแน่หลังจากงานเลี้ยงโจรสลัด”
น่าเสียดายจัง ปลาย่างอร่อยๆ แบบนี้จะไม่มีให้กินทุกวันแล้วสิ
“แค่ก แค่ก...”
ยูเอ็นสำลักอย่างแรง
แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริง แต่คำพูดของผู้หญิงคนนี้มันช่างน่าโมโหจริงๆ!
ถ้าเพียงแต่เขาไม่...อ่อนแอขนาดนี้ เขาคงจะ...เธอในสิบแปดท่าไปแล้ว!
หนึ่งในปริศนาที่ยังไขไม่ออกของโลกโจรสลัด: ลินลินมีลูกกับผู้ชายขนาดต่างๆ กันได้อย่างไร?
ยูเอ็นกล้าแต่ระบายในใจเท่านั้น ภายนอกยังคงซื่อสัตย์และไม่โต้เถียงเธอ
เขาได้รับความชื่นชมจากราชสีห์ทองคำ ดังนั้นบางทีเขาอาจจะมีโอกาสที่จะไม่ต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงโจรสลัด
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วัน และถ้าเขามีอาหารเพียงพอ เขาก็ยังสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อีกมาก
เมื่อหนีไม่พ้น ยูเอ็นก็ทำได้เพียงหาทางเผชิญหน้ากับมัน
ไม่นานนัก ไคโดก็กลับมาพร้อมกับปลาทะเลขนาดใหญ่พิเศษหลายตัว ทำให้ยูเอ็นและชาร์ล็อตต์ ลินลิน ตาเป็นประกาย
ชาร์ล็อตต์ ลินลิน และ ไคโด ลงมือสร้างเตาบาร์บีคิวขนาดใหญ่พิเศษด้วยตัวเอง เนื่องจากมันคงจะยากเกินไปสำหรับร่างกายเล็กๆ ของยูเอ็น
ทั้งสามคนเริ่มปิ้งบาร์บีคิวกันอย่างเข้าขากันอย่างยิ่ง
ในช่วงเวลานี้ ไคโดก็ได้รู้ถึงตัวตนของยูเอ็นและพูดน้อยลง
“ไม่สิ แกเป็นมนุษย์ปกติจริงๆ เหรอ? ไม่ใช่เผ่าพันธุ์พิเศษ?”
ไคโดจ้องมองยูเอ็นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม งุนงงอย่างที่สุด
ไอ้เด็กนี่ดูเหมือนจะกินเก่งกว่าเขาเสียอีก!
เขากินเกือบจะเท่าลินลินด้วยซ้ำ
นี่คือปริมาณอาหารที่คนตัวเล็กๆ สูงไม่ถึงสองเมตรจะกินได้จริงๆ เหรอ?
“ฉันมีความอยากอาหารมหาศาลมาโดยตลอด ฉันไม่เคยรู้สึกอิ่มเลย”
ยูเอ็นตบปาก ดูเหมือนว่าเขายังไม่อิ่ม
กระแสความอบอุ่นในช่องท้องของเขารุนแรงขึ้น ไหลผ่านทั่วร่างกายของเขาราวกับกระแสน้ำเชี่ยว ความรู้สึกที่แข็งแกร่งขึ้นนี้ทำให้ยูเอ็นรู้สึกสดชื่นอย่างเหลือเชื่อ
“ตามหลักเหตุผลแล้ว การที่กินเก่งถือเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่ง แกไม่ควรจะอ่อนแอขนาดนี้”
ชาร์ล็อตต์ ลินลิน ขมวดคิ้วเล็กน้อย เสียงของเธอชัดเจน
เธอคิดว่ายูเอ็นคงกินได้ไม่มาก เลยยอมให้เขากินกับพวกเธอ ผลก็คือ เขากินไปเองถึงหนึ่งในสาม และตอนนี้ชาร์ล็อตต์ ลินลิน ก็ถึงกับพูดไม่ออก
“เมื่อก่อนฉันไม่มีโอกาสแบบนี้ และไม่มีใครสอนฉันด้วย ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่มาเป็นโจรสลัดหรอก ก็แค่เพื่อจะได้กินให้อิ่มท้องไม่ใช่เหรอ?”
ยูเอ็นอธิบายอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ในใจกลับกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่
“น่าเสียดาย ถ้าแกถูกค้นพบเร็วกว่านี้ บางที...” ดวงตาของไคโดเป็นประกาย แสดงให้เห็นถึงความเสียดายเล็กน้อย
เขาดูเหมือนคนเถื่อน แต่จริงๆ แล้วเขาฉลาดแกมโกงมาก
ด้วยพรสวรรค์ของยูเอ็น ถ้าเขาได้รับการบ่มเพาะอย่างเหมาะสม เขาคงจะไม่อ่อนแอ
นี่คือการตัดสินของเขาแม้ว่าจะยังไม่รู้ว่ายูเอ็นเข้าใจ คลื่นสะบั้น ได้ในทันทีก็ตาม
“เฮ้อ ไม่มีทางหรอก... เอ่อ ฉันขออะไรพวกคุณหน่อยได้ไหม?” ยูเอ็นถามอย่างลองเชิง
“เรื่องอะไร? อย่าบอกนะว่าให้ช่วยแกผ่านงานเลี้ยงโจรสลัด เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอก” ชาร์ล็อตต์ ลินลิน ปิดทางไปก่อนหนึ่งทาง
ชิ
ดูสิว่าเธอกลัวแค่ไหน ยังสู้ชิกิไม่ได้เลย
ยูเอ็นอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ
“การที่จะช่วยให้ฉันผ่านงานเลี้ยงโจรสลัดโดยตรงมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ฉันอยากเรียนฮาคิ พวกคุณสอนฉันได้ไหม?”
“เรียนฮาคิเหรอ?” ไคโดดูประหลาดใจ
เขาไม่นึกเลยว่ายูเอ็นจะเสนอขอเรียนฮาคิ
ยูเอ็นสังเกตเห็นความลังเลในน้ำเสียงของไคโด และรีบพูดว่า “ถ้าฉันเรียนฮาคิได้ ฉันก็จะมีทักษะเพิ่มอีกอย่าง ตราบใดที่ฉันผ่านงานเลี้ยงโจรสลัด ฉันจะย่างปลาให้พวกคุณกินทุกวัน ฉันย่างเนื้อและทำของหวานก็เก่งด้วยนะ”
เมื่อถึงเวลาต้องแสดงคุณค่าของตัวเอง ยูเอ็นก็ไม่ตระหนี่เลยแม้แต่น้อย
แม้ว่าเขาจะยังทำของหวานไม่เป็น แต่ตราบใดที่เขาได้เริ่ม มันก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร
ชาร์ล็อตต์ ลินลิน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจของเธอก็หวั่นไหวเมื่อยูเอ็นพูดถึงของหวาน
ถ้าเป็นเช่นนั้น การสอนฮาคิให้ยูเอ็น... ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ไคโดหันไปสบตากับชาร์ล็อตต์ ลินลิน ซึ่งพยักหน้าให้เขานิดๆ
เขากล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “พวกเราสอนฮาคิให้แกได้ แต่แกจะเรียนรู้ได้หรือไม่ นั่นมันก็ปัญหาของแกเอง”
“อืม ฉันเข้าใจ”
ยูเอ็นพยักหน้ารับซ้ำๆ
“งั้นก็อย่าเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลงเลย” ไคโดสงบสติอารมณ์และพูดว่า “ฮาคิแบ่งออกเป็น ฮาคิราชัน, ฮาคิเกราะ, และ ฮาคิสังเกต พูดง่ายๆ ก็คือ ฮาคิเกราะสามารถเพิ่มพลังป้องกันและพลังโจมตีได้ และยังเป็นหนึ่งในวิธีที่จะสัมผัสร่างกายที่แท้จริงของผู้ใช้ผลไม้ปีศาจสายโลเกียได้ด้วย ส่วนฮาคิสังเกต...”
แม้ว่ายูเอ็นจะรู้พื้นฐานของฮาคิขึ้นใจอยู่แล้ว ทุกสิ่งที่ไคโดพูดจึงเป็นเรื่องซ้ำซากสำหรับเขา แต่เขาก็ไม่สามารถโต้แย้งได้ ทำได้เพียงตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ
“ดูให้ดี นี่คือฮาคิเกราะ”
ไคโดยื่นฝ่ามือขนาดมหึมาของเขาออกมา และในชั่วพริบตา มันก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของวัสดุสีเข้มทึบที่ส่องประกาย เผยให้เห็นความคมกริบอยู่ภายในความลึกนั้น ให้ความรู้สึกที่คงกระพัน
“ฮาคิเกราะแบ่งออกเป็นหลายขั้น: การทำให้แข็ง, การเคลือบ, และการปล่อย...”
ยูเอ็นตกอยู่ในภวังค์เล็กน้อย เสียงของไคโดจางหายไปในหูของเขา และจิตใจของเขาก็จมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเอง
【คุณสังเกตเห็นไคโดใช้ฮาคิเกราะ และเกิดความตระหนักรู้ขึ้นภายในตัวคุณ, สามารถอนุมานวิธีการฝึกฝนฮาคิเกราะได้...】
ภาพนับไม่ถ้วนฉายวาบผ่านเข้ามาในใจของเขาราวกับโคมไฟหมุน และฮาคิเกราะก็ค่อยๆ เปิดเผยความลึกลับทั้งหมดของมันต่อหน้ายูเอ็น
【คุณเชี่ยวชาญวิธีการฝึกฝนฮาคิเกราะได้สำเร็จ】
【คุณได้ปลุกฮาคิเกราะ】
ร่างกายของยูเอ็นสั่นสะท้าน และเขาก็ค่อยๆ กลับมามีสติ ทันเวลาพอดีกับที่ได้ยินคำพูดของไคโด
“อย่าคิดว่าการใช้ฮาคิเกราะของฉันมันง่าย ด้วยความแข็งแกร่งของแก มันยากอย่างยิ่งที่จะทำความเข้าใจ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเชี่ยวชาญฮาคิเกราะในเวลาเพียงไม่กี่วัน... ไม่ ไม่นะ!”
คำพูดของไคโดเปลี่ยนไปในทันทีครึ่งทาง และเขาก็เบิกตากว้างขึ้นทันที จ้องมองยูเอ็นราวกับเห็นผี หรือพูดให้ถูกก็คือ จ้องมองไปที่ฝ่ามือที่ส่องประกายสีเข้มของเขา
ยูเอ็นกำลังยื่นฝ่ามือของเขาออกมา มีชั้นของวัสดุสีเข้มเป็นมันเงาห่อหุ้มอยู่ ชัดเจนและโดดเด่นเป็นพิเศษภายใต้แสงจันทร์
ฮาคิเกราะ... การทำให้แข็ง!
【คุณใช้ฮาคิเกราะ, ได้รับความเข้าใจที่ชัดเจนยิ่งขึ้นเกี่ยวกับการทำงานของฮาคิ ดูเหมือนคุณจะได้รับความตระหนักรู้ที่แตกต่างออกไป, แต่ต้องใช้เวลามากขึ้นในการตรวจสอบ...】
ในขณะเดียวกัน ไม่ใช่แค่ฝ่ามือของยูเอ็นเท่านั้นที่แข็งค้าง แต่ยังรวมถึงไคโดและชาร์ล็อตต์ ลินลินด้วย
พวกเขาทั้งคู่แข็งทื่อไปเมื่อเห็นฉากนี้
ชาร์ล็อตต์ ลินลิน ก้มลงมองฝ่ามือที่ส่องประกายสีเข้มของยูเอ็น ม่านตาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึง:
“ฮาคิเกราะ!? แกเชี่ยวชาญมันแล้วจริงๆ!!”
เขาเรียนรู้ได้ก่อนที่ไคโดจะสอนจบเสียอีก??
“ยูเอ็น แกเคยรู้เรื่องฮาคิมาก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหม!”
ไคโดอุทาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“เปล่า ฉันเพิ่งเรียนรู้เมื่อกี้นี้เอง”
ขณะที่ยูเอ็นพูด เขาก็ขมวดคิ้วในทันใด และสสารสีเข้มที่ส่องประกายบนฝ่ามือของเขาก็สลายไปอย่างรวดเร็ว ความกระจ่างแจ้งแวบผ่านเข้ามาในใจของเขา
ร่างกายในปัจจุบันของฉันยังไม่เพียงพอที่จะรองรับการใช้ฮาคิ
เทคนิคเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับฉัน
สิ่งที่ฉันขาดมากที่สุดคือการสะสมทางกายภาพ!
ตราบใดที่ร่างกายของฉันดีขึ้น ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางเองตามธรรมชาติ
ในตอนนี้ ความมั่นใจในใจของยูเอ็นแข็งแกร่งกว่าที่เคยเป็นมา!
จบตอน