บทที่ 29 สิบสองเทพมารแห่งสมาคมเทพมาร, จื่อเตี้ยน
บทที่ 29 สิบสองเทพมารแห่งสมาคมเทพมาร, จื่อเตี้ยน
บทที่ 29 สิบสองเทพมารแห่งสมาคมเทพมาร, จื่อเตี้ยน
จากนั้นเขาก็สะบัดมืออีกฝ่ายออก สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
“บัดซบ! ยังไม่ทันได้ถูกอะไรฟัน ฉันก็เกือบโดนแกบีบตายแล้ว! ไอ้พวกหมาบ้าพวกนี้ มันเป็นบ้าอะไรกันวะ? อยู่ดีๆ ก็แห่กันไปเหมือนผีหิวโซ!”
ซ่งเป่าเอ๋อร์เองก็สีหน้าสงสัย มองดูฝูงชนที่เหยียบย่ำทุ่งข้าวโพดจนเสียหาย
จริงๆ เธอไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเท่าไหร่ แต่เกือบถูกเหยียบเอานี่สิ!
จางซั่วซั่วก็รีบตั้งสติ
“นั่นมัน!”
พูดจบก็รีบดึงซ่งเป่าเอ๋อร์วิ่งตามไป
เมื่อเข้าใกล้ ก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน
“เห้ย! นั่นตัวท็อปลงมานี่หว่า!”
“รีบเลยพวกเรา เผื่อจะได้โอกาสเข้าร่วมสมาคมใหญ่!”
“นั่นคนจากตู้โดยสารสมาชิกระดับสูงของห้าสมาคมใหญ่เลยนะ ตัวท็อปของจริง คนธรรมดาอย่างพวกเราต่อให้มีเงินก็ไม่มีทางได้เจอ!”
แต่ละคนพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น
เพราะตั้งแต่โลกแห่งความประหลาดเริ่มปะทุขึ้นมา มังกรประเทศคือเบอร์หนึ่งของโลก
สมาคมใหญ่ทั้งห้าแห่งในประเทศ ก็ถือเป็นระดับแนวหน้าของโลกเช่นกัน
แค่ได้เข้าร่วมสักแห่ง ชีวิตก็เปลี่ยนเป็นคนละคนทันที
จางซั่วซั่วที่นั่งรถไฟมาด้วยกันก็รู้เรื่องนี้ดี
เขาหวังว่าจะใช้โอกาสนี้ทำให้ซ่งเป่าเอ๋อร์มองเขาใหม่
“พวกนั้นมาจากตู้โดยสารสมาชิกนะ ต้องเป็นคนที่มีฐานะ อำนาจ หรือความสามารถถึงจะได้ใช้ ราคาก็ห้าร้อยวิญญาณธูปเงินต่อวันเลยนะ ขนาดราคายังโหดขนาดนี้ แล้วยังมีเงื่อนไขจุกจิกอีกเยอะแยะ”
ซ่งเป่าเอ๋อร์ฟังแฟนตัวเองพูด ก็กลอกตาใส่เขา
ประชดกลับอย่างไม่แคร์
“โถๆๆ นายนี่รู้เยอะจังเลยเนอะ?”
แต่จางซั่วซั่วก็เหมือนเคยชินแล้ว
คบกันมาหลายปี ขนาดเสียไปนิ้วหนึ่งเพื่อเธอ เธอยังไม่เคยรู้สึกซาบซึ้งเลยสักนิด
เขารู้ตัวดีว่าตัวเองกลายเป็นหมารับใช้ของผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว
“ดูสิ นั่นคือกลุ่มคนที่แข็งแกร่งที่สุดของสมาคมหานเยว่”
ผู้โดยสารจากตู้โดยสารปกติจำนวนมาก แห่กันตามข่าวลือที่แพร่สะพัดรวดเร็ว
บางคนลือว่า รองหัวหน้าสมาคมเทพมารก็มาด้วย!
ผู้คนมากมาย รวมถึงสิ่งมีชีวิตประหลาดบางส่วน ต่างมารออยู่ล่วงหน้า
โอกาสแบบนี้มีครั้งเดียวในชีวิต
จะให้ไปเจอบุคคลระดับนี้ที่ไหนกัน?
“แปลกแฮะ ทำไมพวกหัวหน้าหน่วยกับรองหัวหน้าหน่วยของตู้โดยสารนี้หายหัวไปหมดล่ะ? ไอ้หมอนั่นที่ชอบทำเสียงแบบญี่ปุ่นล่ะ?”
กลุ่มคนที่แต่งตัวในแบบของสมาคมเทพมาร คนที่ดูเด่นสุดคือชายหนุ่มผมสีม่วง
เขาคือจื่อเตี้ยน หนึ่งในสิบสองหัวหน้าหน่วยของสมาคมเทพมาร
เขาไม่ค่อยถูกกับอีกคนที่พูดจาแบบญี่ปุ่น ซึ่งก็คือหลี่ปาจี๋ รองหัวหน้าหน่วยอีกคนของสมาคม
“เฮ้ย! ไอ้แก่! เห็นหมอนั่นที่พูดเสียงญี่ปุ่นบ้างไหม?”
เขาเดินมาหาชายแก่ท่าทางลึกลับที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ แล้วยื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวน
ถึงจะพูดไม่ค่อยสุภาพ แต่ก็ยังรักษามารยาทพอควร
“เห็นแก่บุหรี่ที่ให้มา... แค่กๆ ไม่เห็นหรอก”
“ไม่หลอกเรานะ? คนตั้งเยอะแยะ หายไปไหนหมด ไม่ใช่ทำมายากลกลายเป็นคนหายไปนะ?”
“ก็คงลงไปก่อนแล้วมั้ง หรือจะให้ฉันมายากลโชว์ให้ดูล่ะ?”
ชายแก่พูดพลางยังอ่านหนังสือพิมพ์ไปเรื่อย ๆ เสียงดูไม่ล้อเล่นเลยสักนิด
ตอนนั้นเอง หัวหน้าตู้โดยสารก็เดินเข้ามา
“ปล่อยไปเถอะ หัวหน้าหน่วย เขาน่าจะเป็นแค่คนงานที่หลุดมานั่งตู้ผิดเฉย ๆ ถามไปก็ไม่ได้อะไรหรอก”
หญิงผมสั้นคนหนึ่งเอ่ยขึ้น พร้อมมองจื่อเตี้ยนด้วยสายตาเลื่อมใส
“มีเหตุผล”
แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่จื่อเตี้ยนก็ยังโยนบุหรี่มวนที่สองให้ชายแก่
เพราะเขารู้ดีว่าการจะอยู่ในจุดที่เขายืนอยู่ทุกวันนี้ได้ ต้องอ่านเกมให้ออก
จากนั้นเขาก็หันไปถามหัวหน้าตู้โดยสาร
ฝ่ายนั้นก็พูดด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน
“คะ...คงลงไปก่อนแล้วล่ะครับ?”
ผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นรองหัวหน้าหน่วยของสมาคมเทพมาร ก็มองอย่างจับผิด
“แน่ใจนะว่าไม่ได้โกหก?”
ยังไม่ทันที่หัวหน้าตู้จะตอบ
จื่อเตี้ยนก็โอบไหล่หญิงผมสั้นคนนั้นไว้
“เสี่ยวหงเอ๊ย แบบนี้ไม่ได้นะ จะไปกล่าวหาสิ่งมีชีวิตประหลาดว่าโกหกได้ยังไง? โดยเฉพาะในหน่วยงานสำคัญอย่างรถไฟฮวงเฉวียนแบบนี้ รู้ไว้ด้วยนะว่ารถไฟนี้น่ะ ท่านประธานของพวกเราเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่เลยนะ เป็นคนกันเองทั้งนั้น!”
จื่อเตี้ยนพูดไปก็พยายามทำตัวสนิทสนมกับหัวหน้าตู้
แต่เมื่อยื่นมือไปจะจับมืออีกฝ่าย อีกฝ่ายกลับชักมือกลับไปลูบผมตัวเองแทน
“เวรเอ๊ย! แม่งจีบกลับเฉย ปวดเอวเลยกู!”
แม้จะรู้สึกเสียหน้า แต่จื่อเตี้ยนก็ยังยิ้มแหยต่อไป
“เรื่องนี้ เดี๋ยวผมจะหาโอกาสรายงานให้ท่านประธานทราบครับ”
ถึงจะพูดเหมือนมีน้ำใจ แต่ความจริงในใจเขากำลังหัวเราะสะใจ
เพราะเขาไม่เคยชอบพวกสายญี่ปุ่นจ๋าพวกนั้นอยู่แล้ว
“ไร้ระเบียบ วินัยก็ไม่มี เดี๋ยวฉันจะรายงานท่านประธานให้หมด แบบนี้รองหัวหน้าไม่มีทางได้ตำแหน่งแน่นอน!”
“หัวหน้าหน่วยจื่อเตี้ยนครับ เรารีบลงไปกันเถอะ รถไฟนี่ก็ไม่รู้เป็นอะไร อยู่ๆ ก็หยุดนิ่งไม่ยอมไปต่อ ฉันเพิ่งได้รับข่าวจากประธานว่าเขากำลังจะมาที่นี่”
“ว่าไงนะ!? ประธานจะมา?”
จื่อเตี้ยนได้ยินก็ตกใจ รีบเก็บบุหรี่
“ต้องรีบลงไปต้อนรับแล้ว!”
ระหว่างเดินออกไป สีหน้าเขาก็ยิ้มไม่หุบ
เพราะเขาเพิ่งได้ข้ออ้างไปเล่นงานหลี่ปาจี๋นั่นเอง
“ลงมาแล้ว!”
“ในที่สุดก็ลงมา! เท่มาก นั่นมันดาวเด่นของสมาคมเทพมารเลยไม่ใช่เหรอ? จื่อเตี้ยน!”
“อยากแต่งงานกับเขา อยากมีลูกกับเขา!”