บทที่ 27 วิชาแห่งความประหลาดระดับ SSS – ขอปุ๊บได้ปั๊บ

บทที่ 27 วิชาแห่งความประหลาดระดับ SSS – ขอปุ๊บได้ปั๊บ

เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังปัง! จนชากระเซ็นกระจาย

แรงกระแทกทำเอาขาวดำคู่หูและสิ่งมีชีวิตประหลาดตรงหน้าสะดุ้งสุดตัว

“พ่อครับ! ทำไมท่านโกรธขนาดนี้?!”

สิ่งมีชีวิตประหลาดระดับมหันตภัยถึงกับงงงัน

“ไม่ใช่ข้าโกรธ...แค่ข้า ‘อิน’ ต่างหาก! พวกเธอเนี่ย…ค่าจ้างต่ำขนาดนี้เลยเหรอ!? ถ้าไม่มีใครเห็นค่า ข้าจะให้เอง! ข้าเห็นค่าคน! สัญญาเลย! หนึ่งปี...200,000 ล้าน! ใครมาลดราคา กูงอนจริงด้วย!”

ได้ยินคำนี้ สิ่งมีชีวิตประหลาดตนนั้นถึงกับน้ำตาคลอ

“ท่านพ่อ! ท่านไม่ใช่แค่พ่อที่พลัดพรากของข้า...ท่านคือพ่อแท้ๆ จากต่างโลกของข้าเลยต่างหาก! วันนี้ข้ามา ‘ตามหาญาติ’ สินะ!”

หลินฮ่าวแอบยิ้ม—นี่แหละที่เขาต้องการ

การจะดึงตัว “ระดับมหันตภัย” มาร่วมทีมไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ถ้าใช้ "เงิน" มาแลก? ง่ายนิดเดียว!

200,000 ล้านดูเหมือนเยอะ แต่ซื้อผู้ช่วยระดับมหันตภัยได้? คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม!

ระดับมหันตภัย · ความภักดี 88%

ตัวเลขนี้ก็ขึ้นมาตามแผนที่วางไว้

แม้ในใจจะสะใจแค่ไหน แต่หลินฮ่าวยังคงเก็บสีหน้าไว้แนบเนียน

“เงินโอนให้แล้วนะ รับเงินแล้ว...ห้ามกลับคำเด็ดขาด”

“ไม่มีวัน! ไม่มีทางเปลี่ยนใจ!”

เจ้ามหันตภัยยิ้มหน้าบานในใจ หัวเราะฟินเป็นดอกไม้บาน

“เฮ้ย นี่มันเศรษฐีสายเปย์ตัวจริง! เพิ่งซื้อรถไฟเสร็จ ก็มาจ้างงานกูต่ออีก! เงินพวกนี้ลงไปข้างล่างแล้วแบ่งครอบครัวอีก...ไม่ดีกว่าอยู่ติดเจ้าสายเปย์คนนี้เรอะ?”

หลินฮ่าวเปิดหน้าระบบดู

ตอนนี้สิทธิ์ถาวรในการบริหารระบบรถไฟฮวงฉินกำลังดำเนินการโอนอยู่

สิทธิ์บริหารรถไฟฮวงฉิน (ถาวร) · กำลังดำเนินการโอน – คาดว่าจะใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์

ยอดเงินของเขาจากเดิมที่มี "หนึ่งพันล้านล้าน" ก็ลดลงเหลือ 999,000,000,000,0000

แต่หลินฮ่าวยังไม่แคร์

เพราะอีกไม่นาน เขาก็จะเป็นผู้ผูกขาดเส้นทางคมนาคมทั้งหมด!

“การบริหารรถไฟนี่ ฉันยกให้ นายดูแลต่อ ปีละ 200,000 ล้านตามสัญญา ไม่ขาด ไม่ลด นายตั้งใจทำงานดีๆ นะ”

“ได้เลยท่านพ่อ! ไม่ผิดหวังแน่นอน!”

ตอนนี้เจ้ามหันตภัยก็กลายเป็น “ข้ารับใช้สายเปย์เต็มตัว” ไปเรียบร้อย

“เอ่อ…ว่าแต่…”

หลินฮ่าวเริ่มส่งซิก

“…หรือว่า พ่อใหญ่จะ…”

“หยะแหยง!!”

“ไม่ใช่ๆ ฉันหมายถึง…ฉันขอร้องอะไรนิดหน่อยได้ไหม?”

“พ่อพูดมาเลย! คุณคือพ่อของข้า! จะให้ปีนเขา ลุยไฟ ยังไงข้าก็ยอม!”

“นี่เจ้าพูดเองนะ อย่าหาว่าฉันบังคับผีล่ะ!”

ได้ยินแบบนั้น เจ้ามหันตภัยถึงกับงง

“นี่ข้าเจอกับคนที่พูดอ้อมไปอ้อมมาได้ยิ่งกว่าเผ่าข้าอีกเรอะ?”

“คือแบบนี้...ชื่อของเจ้าน่ะ ทำให้ฉันนึกถึงใครบางคน…ไม่อยากพูดแล้วล่ะ ช่างมันเถอะ…”

“เล่าเถอะพ่อ! ข้าสนใจ!”

“เฮ้อ กลัวเจ้าจะเข้าใจผิดน่ะ…”

“ไม่มีทาง!”

สีหน้าเจ้ามหันตภัยเต็มไปด้วยความจริงใจ

หลินฮ่าวจึงเอ่ยเสียงนุ่มนวล…

“แค่เพราะ~”

มุมปากของเจ้ามหันตภัยกระตุกทันที แต่ก็ยังยิ้ม ไม่กล้าขัด

“ขอโทษที มันอดไม่ได้น่ะ...แค่รู้สึกซึ้งใจเฉยๆ นายไม่ถือสาใช่ไหม?”

“ไม่ ไม่เลย!”

ถ้าเขารำคาญ...แล้วหลินฮ่าวไม่จ้างต่อจะทำยังไง? กลัวตายสิไม่ว่า!

“นี่มันเหมือนสิ่งเสพติดของฉันเลย…บางคนติดบุหรี่ ฉันติดอันนี้…”

เจ้ามหันตภัยพยักหน้าเข้าใจ

“คนมีเงินก็มักมีรสนิยมแปลกๆ เป็นเรื่องปกติ…”

เมื่อเห็นท่าทางเจ้ามหันตภัยยัง “นิ่งได้”

หลินฮ่าวก็ค่อยๆ เข้าประเด็น

“คือแบบนี้…ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง เคยจ่าย 100,000 ล้านให้สิ่งมีชีวิตประหลาดระดับสูง แล้วได้เลือกใช้ ‘วิชาแห่งความประหลาด’ มาหนึ่งอย่าง…”

ยังไม่ทันจบ เจ้ามหันตภัยก็รีบพยักหน้า

“โอเคพ่อ! ข้าเข้าใจละ! แค่วิชาแห่งความประหลาดใช่ไหม? ข้ามีเป็นกระบุงเลย!”

แม้ว่าวิชาแห่งความประหลาดจะเป็นแก่นแท้ของสิ่งมีชีวิตประหลาด

แต่เมื่อมี “เงิน” ทุกอย่างก็เปลี่ยนได้

เจ้ามหันตภัยสะบัดมือทีเดียว เรียกเอาวิชาจำนวนมากออกมา

ระหว่างสีดำ สีแดง สีม่วง วิชาหนึ่งที่มี “สีทอง” ก็ส่องแสงโดดเด่นออกมา!

“เอานี่แหละ!”

หลินฮ่าวเลือกโดยไม่ลังเล

เจ้ามหันตภัยตบเข่าดังฉาด

“โคตรสุด! สายตาท่านแม่นยิ่งกว่าเรดาร์!”

แต่เมื่อเห็น “ผลข้างเคียง” ของวิชานั้น หลินฮ่าวถึงกับพูดไม่ออก

วิชาแห่งความประหลาดระดับ SSS – ขอปุ๊บได้ปั๊บ

ผลข้างเคียง: ทุกครั้งที่ใช้งาน จะมีอาการ "ผมร่วงขั้นรุนแรงชั่วคราว" (ผมร่วง = พลังเพิ่ม)

เงื่อนไขการใช้งาน: คุณต้องเรียกอีกฝ่าย อีกฝ่ายต้องตอบกลับ

เงื่อนไขการได้รับ: ต้องมีสัญญาอย่างใดอย่างหนึ่งใน 3 แบบต่อไปนี้:

เมื่อคุณใช้พลังได้แล้ว หากคุณ "เหนือกว่า" อีกฝ่าย (รวมถึงมีเงินเยอะกว่า) อีกฝ่ายจะใช้พลังนั้นไม่ได้ และพลังของคุณจะยิ่งรุนแรงมากขึ้นตามราคาที่คุณจ่าย

วิธีแก้ผลข้างเคียง: ใช้ “เงิน” แก้ผมร่วง (ราคาอาจแพงมาก)

“เวร…มีอย่างงี้ด้วย?”

หลินฮ่าวอุทาน

โชคดีที่เขารวย ไม่งั้นยังไม่ทันได้โชว์พลัง ก็คงหัวโล้นก่อนแล้ว

แล้วจะไปหล่ออะไรได้อีก!?

เจ้ามหันตภัยเห็นหลินฮ่าวดูเหมือนไม่พอใจ ก็รีบถาม

“พ่อ...หรือว่าท่านไม่พอใจวิชาของข้า? จะลองเลือกใหม่ก็ได้นะ!”

หลินฮ่าวส่ายหน้า มองหัวของเจ้าตัวที่เหลือผมแค่สามเส้น

“ไม่เป็นไร ของดีต้องมีราคาที่ต้องจ่าย”

แถมจะเลือกได้แค่อย่างเดียว หากเลือกหลายอย่าง พลังจะปะทะกันเอง

ยังไงก็ “ระดับตำนานทองคำ” ถือว่าหาไม่ได้ง่ายๆ

“แค่มีเงินจัดการได้ มันก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว”

“งั้น...พ่อครับ ให้ข้าเต้นโชว์ท่านหน่อย!”

เจ้ามหันตภัยรีบลุกขึ้นมาโชว์ลีลา

แม้จะเคยหวงวิชานี้ แต่เจอ “พ่อสายเปย์” แบบนี้…ก็ต้องยอม!

ยอมแม้กระทั่งเต้น “เวทีกลางคืน”

หนึ่งก้าว สองก้าว…

หมุนตัวถูพื้น!

เสียง “แกร๊ก แกร๊ก” อย่างมีจังหวะ

“ท่านพ่อยังคิดว่าจ่ายแพงไปรึเปล่า?”

หลินฮ่าวมองแล้วอมยิ้ม

…หรือว่าตนเองจ่าย “น้อยเกินไป?”

ส่วนเจ้ามหันตภัยเองก็ยิ้มกว้างในใจ

“หรือว่าข้าควรเรียกแพงกว่านี้อีกนิด?”

ขณะนั้น หลินฮ่าวเห็นว่าทุกอย่างเข้าที่แล้ว ก็เตรียมเปิดประเด็นใหม่…