ตอนที่ 163 เจ้ากำลังสอนข้าทำงานหรือไง?!!(ฟรี)
ตอนที่ 163 เจ้ากำลังสอนข้าทำงานหรือไง?!!(ฟรี)
ตอนที่ 163 เจ้ากำลังสอนข้าทำงานหรือไง?!!
ตำหนักจื่อเฉิน
ในขณะนี้บรรยากาศก็ตึงเครียดอย่างยิ่ง
หลังจากที่หลี่ไท่ลุกขึ้นยืน ขุนนางทั้งร้อยก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง
เพิ่งจะดุองค์ชายรัชทายาท เจ้าก็ลุกขึ้นยืน นี่มันไม่ได้เป็นการจงใจต่อต้านองค์ชายรัชทายาทหรือ?
หลี่ซื่อหมินคิ้วขมวดเล็กน้อย ในดวงตาทั้งสองข้างมีความโกรธจางๆ ทุกคนไม่ได้สังเกต
“โอ้? เช่นนั้นเจ้าลองพูดมาสิว่าเจ้ามีความเห็นอะไร?”
น้ำเสียงของหลี่ซื่อหมินเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แต่หลี่ไท่กลับไม่ได้ฟังออก
“ทูลเสด็จพ่อ! ลูกคิดว่าเรื่องนี้ควรจะเริ่มจากนักฆ่า ตอนนี้ตามล่านักฆ่าไปทั่วเมืองก็หาไม่เจอ เช่นนั้นแล้วก็ชัดเจนว่ามีคนกำลังจงใจปกปิด”
“หรือจะพูดว่า นักฆ่าอยู่ในจวนของผู้มีอิทธิพลคนใดคนหนึ่ง เพียงแค่ตรวจค้นทั่วเมืองก็จะพบนักฆ่าอย่างแน่นอน”
“ถึงเวลานั้นเมื่อถูกทรมานอย่างหนัก จะต้องรับสารภาพอย่างแน่นอน!”
หลี่ซื่อหมินได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด
“เจ้ากำลังสอนข้าทำงาน?แล้วเจ้ารู้ตัวการไหม ถ้ารู้ก็บอกมา ถ้าไม่รู้ก็ไสหัวไป!”
หลี่ไท่หน้าซีดไปครู่หนึ่ง
“เสด็จพ่อโปรดระงับความโกรธ ลูกไม่ได้มีความหมายเช่นนั้น ลูกเพียงแค่ต้องการจะรับผิดชอบเรื่องนี้ เพื่อแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อ หาตัวฆาตกรที่ลอบสังหารพี่สามให้ได้โดยเร็ว!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ไท่ หลี่เฉิงเฉียนก็สมองว่างเปล่าทันที ทำไมตนเองถึงไม่คิดเช่นนี้
โอกาสดีๆ เช่นนี้ ต้องเสียไปให้คนอื่น!
“เสด็จพ่อ ลูกก็สามารถตรวจค้นเรื่องนี้ได้ จะต้องให้ความเป็นธรรมแก่พี่สามอย่างแน่นอน!”
ถึงแม้จะพูดออกมาสายไปหน่อย แต่พูดออกมาก็ยังมีโอกาส!
หลี่ซื่อหมินมองดูทั้งสองคนที่อยู่ข้างล่างที่กำลังทะเลาะกันเรื่องนี้จนหน้าแดง ก็โกรธขึ้นมา
“พอแล้ว เจ้าทั้งสองคนมีเวลาว่างขนาดนี้ทำไมไม่ไปหาหลักฐานมาให้ข้าสักหน่อย ถึงแม้จะสอบสวนบ้านสองสามหลังก็ยังดี!”
ทั้งสองคนได้ยินดังนั้นก็รีบก้มหน้าลงบนพื้น
“ข้าให้เวลาเจ้าเจ็ดวันหาตัวนักฆ่ามาให้ได้ หากหาไม่ได้ดูสิว่าข้าจะลงโทษเจ้าอย่างไร!”
หลี่ไท่รู้ว่าหลี่ซื่อหมินยังคงโปรดปรานตนเองอยู่บ้าง จึงจะกล้าพูดเช่นนี้
“ขอรับ ลูกรับด้วยเกล้าฯ จะไม่ทำให้เสด็จพ่อผิดหวังอย่างแน่นอน!”
“เลิกประชุมเถอะ!”
จวนสู่หวัง
หลี่เค่อในที่สุดก็สมปรารถนา นอนอยู่บนเตียงจนตะวันขึ้นสูง
“นายท่าน ในราชสำนักมีการเปลี่ยนแปลงใหม่ หลี่ไท่รับผิดชอบการสืบสวนเรื่องที่ท่านถูกลอบสังหาร”
“เช่นนี้แล้วเรื่องที่ท่านถูกเขาลอบสังหารก็จะไม่มีวันถูกสืบสวนพบ!”
จิงหนี่ว์กล่าวอย่างเคารพ
หลี่เค่อยิ้มเล็กน้อย: “ข้าเคยบอกเมื่อไหร่ว่าข้าต้องการผลลัพธ์ ในเมื่อรู้ว่าเป็นใคร เจ้าว่าข้าจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ หรือ?”
หากหลี่ไท่ซื่อสัตย์สุจริตอยู่ในจวน หลี่เค่อก็จะขู่เขาเสียหน่อย
“แผนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ออกคำสั่งให้หลัวหว่างออกปฏิบัติการ ทำให้เว่ยหวังบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ห้ามเอาชีวิตเขา เข้าใจไหม?”
เขาเองที่ไม่ยอมตาย ก็โทษหลี่เค่อไม่ได้
ต้องการจะสืบสวนด้วยตนเองเพื่อปิดบังสิ่งที่ตนเองทำ นั้นเป็นไปไม่ได้!
“เจ้าค่ะ นายท่าน ลูกน้องทราบแล้ว!”
หลังจากเลิกประชุม
จวนเว่ยหวัง
หลี่ไท่ก็กลับมาที่จวนเว่ยหวัง ตอนนี้ตนเองกุมอำนาจการสืบสวนไว้
ตอนนี้ต้องพิจารณาว่าจะโยนความผิดทั้งหมดนี้ให้หลี่เฉิงเฉียนได้อย่างไร
เช่นนั้นแล้วหลี่เฉิงเฉียนก็จะถูกหลี่ซื่อหมินผลักออกจากศูนย์กลางอำนาจโดยสิ้นเชิง การที่จะนั่งในตำหนักตะวันออกให้มั่นคงก็เกือบจะเป็นไปไม่ได้แล้ว
“มานี่ ไปเรียนเชิญท่านเสนาบดีฝางมาให้ข้า ข้ามีเรื่องสำคัญจะปรึกษา”
ไม่นานฝางเสวียนหลิงก็มาถึงจวนเว่ยหวัง
“ท่านเสนาบดีฝาง วันนี้ที่ข้าจะเล่าเรื่องนี้ก็คือข้ามั่นใจอย่างยิ่งว่าเป็นใครที่ลอบสังหารพี่สาม!”
“เพียงแต่อยากจะให้ท่านเสนาบดีฝางช่วยวางแผนหน่อย ว่าจะล่อเสือออกจากถ้ำได้อย่างไร!”
ฝางเสวียนหลิงฟังแล้วก็หยุดไปครู่หนึ่ง
“เช่นนั้นทำไมองค์ชายถึงไม่พูดในราชสำนักอย่างตรงไปตรงมา?”
หลี่ไท่สะดุ้งไปเล็กน้อย: “ท่านเสนาบดีฝาง ข้ามั่นใจอย่างยิ่งว่าเป็นฝีมือขององค์ชายรัชทายาท!”
“แต่ไม่มีหลักฐาน ไม่รู้ว่าจะให้องค์ชายรัชทายาทยอมรับได้อย่างไร?”
ฝางเสวียนหลิงได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย: “องค์ชาย เรื่องนี้หากองค์ชายมีหลักฐานเพียงพอก็ค่อยพูด”
“หากไม่มี ท่านรู้หรือไม่ว่าฝ่าบาททรงรังเกียจอะไรที่สุด!”
หลี่ไท่เรียกฝางเสวียนหลิงมาอันที่จริงก็เพื่อให้ฝางเสวียนหลิงสงสัยก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีหลักฐานชี้ชัด
“เป็นข้าที่ผลีผลามไป ท่านเสนาบดีฝางอย่าโกรธเลย แต่เรื่องนี้คนตาดีก็รู้ว่าเป็นใครทำ”
“พี่ชายใจร้อนเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ามีอะไรผิดปกติ เรื่องนี้ข้าจะเริ่มสืบสวนจากตำหนักตะวันออกก่อน!”
ฝางเสวียนหลิงรู้สึกว่าวันนี้หลี่ไท่ไม่ได้เรียกเขามาเพื่อขอคำแนะนำ แต่กลับมาบอกว่าตนเองจะทำอย่างไร
ฝางเสวียนหลิงขมวดคิ้ว: “องค์ชาย นี่คือหน้าที่ของท่าน กระหม่อมไม่สามารถแทรกแซงได้”
“กระหม่อมอยากจะรู้ว่า วันนี้องค์ชายมีพระราชโองการให้กระหม่อมมาเพื่ออะไร หากเป็นเรื่องการไขคดีขององค์ชาย ขออภัยกระหม่อมไม่สามารถช่วยท่านได้!”
เห็นได้ชัดว่าฝางเสวียนหลิงไม่ต้องการจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้....
ทุกคนต่างรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องการแย่งชิงบัลลังก์ ก่อนจะชัดเจนหากเลือกข้างโดยพลการก็จะไม่มีผลดี
หากถูกหลี่ซื่อหมินพบ ก็จะไม่คุ้ม
หากเลือกข้างผิด อนาคตที่ดีงามก็จะสิ้นสุดลง!
ฝางเสวียนหลิงถึงแม้จะไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ แต่เมื่อเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านี้แล้ว ต่อไปอยากจะถอนตัวก็ยากแล้ว!
หลี่ไทยิ้มกล่าว: “ก็ไม่มีอะไรใหญ่โต แค่อยากจะรู้ว่าเรื่องนี้หากต้องการจะมีความคืบหน้าควรจะทำอย่างไร!”
ฝางเสวียนหลิงก็ยิ้มเช่นกัน ในฐานะที่เป็นขุนนางเก่าแก่ในราชสำนักจะถูกเด็กคนหนึ่งจูงจมูกได้อย่างไร?
“ในใจขององค์ชายไม่ใช่ว่ามีแผนอยู่แล้วหรือ?”
คำพูดนี้ของฝางเสวียนหลิงทำให้หลี่ไท่พูดไม่ออกทันที!
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านเสนาบดีฝางที่ชี้แนะ!”
ในขณะนี้ฝางเสวียนหลิงไม่อยากจะอยู่ในจวนเว่ยหวังอีกแม้แต่นาทีเดียว รู้เช่นนี้ ไม่น่ามาเลย
“กระหม่อมทูลลาก่อน!”
หลี่ไท่ยิ้มเล็กน้อยกล่าว: “ท่านเสนาบดีฝางเดินทางปลอดภัย!”
รอให้ฝางเสวียนหลิงออกจากจวนเว่ยหวังโดยสิ้นเชิง หลี่ไท่จึงจะเผยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์
“มานี่ หาวิธีทำอะไรสักอย่างให้องค์ชายรัชทายาท เพื่อให้ข้าสามารถสืบพบได้!”
“นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะโค่นล้มองค์ชายรัชทายาท พลาดไปแล้วข้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน!”
เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้ หลี่ไท่ต้องการจะบีบหลี่เฉิงเฉียนให้เข้าสู่จุดที่ไม่มีทางกลับตัวได้!
จากนั้นก็หาวิธีที่จะขึ้นมาแทนที่ ถึงเวลานั้นคู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดของเขาก็คือหลี่เค่อ!
แต่เขากลับละเลยไปอย่างหนึ่ง นั่นคือหลี่เค่อมีฝีมือสูงส่งจะถูกลอบสังหารสำเร็จได้อย่างไร?
เห็นได้ชัดว่าถูกชัยชนะที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมทำให้มึนเมาไปหมดแล้ว
...
คืนค่ำ....จวนเว่ยหวังเงียบสงัด
ทันใดนั้นเงาร่างสองสามคนก็ปรากฏขึ้นในห้องของหลี่ไท่
หลี่ไท่ยังคงนอนหลับสบาย เห็นได้ชัดว่าไม่พบว่ามีคนเข้ามาในห้องของเขา
คนสองสามคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ก็ทำให้หลี่ไท่สลบไปโดยตรงเพื่อป้องกันไม่ให้ตื่นขึ้นมา แล้วก็ใช้มีดสั้นปักกระดาษแผ่นหนึ่งไว้บนโต๊ะ
ยังกรีดรอยเลือดบนคอของเขา ก่อนจะไปก็ได้ฆ่าทหารยามของจวนเว่ยหวังไปสามคน
วันรุ่งขึ้นฟ้าสาง เสียงคำรามโกรธก็ทำลายความเงียบสงบของยามเช้า
[จบแล้ว]