บทที่ 1005 พ่อทูนหัว

บทที่ 1005 พ่อทูนหัว

◉◉◉◉◉

ในตอนนี้ สมาชิกหกคนของหน่วยจู่โจมเดลต้าได้รวมตัวกับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง

หัวหน้าของกลุ่มนี้คือพ่อทูนหัว แม่ทัพอันดับหนึ่งของบริษัททหารรับจ้างเดน

หมอนี่มีฝีมือที่แข็งแกร่งและดุร้ายมาก และบริษัททหารรับจ้างเดนก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก แม้แต่กัปตันหน่วยจู่โจมเดลต้าอย่างโทมัสก็ยังให้ความเคารพเขาและปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพ

ในตอนนี้ โทมัสยังคงรู้สึกตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น “เพื่อนเก่า ถ้านายมาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว พวกเราคงได้ไปอยู่กับพระเจ้าแล้ว”

พ่อทูนหัวเป็นทั้งเพื่อนเก่าและเพื่อนร่วมรบของเขา

พวกเขามาจากหน่วยจู่โจมเดลต้าเหมือนกัน และทั้งคู่ก็เป็นคนที่เก่งมาก พวกเขามักจะทำภารกิจร่วมกันเสมอ ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสนิทกันมาก

พ่อทูนหัวเกษียณอายุราชการแล้วไปเข้าร่วมบริษัททหารรับจ้างเดน ในขณะที่โทมัสยังคงอยู่ในกองทัพ

นี่คือทางเลือกของทหารหลายคนจากประเทศหนิวจื่อ

ในจุดนี้ ทางเลือกของทหารที่เกษียณแล้วของประเทศเหยียนจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เมื่อทหารประเทศเหยียนเกษียณ พวกเขามักจะเข้าร่วมทำงานในระบบรักษาความปลอดภัยของประเทศ เพื่อทำประโยชน์ให้กับประเทศต่อไป หรือไม่ก็หางานที่มั่นคงทำเพื่อรอการเรียกตัวจากประเทศอีกครั้ง พวกเขาจะไม่มีทางทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อสังคมและประเทศเด็ดขาด

แต่สำหรับทหารของประเทศหนิวจื่อนั้นแตกต่างกัน พวกเขาชอบอยู่ในสนามรบ ดังนั้นเมื่อเกษียณแล้วก็จะไปเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้าง และด้วยวิธีนี้ พวกเขาก็สามารถสร้างรายได้ให้กับตัวเองได้อีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังสามารถรวยขึ้นได้อีก เพราะค่าตอบแทนของภารกิจสังหารนั้นสูงมาก

เมื่อได้ยินดังนั้น พ่อทูนหัวและโทมัสก็ชกกำปั้นกัน และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไอ้พวกคนโง่จากประเทศหมีขาวที่ทำลายเฮลิคอปเตอร์ของฉัน ฉันจะถลกหนังพวกมันออกมาให้หมด”

โทมัสตกตะลึงไปเล็กน้อย “ประเทศหมีขาวจ้างใครมา? ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?”

เขารู้ว่าประเทศหมีขาวไม่ได้ส่งเฮลิคอปเตอร์หรือขีปนาวุธมาด้วย เห็นได้ชัดว่าคนที่ใช้ปืนทำลายเฮลิคอปเตอร์ได้นั้นไม่ธรรมดาเลย

พ่อทูนหัวทำหน้าเคร่งขรึมและพูดว่า “เป็นคนของแตนจากบริษัทซ่างหมิง พวกมันเป็นทหารรับจ้างที่แข็งแกร่งมากในเอเชีย แต่พวกเราเป็นทหารรับจ้างที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกตะวันตก คราวนี้เรามาดูกันว่าใครจะจัดการใครได้ก่อน! หึหึ!”

เมื่อเขาคิดถึงเรื่องเฮลิคอปเตอร์ เขาก็รู้สึกโกรธมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนั่นจัดการเฮลิคอปเตอร์ของเขา เขาก็คงจะได้เปรียบในสงครามนี้แล้ว

ถึงแม้จะไม่ใช่เพื่อภารกิจ เขาก็จะต้องแก้แค้นเรื่องนี้ให้ได้ เพราะการเสียเครื่องบินลำหนึ่งไปนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย

โทมัสทำหน้าเย็นชาในทันทีและพูดอย่างดุดันว่า “ให้ตายสิ! เป็นพวกมันเองเหรอ? จัดการพวกมันซะ! อย่าให้มันมาขัดขวางแผนการของเราได้!”

สำหรับโทมัสแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามที่มาทำลายแผนของพวกเขาจะต้องตาย

ก่อนที่เขาจะมา ผู้บัญชาการของเขาก็ได้สั่งมาแล้วว่าภารกิจนี้ซับซ้อนและสำคัญมาก มันเกี่ยวข้องกับสมการทางวิทยาศาสตร์บางอย่าง ใครก็ตามที่ได้มันไปจะสามารถทำให้เกิดการปฏิรูปทางทหารได้ ถ้าเขาสามารถทำภารกิจนี้ได้สำเร็จ เขาก็จะได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติชั้นหนึ่งอย่างแน่นอน

เมื่อโทมัสได้รับคำมั่นจากผู้บังคับบัญชา เขาก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องได้สมการนั้นมาให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

นั่นคือเหรียญเชิดชูเกียรติชั้นหนึ่งที่หาได้ยากมาก ในหนึ่งปีมีคนไม่เกินสามคนเท่านั้นที่จะได้รับมัน

ถึงแม้โทมัสจะไม่รู้ว่าสมการที่ว่านั้นเกี่ยวข้องกับอะไร แต่เขารู้ว่ามันสำคัญมาก เขาจึงติดต่อเพื่อนเก่าอย่างพ่อทูนหัวและชวนให้เขามาช่วยในภารกิจนี้ด้วย

พ่อทูนหัวพยักหน้าและทำหน้าครุ่นคิด “เข้าใจแล้ว และยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ลูกน้องของฉันรายงานว่าทหารหน่วยรบพิเศษจากประเทศอื่นแทบจะตายกันหมดแล้ว ยกเว้นแต่คนจากประเทศเหยียนที่รอดชีวิตมาได้และไม่มีใครตายเลยสักคน พวกมันแข็งแกร่งมาก”

โทมัสพยักหน้าและพูดว่า “ทหารจากประเทศเหยียนรุ่นนี้แตกต่างจากที่ผ่านมามาก พวกมันแข็งแกร่งและน่ากลัวมาก ในช่วงการฝึกปกติก็ไม่มีใครกล้าไปยุ่งกับพวกมัน”

พ่อทูนหัวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “แต่เท่าที่ฉันสังเกตดู พวกมันมีไม่มาก มีแค่สิบคนเท่านั้น ไม่ต้องกลัวหรอก ก่อนที่เราจะจัดการพวกมัน เราควรจัดการคนจากประเทศหมีขาวก่อน พวกนั้นแหละคือคู่ต่อสู้ที่แท้จริงของเรา”

ถ้าพ่อทูนหัวรู้ว่าเฮลิคอปเตอร์ของเขาถูกทหารจากประเทศเหยียนที่เขาคิดว่าไม่น่ากลัวจัดการไป เขาคงจะโกรธจนกระอักเลือดแน่นอน และเขาก็จะต้องรีบไปหาเฉินหลิงเป็นคนแรก แต่เรื่องนี้มีแค่แตนเท่านั้นที่รู้

แตนผู้น่าสงสารก็เลยต้องเป็นแพะรับบาปไปโดยปริยาย

โทมัสพยักหน้า “ตกลง นายรู้ไหมว่าคนของแตนอยู่ที่ไหน?”

พ่อทูนหัวยิ้มเยาะ “แน่นอน! ไอ้พวกนั้นกำลังถอยกลับไป แต่คนของฉันจับตาดูพวกมันตลอดเวลา”

โทมัสพูดอย่างเย็นชาว่า “งั้นก็จัดการมันซะ”

“ได้เลย”

พ่อทูนหัวพยักหน้า โบกมือและตะโกนเสียงต่ำว่า “ปฏิบัติการ!”

ในวินาทีต่อมา พ่อทูนหัวก็พาคนของเขาไปในป่าเพื่อจัดการแตนทันที

ตั่กๆๆ

ในไม่ช้า เสียงปืนก็ดังขึ้นในป่า

ทหารรับจ้างจากบริษัทเดนแข็งแกร่งมาก แต่บริษัทซ่างหมิงของแตนก็ไม่ยอมแพ้ ทั้งสองกลุ่มปะทะกันในป่า การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด

ในชั่วพริบตา กระสุนจำนวนมากก็ปลิวว่อน ทำให้เกิดรูนับไม่ถ้วนบนต้นไม้ เศษไม้ก็ปลิวไปทั่ว ใบไม้ก็ร่วงหล่นลงมา

ในขณะที่สงครามกำลังดำเนินไป ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีคนล้มตายจากการยิงต่อสู้

ในตอนนี้ เฉินหลิงใช้ทักษะภูตพงไพรและเนตรเหยี่ยวของเขา เขารู้สถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

ทั้งสองกลุ่มกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไม่มีใครสนใจเขาเลย พวกมันอยากจะจัดการคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดก่อน

เฉินหลิงยิ้มมุมปาก

ดีเลย! นี่แหละคือการรอดูเสือสู้กันแล้วค่อยเก็บกวาดทีหลัง ยิ่งพวกมันสู้กันอย่างดุเดือดเท่าไหร่ เขาก็จะเก็บกวาดได้ง่ายขึ้นเท่านั้น

แต่แล้วเฉินหลิงก็ขมวดคิ้ว

เขาไม่รู้เลยว่าไอ้พวกนี้มีพลังความมืดมากแค่ไหน มันคงไม่ได้ง่ายขนาดนี้แน่ๆ เพราะสมการที่พวกมันกำลังแย่งชิงกันอยู่มีมูลค่ามาก

ถึงแม้ว่าทหารหน่วยรบพิเศษจากประเทศกอลัวและประเทศอื่นๆ เกือบจะตายกันหมดแล้ว แต่ก็ยังมีบางคนที่หนีไปได้และแน่นอนว่าพวกเขาก็จะต้องกลับมาอีกครั้ง

เมื่อกองกำลังจากประเทศต่างๆ มารวมตัวกัน ก็พอจะจินตนาการได้ว่าสงครามจะยิ่งใหญ่และดุเดือดมากแค่ไหน

เฉินหลิงพึมพำว่า “อาจารย์จงครับ เรื่องที่พวกคุณสร้างขึ้นนี่มันน่าตื่นเต้นจริงๆ!”

จากนั้น เฉินหลิงก็ติดต่อกับเกิ่งจ้านทางวิทยุ “มังกรคลั่งกับพวกเขากลับมาแล้วหรือยัง?”

หลังจากที่เขาคุยกับเกิ่งจ้านเสร็จ เขาก็ให้พวกเขาไปหาเติ้งซวี่และเหลียงเหว่ย และเขาก็ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้เพื่อเฝ้าดูสถานการณ์

เกิ่งจ้านรีบตอบว่า “กำลังจัดการอยู่ครับ เราจะไปหาหัวหน้าเดี๋ยวนี้”

เฉินหลิงเตือนว่า “ตกลง ระวังด้วยนะ ทั้งสองกลุ่มในป่ากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด”

“รับทราบ”

เมื่อการสื่อสารจบลง เกิ่งจ้านก็ตะโกนเสียงต่ำว่า “ทุกคน เร็วเข้า! หัวหน้าเรียกเราแล้ว ดูท่าว่าพวกเราจะได้ไปสู้กันแล้ว”

“รับทราบ”

ในที่สุด เติ้งซวี่และเหลียงเหว่ยก็ได้รับการช่วยเหลือจากเกิ่งจ้านและคนอื่นๆ และพาพวกเขากลับไปหาเฉินหลิง

เติ้งซวี่และเหลียงเหว่ยได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น แต่พวกเขาก็อารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

◉◉◉◉◉