บทที่ 909 คำพูดไร้สาระ
บทที่ 909 คำพูดไร้สาระ
บทที่ 909 คำพูดไร้สาระ
◉◉◉◉◉
เฉินหลิงเป็นคนแบบไหน? เขาจะทนรับแรงกดดันจากนายพลช่าไม่ได้งั้นเหรอ?
ถ้าเทียบกันแล้ว แรงกดดันของอีกฝ่ายยังไม่เท่าของหลงโถวเลยด้วยซ้ำ คิดจะใช้แรงกดดันแค่นี้มาขู่เขา? ห่างชั้นกันเกินไปแล้ว!
เฉินหลิงไม่รู้สึกอะไร แต่เฟิงหลิงกลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะเธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่น่ากลัวจากนายพลช่า นี่คือบารมีของทรราชย์ที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน
เธอเป็นสายลับมานานแล้วและเคยเจอคนใหญ่คนโตมามากมาย เธอจึงสามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งนี้อย่างง่ายดาย
นายพลช่าคนนี้น่าจะเป็นตัวจริงแล้ว
เฟิงหลิงกลัวว่าเฉินหลิงจะทนไม่ไหวและจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา แต่โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้จ้องเธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะทนไม่ไหว
สายตาของเฟิงหลิงจับจ้องไปที่เฉินหลิงอย่างแน่วแน่ แต่เฉินหลิงก็ไม่ขยับเลย เขาแค่จ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เฉยเมย
นี่มัน... ใจเย็นขนาดนี้เลยเหรอ?
เฟิงหลิงรู้ดีว่าเฉินหลิงมีความสามารถไม่น้อย แต่ตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับฆาตกรที่โหดเหี้ยมและเป็นนักค้ายาเสพติดรายใหญ่ของเมืองจินซาน ซึ่งเทียบไม่ได้กับพวกผู้มีอิทธิพลในประเทศ
ขณะที่เฟิงหลิงกำลังคิดว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี นายพลช่าก็หัวเราะเสียงดัง “ผมเห็นบางอย่างในสายตาของท่านเฉิน”
เฉินหลิงมองอีกฝ่ายแล้วยังคงเงียบอยู่
“ความทะเยอทะยานและความโลภ”
ทันใดนั้น เฉินหลิงก็ส่ายหัวแล้วยิ้ม “น่าเสียดายนะ ที่ผมไม่เห็นอะไรเลยในสายตาของท่าน ออกไป! ไล่แขก!”
สีหน้าของนายพลช่าเปลี่ยนไปทันที นี่หมายความว่ายังไง? จะไล่เขาออกไปแล้วเหรอ? ไล่กันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? ท่านเฉินจะเจรจาธุรกิจเป็นไหมเนี่ย?
ในตอนนั้นเอง เขาก็เริ่มอ่านแผนการของเฉินหลิงไม่ออกแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงนายพลช่าเลย เฟิงหลิงเองก็งงไปหมดเหมือนกัน!
เฉินหลิงจะเล่นไพ่ใบไหนกัน?
คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเป็นหนึ่งในเจ้าเมืองจินซาน แต่เขาไม่แม้แต่จะถามว่าอีกฝ่ายเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม แต่กลับไล่เขาออกไปเลยเหรอ?
เฟิงหลิงแทบบ้า!
ถ้าเจ้าเมืองคนนี้สั่งการ กองกำลังมากมายที่รออยู่ข้างนอกก็จะบุกเข้ามาในทันที!
เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหลังของเฟิงหลิง เธอมองนายพลช่าด้วยความตื่นเต้น
แต่เมื่อเกิ่งจ้านและคนอื่นๆ ได้ยินคำสั่งของเฉินหลิง พวกเขาก็รีบเดินเข้ามาทันทีโดยไม่ลังเลเลย
พวกเขาไม่ได้มีความกังวลแบบเฟิงหลิงเลย ถ้าเฉินหลิงสั่ง พวกเขาจะกล้าทำแม้แต่การจัดการกับราชาแห่งสวรรค์เลยด้วยซ้ำ!
ในตอนนั้นเอง สีหน้าของนายพลช่าก็เปลี่ยนไป เขาเพิ่งจะลองเชิงเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะทำแบบนี้และเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย
มันชัดเจนมากว่าเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจาธุรกิจ แต่มาเพื่อสังเกตการณ์!
ถ้าเป็นปกติแล้วถ้ามีคนนอกกล้าที่จะทำตัวหยิ่งยโสต่อหน้าเขา เขาก็จะไม่ปล่อยให้คนคนนั้นได้เห็นดวงอาทิตย์ในวันต่อไปแน่นอน!
แต่ท่านเฉินคนนี้ไม่ธรรมดา!
นายพลช่าได้ข่าวมาว่านายพลไช่ได้ติดต่อกับท่านเฉินแล้ว ถ้าอีกฝ่ายสามารถหาช่องทางการค้าได้ ความสามารถของเขาก็จะอยู่เหนือตัวเองทันที!
ดังที่ว่า เพื่อนร่วมอาชีพก็คือศัตรูกันเอง แม้ว่าเขาและเหล่าไช่จะดูเหมือนเป็นมิตรกัน แต่ก็ไม่มีใครอยากที่จะให้อีกฝ่ายก้าวขึ้นมาอยู่เหนือตัวเอง ไม่อย่างนั้นแล้วก็มีเพียงปลายทางเดียว คือถูกอีกฝ่ายกลืนกิน!
เพราะเหตุผลนี้ นายพลช่าถึงได้รีบร้อนมาหาเฉินหลิงก่อน เพื่อที่จะได้ช่องทางการค้ามาก่อนที่เหล่าไช่จะทำสำเร็จ ถึงแม้จะทำไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องได้ผลประโยชน์บ้าง
แต่เมื่อเห็นท่าทีของท่านเฉิน ดูเหมือนว่าเขาจะตกลงกับเหล่าไช่แล้ว?
ถ้าเป็นอย่างนั้น...
นายพลช่าคิดอย่างรวดเร็วและรีบพูดขึ้น “ท่านเฉิน อย่าเพิ่งรีบร้อนนะ ให้ผมพูดให้จบก่อน”
เฉินหลิงเหลือบมองอีกฝ่ายแล้วสั่งให้เกิ่งจ้านและคนอื่นๆ หยุด
นายพลช่าจึงสังเกตเห็นว่าเกิ่งจ้านและคนอื่นๆ เดินมาอยู่ข้างๆ ตัวเขาแล้ว และเขาก็รู้สึกตกใจ!
เหล่าช่าที่ผ่านสมรภูมิมามากมาย สามารถสังเกตเห็นได้ทันทีว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้ไม่ธรรมดาเลย และความรู้สึกแรกที่เขามีก็คือ ลูกน้องของเขาไม่มีใครที่จะสามารถเทียบกับคนพวกนี้ได้เลย!
นายพลช่ารู้ดีว่าลูกน้องที่เขาเลือกมานั้นเป็นทหารผ่านศึกจากประเทศต่างๆ และมีความสามารถในระดับแถวหน้า
แต่เมื่อเทียบกับคนพวกนี้แล้ว พวกเขาดูห่างชั้นกันมาก
นายพลช่าสามารถมีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้ และยังมีอิทธิพลมากมายขนาดนี้ เขาจะมีสัมผัสที่หกแบบนี้ได้อย่างไรกัน?
ท่านเฉินคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เขาสามารถหาคนที่มีความสามารถแบบนี้มาเป็นบอดี้การ์ดได้ถึงสิบกว่าคน!
นายพลช่าตัดสินใจแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ต้องขัดขวางไม่ให้เฉินหลิงร่วมมือกับเหล่าไช่ที่เป็นคู่แข่งของเขา
“ท่านเฉิน ผมได้ยินมาว่าท่านตกลงที่จะร่วมมือกับเจ้าจิ้งจอกเฒ่าอย่างเหล่าไช่แล้วใช่ไหม?”
โดยไม่รู้ตัว นายพลช่าก็เปลี่ยนจากการเรียกเฉินหลิงว่าท่านเฉินเฉยๆ ไปเป็นการใช้สรรพนาม “ท่าน” แทน และเขาก็ยังเรียกคู่แข่งของเขาว่าเหล่าไช่อีกด้วย
เฉินหลิงไม่ได้ตอบอะไร และรอให้นายพลช่าพูดต่อ
นายพลช่าพูดต่อ “ท่านร่วมมือกับผมเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ทุกคนก็รู้ว่าเหล่าไช่เป็นคนเจ้าเล่ห์และมีชื่อเสียงที่ไม่ดี ของที่เขามีก็ไม่บริสุทธิ์ และเขาก็โกงลูกค้าบ่อยมาก ถ้าท่านร่วมมือกับเขา ก็เหมือนกับการขอความช่วยเหลือจากเสือ และเขาอาจจะทำร้ายท่านได้ทุกเมื่อ มีตัวอย่างในอดีตมากมายแล้ว”
“แต่ผมน่ะแตกต่างออกไป ผมทำธุรกิจอย่างตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์ ผมจะไม่ทำอะไรแบบที่คนไม่ดีเขาทำกัน คนในวงการนี้ก็รู้ดี”
“ผมชอบที่จะพูดตรงๆ และจะไม่ซ่อนเร้นอะไร จะทำตามกฎเกณฑ์เสมอ และจะไม่ทำอะไรนอกเหนือจากที่กำหนดไว้”
นายพลช่าพูดอย่างจริงจังเพื่อยกย่องตัวเอง เฉินหลิงในใจอยากจะหัวเราะ “ให้ตายสิ! คนอย่างพวกแกจะพูดเรื่องความซื่อสัตย์ได้ด้วยเหรอ? เชื่อคนแบบนี้ก็เหมือนเชื่อว่าม้าเปาถูกคือยอดฝีมือ!”
เฉินหลิงไม่พอใจ แต่ก็แสร้งทำเป็นพยักหน้า “ตามที่นายพลช่าว่ามา ถ้าผมร่วมมือกับท่าน จะเป็นยังไงบ้าง?”
เฉินหลิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “นายพลช่า พูดตามตรงนะ ผมอยากจะร่วมมือกับท่านจริงๆ แต่เรามีอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือนายพลไช่ เพราะเขาเป็นคนแรกที่ติดต่อผม ถ้าผมร่วมมือกับท่าน เขาต้องเข้ามาขัดขวางแน่นอน”
พอได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของนายพลช่าก็เป็นประกายและมีอันตรายซ่อนอยู่ “ถ้าเขาคิดจะเล่นตุกติก ผมจะทำให้เขารู้ว่าผมเองก็ไม่ใช่คนที่จะมาทำเล่นๆ ได้!”
เฉินหลิงยิ้มอย่างเรียบๆ “ผมขอพูดตรงๆ นะ สิ่งที่ท่านพูดมาเป็นแค่เรื่องไร้สาระ ผมเตรียมการไว้แล้ว ผมจะจัดการกับหนึ่งในพวกท่าน และจะเหลือไว้แค่คนเดียว หลังจากนั้นราคาในตลาดก็จะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว ท่านกล้าที่จะทำมันไหม? ท่านมีความทะเยอทะยานมากพอที่จะรับมันไว้ไหม?”
คำถามของเฉินหลิงเหมือนกับเสียงฟ้าร้อง แต่ละคำพูดดูทรงพลังมาก จนทำให้นายพลช่าที่เจ้าเล่ห์ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป
◉◉◉◉◉