บทที่ 902 แผนการของเฉินหลิง

บทที่ 902 แผนการของเฉินหลิง

◉◉◉◉◉

เฉินหลิงพูดขึ้น “จากที่เจ้าว่ามา นายพลไช่คนนี้ไม่ใช่ธรรมดาเลย แต่เขาต้องการพบข้า นั่นหมายความว่าข้ามีบางอย่างที่เขาต้องการใช่ไหม?”

เฟิงหลิงพยักหน้า “ท่านเฉินเดาถูกแล้ว ครั้งนี้นายพลไช่สนใจท่านเพราะได้ข่าวลือจากวงการใต้ดินว่าท่านเฉินเป็นคนมีเส้นสายในประเทศเหยียน และมีฉายาว่า ‘ราชาแห่งสวรรค์’ เขากำลังหาช่องทางที่จะเจาะตลาดในประเทศเหยียนเพื่อจะต่อสู้กับตระกูลหม่าลับๆ เลยต้องมาหาท่าน”

แวบ!

สีหน้าของเฉินหลิงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและยิ้มอย่างน่ากลัว

ดีเลยนะ คิดจะใช้ยาเสพติดทำลายประเทศของตัวเองงั้นเหรอ? คราวนี้ถ้าข้าไม่กำจัดพวกแกให้สิ้นซาก ก็เสียชาติเกิดที่ได้เป็นทหารของประเทศเหยียนแล้ว

เฉินหลิงนึกถึงการกระทำของเหล่านักค้ายาเสพติดแล้วรู้สึกโมโหจนอยากจะกัดฟัน

ให้ตายสิ! เพิ่งจะกำจัดองค์กรผักกาดหอมไปหยกๆ ก็มีนายพลไช่โผล่มาอีกคน คิดว่าประเทศเหยียนเป็นของเล่นหรือไง?

เฉินหลิงเกลียดนักค้ายาเสพติดพวกนี้เข้าไส้ อยากจะกำจัดพวกมันให้เร็วที่สุด

พวกมันไร้ซึ่งความเป็นคนและโหดเหี้ยม เพื่อที่จะหาเงินจากการค้ายา พวกมันทำให้ครอบครัวที่มีความสุขต้องแตกสลาย ทำให้ผู้คนต้องตาย และทำให้เด็กๆ ต้องกลายเป็นกำพร้าไปตั้งมากมาย

ผู้กองของเขาต้องสละชีพเพราะหวังเติง ซึ่งเป็นนักค้ายาเสพติดรายใหญ่คนหนึ่ง ทำให้ภรรยาและลูกต้องกลายเป็นแม่ม่ายและเด็กกำพร้า

และยังมีตำรวจปราบปรามยาเสพติดอีกกี่คนที่ต้องเสียสละชีวิตเพื่อจะจับคนชั่วพวกนี้? อย่างผู้กองเหมียวที่พยายามจะกำจัดพวกมัน แต่กลับพลาดท่าและถูกจับตัวไป

พวกสารเลวพวกนี้เป็นเนื้อร้ายของสังคมที่ต้องถูกกำจัดให้หมดไปเพื่อคืนความสงบสุขให้แก่ผู้คน

แต่โลกนี้จะมีสันติสุขได้อย่างไร? เมื่อมีคนที่ต้องเดินอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเพื่อปกป้องความสงบสุขนั้นเอาไว้

เฉินหลิงยิ้มอย่างเย็นชา “ให้เขามาหาข้า ข้าจะไปเจอเขาด้วยตัวเอง”

เฟิงหลิงพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ ข้าจะติดต่อเขาให้เดี๋ยวนี้”

สิ่งที่เธอชื่นชอบในตัวเฉินหลิงที่สุดก็คือความไม่เกรงกลัวอะไรเลย ไม่ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็พร้อมที่จะสู้โดยไม่ลังเล

เธอจำได้ว่าตอนอยู่ที่ทะเลเปิด นกฮูกราตรีต้องการแก้แค้นให้องค์กรตะขาบ เขาใช้ระเบิดชนิดพิเศษจับเธอไป และขู่ว่าจะจุดระเบิดเพื่อจะทำให้ทะเลกลายเป็นทะเลมรณะ

ตอนนั้นหน่วยจู่โจมมังกรเพลิงกับหน่วยจู่โจมเทพมังกรก็ลงมือพร้อมกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่จะฝ่าวงล้อมยังทำไม่ได้

แต่เฉินหลิงกลับเข้าช่วยเหลือเพียงคนเดียว ไม่เพียงแต่จะแอบเข้าไปเท่านั้น แต่ยังหาระเบิดพิเศษเจอและช่วยเธอออกมาได้สำเร็จ และจัดการกับวิกฤตการณ์ในทะเลเปิดได้อย่างยอดเยี่ยม

เรื่องนี้เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของประสบการณ์อันน่าทึ่งของเฉินหลิงเท่านั้น สรุปแล้ว เขาคือทหารที่แข็งแกร่งที่สุด ต่อให้นายพลไช่จะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่เคยกลัว

ไม่เหมือนตัวแทนของเขาที่กลัวนั่นกลัวนี่ และพอได้ยินคำเชิญจากนายพลไช่ก็กลัวจนฉี่ราด เป็นอะไรที่น่าอับอายมาก

แน่นอนว่าเฟิงหลิงกับเฉินหลิงเป็นคู่หูที่เก่าแก่กันแล้ว เธอเข้าใจความสามารถของเขาดี และคิดว่านายพลไช่จะต้องไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่นอน และจะต้องถูกเฉินหลิงเล่นงานจนจบสิ้น

เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีกต่อไปแล้ว ไม่ต้องทำอะไรแบบหวาดระแวงเหมือนเมื่อก่อน เพราะเธอต้องคอยประคับประคองตัวแทนของเฉินหลิง ที่ทำตัวเหมือนลูกแหง่ ต้องคอยสั่งสอนอยู่ตลอดเวลา ซึ่งทำให้เธอเหนื่อยมาก ตอนนี้เธอจะได้กลับไปทำหน้าที่ผู้ช่วยจริงๆ เสียที

เฟิงหลิงยิ้มออกมาอย่างจริงใจแล้วพูดต่อ “ท่านเฉิน ข้าจะไปโทรศัพท์แล้วนะ”

พูดจบเฟิงหลิงก็ลุกขึ้น เธอยืนขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เดินไปข้างๆ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน “สวัสดีค่ะ นายพลไช่ ท่านเฉินของข้าสามารถพบท่านได้แล้ว ท่านสะดวกเมื่อไหร่ดีเจ้าคะ?”

ในขณะเดียวกัน ที่ฐานทัพลับแห่งหนึ่ง ชายที่มีสีหน้าเรียบเฉยได้รับโทรศัพท์ และเมื่อได้ยินคำพูดนั้นเขาก็ยิ้มอย่างเย็นชา “ท่านเฉินตกลงเหรอ? ข้าคิดว่าเขาจะกลัวข้าซะแล้ว บ่ายสามโมง ข้าจะไปหาเขาเอง ฮ่าๆ...”

เขาหัวเราะเสียงดังแล้วก็วางสายไป

ถ้าท่านเฉินไม่มีประโยชน์ต่อเขา เขาก็คงไม่ยอมลดตัวลงมาติดต่อกันนานขนาดนี้หรอก

ธุรกิจยาเสพติดที่นี่ของเขาใกล้จะถึงจุดอิ่มตัวแล้ว และคงจะขยายต่อไปได้ยาก

แต่ที่ประเทศเหยียนนั้นแตกต่างออกไป ที่นั่นมีพื้นที่กว้างใหญ่และมีประชากรจำนวนมาก นั่นหมายความว่าตลาดที่นั่นใหญ่มากและมีโอกาสทำเงินได้มากมาย

“ดูเหมือนว่าข้าจะต้องรีบไปเจอกับท่านเฉินคนนี้ให้เร็วที่สุดแล้ว”

ชายคนนั้นยิ้มอย่างมีเลศนัยบนใบหน้าอย่างเย็นชา ไม่รู้ว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่

เมื่อเฟิงหลิงเห็นว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว เธอก็เก็บโทรศัพท์มือถือแล้วเดินกลับมา “ท่านเฉิน อีกฝ่ายหยิ่งยโสมาก วางสายไปก่อนที่ข้าจะพูดจบอีก ท่านมีแผนการอะไรหรือเปล่า? พวกเราต้องเตรียมตัวอะไรบ้างไหม?”

เฉินหลิงยิ้ม “ข้าเดาว่าเขาจะไม่ได้มาเอง แต่จะส่งลูกน้องมาสำรวจสถานการณ์ก่อน พวกเราไม่ต้องทำอะไร แค่รอดูสถานการณ์ก็พอแล้ว”

เฟิงหลิงงุนงง “ท่านรู้ได้ยังไง? ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ เพื่อที่จะได้เจอกับท่าน นายพลไช่ส่งของขวัญมูลค่าหลายล้านมาให้หลายครั้งแล้ว ทั้งของใช้และภาพวาดชื่อดัง เขาจะมาด้วยตัวเองไม่ได้เหรอ?”

“เขาไม่อยากทำธุรกิจแล้วเหรอ? ข้าได้ยินมาว่าเพื่อที่จะเจาะตลาดในประเทศเหยียน เขาได้วางแผนมานานแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ ท่านเฉินว่าไงล่ะ?”

เฉินหลิงตอบสั้นๆ “จำคำพูดของข้าไว้ก็พอ”

นี่มัน...

เฟิงหลิงเห็นว่าเฉินหลิงไม่อยากจะพูดอะไรมาก เธอก็เลยไม่ถามต่อ

เธอรู้ดีว่าเฉินหลิงเป็นคนยังไง เมื่อเขาตัดสินใจอะไรไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนใจเขาได้

แน่นอนว่าเขาเป็นคนใจเย็นและรอบคอบเสมอ ตอนนี้ที่เขาพูดแบบนี้ก็ต้องมีเหตุผลของเขา

แล้วเธอจะถามอะไรมากมายทำไมกัน? แค่เรื่องที่เธอมีอยู่ในมือก็ยุ่งจนหัวหมุนแล้ว

เฟิงหลิงนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็ไม่คิดอะไรอีก เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเริ่มทำงานที่ค้างอยู่

ในตอนนั้นเอง เฉินหลิงก็หันไปมองเกิ่งจ้านและคนอื่นๆ “ที่ข้าคุยกับเฟิงหลิงเมื่อกี้ พวกนายได้ยินกันหมดใช่ไหม?”

“ได้ยินแล้วครับ”

เกิ่งจ้านและคนอื่นๆ พยักหน้าพร้อมกัน

เฉินหลิงพยักหน้า “ทุกคนจงตั้งสติให้ดี แล้วทำตามบทบาทของตัวเองให้ดีด้วย ครั้งนี้พวกเราต้องรับมือกับราชายาเสพติดที่คิดจะมาทำลายประเทศของเรา ดังนั้นอย่าทำอะไรวู่วาม ต้องหาทางล่อปลาใหญ่ให้ออกมา แล้วค่อยๆ จับให้หมด”

“ส่วนเรื่องของผู้กองเหมียว พวกเราจะทำควบคู่กันไป เมื่อมีข่าวคราวแล้วก็ค่อยหาทางช่วยเขา เข้าใจไหม?”

“เข้าใจครับ เข้าใจ...”

ทุกคนตะโกนออกมาแล้วก็เข้าสู่บทบาททันที ตั้งแต่ท่าทางการยืนไปจนถึงสีหน้าและอารมณ์ ทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาได้กลายเป็นบอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งของท่านเฉินแล้ว

นี่แหละคือทหารหน่วยรบพิเศษ เมื่อประเทศต้องการ พวกเขาก็ต้องกลายเป็นเครื่องจักรสังหาร พร้อมที่จะไปทุกที่ที่จำเป็น

นายพลไช่เป็นนักค้ายาเสพติดรายใหญ่และมีกองกำลังติดอาวุธที่แข็งแกร่งมาก ถึงขนาดที่ตำรวจยังทำอะไรเขาไม่ได้เลย แต่ในเมื่อเขาคิดที่จะมาหาเรื่องประเทศ พวกเขาก็พร้อมที่จะสั่งสอนบทเรียนให้

เกิ่งจ้านและคนอื่นๆ ปล่อยเจตนาสังหารออกมาอย่างเงียบๆ บนใบหน้าของพวกเขามีร่องรอยการสังหารที่สมกับเป็นบอดี้การ์ด

เฉินหลิงพยักหน้าอย่างเงียบๆ แล้วมองนาฬิกา “พวกนายไปหาห้องพักแล้วไปพักผ่อนซะ”

“รับทราบครับ”

เหอเฉินและคนอื่นๆ พยักหน้า และแอบมองเฟิงหลิงอีกครั้ง แล้วก็รีบออกไป

เมื่อหัวหน้าไล่แล้ว พวกเขาจะยังอยู่เป็นก้างขวางคอทำไมกัน?

◉◉◉◉◉