บทที่ 110 ฮวา มู่หลาน ยุคใหม่?

บทที่ 110 ฮวา มู่หลาน ยุคใหม่?

◉◉◉◉◉

เหยียนหวังได้ยินดังนั้นก็สนใจขึ้นมาทันที ดวงตาเป็นประกาย พูดกับโจวซิ่วว่า "พี่โจว เราสองคนรู้จักกันตอนไปเรียนที่ต่างประเทศ นี่ไง หลงจ้านเชิญพี่มาเป็นผู้สอนด้วยตัวเอง เราเป็นคนกันเองใช่ไหม? พี่เล่าอดีตของเขาให้ฟังหน่อยสิ เจ้าเด็กนี่ พี่รู้ไหมว่าในการซ้อมรบที่เพิ่งจบไป มันทำพวกเราลำบากแค่ไหน!"

จริงด้วย!

ในการซ้อมรบ เจ้าเด็กนั่นไม่รู้ใช้วิธีอะไร เรียกสัตว์มีพิษมาเต็มภูเขา ล้อมพวกเขากลายเป็นวงกลม สุดท้ายกลายเป็นการต่อสู้ระหว่างทหารหน่วยรบพิเศษกับแมลงพิษ!

หน่วยจู่โจมหลงเสินแทบทุกคนบาดเจ็บ สุดท้ายต้องไปนอนเจ็บที่โรงพยาบาลทั้งคืน!

โจวซิ่วยิ้มแหะๆ เรื่องพวกนี้เขาก็ได้ยินมาเหมือนกัน

"จริงสิ เมื่อกี้ผมได้รับคำสั่งจากหัวหน้าของผม ให้ผมจับตาดูเขาให้ดี เออ เขามีชื่อเดิมว่าเฉินซงใช่ไหม?" เหยียนหวังกล่าว

"เฉินซง?" โจวซิ่วเต็มไปด้วยความงุนงง "คุณไปได้ยินข่าวนี้มาจากไหน? คนที่ขาเป็นตะคริวนั่นต่างหากที่ชื่อเฉินซง คนที่วิ่งอยู่หลังกลุ่มแรกนั่นแหละ ตัวอ้วนๆ หน่อย..."

โจวซิ่วพูดไปพลางชี้ไปที่เฉินซง

เหยียนหวังมองตามนิ้วของโจวซิ่วไป หน้าก็ดำคล้ำลง

"หัวหน้าของเราเข้าใจผิดเหรอ? เดี๋ยวค่อยกลับไปถามอีกทีแล้วกัน ไปเถอะ ใกล้จะถึงเส้นชัยแล้ว"

ทั้งสองคนรีบเร่งฝีเท้าตามขึ้นไปทันที

กลุ่มแรกของหน่วยจู่โจมเกล็ดมังกรมาถึงก่อน

เหอเฉินและคนอื่นๆ อยู่กลางๆ ของกลุ่มแรก เตรียมจะเข้าเส้นชัย

แต่ว่า ความเร็วในการวิ่งของพวกเขาช้าลงเรื่อยๆ วิ่งไปข้างหน้าเหมือนเครื่องจักร พลังงานทั้งหมดในร่างกายใกล้จะหมดแล้ว ส่วนเฉินซงที่ได้รับความช่วยเหลือจากผ้าอนามัย ก็วิ่งมาถึงท้ายสุดของกลุ่มแรกแล้ว นี่คือขีดจำกัดของเขาแล้ว

ฟุ่บ ฟุ่บ...

เหอเฉินและคนอื่นๆ หลังจากวิ่งผ่านเส้นชัยไปทีละคน ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หายใจหอบอย่างแรง รู้สึกเหมือนปอดจะหลุดออกมา

เหงื่อทั่วร่างกายไหลลงมาเหมือนสายฝน ทำให้พื้นดินเปียกเป็นรอยน้ำ

"ให้ตายเถอะ ในที่สุดก็วิ่งจบสักที..."

หวังเยี่ยนนอนแผ่หลาเป็นรูปตัว "大" อยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ตื่นเต้น

"นี่เป็นสถิติวิ่งครอสคันทรีที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันเลย!"

เหอเฉินยิ้มเล็กน้อย "พวกเราก็เหมือนกัน"

ในตอนนี้ เฉินหลิงก็วิ่งมาจากข้างหลัง ตะโกนใส่ทุกคนว่า "ลุกขึ้น ใครให้พวกแกนั่งกับพื้น เดินช้าๆ อย่างน้อย 10 นาที!"

"เร็ว!"

คนที่กำลังนอน นั่ง หรือนอนคว่ำ... สมาชิกในทีมที่กำลังพักผ่อนในท่าต่างๆ ได้ยินเสียงตะโกนของเฉินหลิง ต่างก็มองไปด้วยสายตาแปลกๆ

"บ้าเอ๊ย นี่ใครวะ?"

"นี่มันสั่งพวกเราเหรอ?"

"ครูฝึกยังไม่พูดอะไรเลย เขาเป็นใครมาจากไหน?"

ส่วนเหอเฉิน, หวังเยี่ยน และคนอื่นๆ จากกรมทหารที่ 128 รวมทั้งเฉินซงที่ได้ยินเสียงของเฉินหลิง ก็รีบลุกขึ้นเดินทันที

ช่วยไม่ได้ นี่มันคนบ้า ถ้าคุณไม่เชื่อฟัง เขาจะท้าคุณสู้ จนคุณต้องสงสัยในชีวิตตัวเอง!

คนที่ไม่รู้จักเฉินหลิงต่างก็มองเขาด้วยสายตาที่สงสัย ไม่ได้ลุกขึ้นเดิน

ไม่นาน โจวซิ่วกับเหยียนหวังก็ขับรถมา ตะโกนใส่ทุกคนว่า "เขาเป็นแพทย์ทหาร ฟังเขา! ทุกคนลุกขึ้นมาเคลื่อนไหว! เร็ว!"

แพทย์ทหาร?

ทหารคนอื่นๆ มองเฉินหลิงด้วยสายตาที่สงสัย ชุดนี้ ไม่ใช่ชุดทหารใหม่เหรอ?

แพทย์ทหาร? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แพทย์ทหารต้องมาฝึกพิเศษด้วย? ฉันเรียนมาน้อย แต่สายตาไม่เลวนะ อย่ามาหลอกกัน!

เหยียนหวังเห็นพวกทหารใหม่นอนนิ่งไม่ขยับ ก็ยกปืนไรเฟิลจู่โจมขึ้นมา แล้วยิงกราดไปที่ส้นเท้าของพวกเขา

ทุกคนรีบลุกขึ้นมา ลากร่างกายที่เหนื่อยล้าเดินไปรอบๆ

พวกเขาไม่รู้ว่าที่เฉินหลิงให้ทำแบบนี้ ก็เพื่อสุขภาพของพวกเขาเอง

หลังจากที่ร่างกายออกกำลังกายอย่างหนักเป็นเวลานาน ร่างกายก็เหมือนกับรถที่วิ่งด้วยความเร็วสูง ไม่สามารถเบรกกะทันหันได้ มิฉะนั้น อาจจะเกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันได้

จริงๆ แล้วทหารเหล่านี้ก็เข้าใจดี เพียงแต่เหนื่อยเกินไป ไม่มีใครบังคับ ก็ต้องนอนลงเป็นธรรมดา

โจวซิ่วไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอะไร เขาโบกมือให้เฉินซงที่กำลังวิ่งเหยาะๆ อยู่ แล้วตะโกนว่า "เฉินซง นายมานี่หน่อย"

เฉินซงเห็นโจวซิ่วเรียกตัวเองไป ก็ใจหายวาบ หรือว่าจะดูออก?

นี่...น่าอายจัง!

เฉินซงกัดฟันวิ่งเหยาะๆ ไปหาโจวซิ่ว ยืนตรง ทำความเคารพ

"รายงานครูฝึก โปรดชี้แนะ"

โจวซิ่วยิ้มเล็กน้อย แล้วบอกให้เขาลดมือลง "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น บอกมาสิ ทำไมอยู่ๆ ถึงได้โหดขนาดนี้?"

ใบหน้าของเฉินซงแดงขึ้นมาทันที

โจวซิ่วสังเกตเห็นทันที คิ้วขมวดเข้าหากัน ดูจากสีหน้าแล้ว หรือว่าจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลจริงๆ?

"เป็นอะไรไป? หรือว่ามีสาเหตุอื่นอยู่ข้างใน? สมรรถภาพทางกายไม่ดีไม่เป็นไร ค่อยๆ ฝึกกลับมาได้ แต่การโกงเป็นปัญหาใหญ่ จะถูกคัดออกทันที และจะถูกบันทึกไว้ในประวัติส่วนตัว อนาคตจะไม่มีโอกาสเข้าร่วมการคัดเลือกทหารหน่วยรบพิเศษอีก"

เสียงของโจวซิ่วหนักขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองเฉินซง เหมือนจะมองทะลุเข้าไปในความคิดของเขา

เฉินซงได้ยินว่าโกงจะถูกคัดออก ก็เริ่มร้อนรนขึ้นมาทันที เขาไม่แน่ใจว่าการรองผ้าอนามัยไว้ใต้เท้าจะถือว่าเป็นการโกงรึเปล่า

โจวซิ่วเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเฉินซง ก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามีปัญหาแน่นอน เขาจึงลดน้ำเสียงลงเล็กน้อย แล้วพูดปลอบใจว่า "ไม่ต้องกลัว แค่อธิบายให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นก็พอ"

"ฉันรู้สถานการณ์ของนายดี เป็นทหารผ่านศึกของกรมทหารที่ 128 ของเรา เมื่อก่อนยังเป็นหัวหน้าหมวด ต่อมาก็ย้ายไปทำงานธุรการ นิสัยใจคอดีแน่นอน"

"หัวหน้าเฉิน ตอนลูกนายเกิด ฉันเพิ่งกลับมาจากเรียนต่างประเทศ ยังใส่ซองให้เลย ตอนนี้ลูกคงจะเรียกพ่อนายได้แล้วสินะ"

"พูดจริงๆ นะ ฉันนับถือนายจริงๆ ช่วงเวลานี้ยังมีความกล้าหาญที่จะเข้าร่วมการคัดเลือกทหารหน่วยรบพิเศษได้ จริงๆ นะ ถ้าเป็นฉันในช่วงเวลาแบบนาย ไม่แน่ว่าจะยังมีความกล้าหาญแบบนี้"

โจวซิ่วพูดช้าลงมาก แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม ไม่มีการเสแสร้งแม้แต่น้อย

"แต่ว่า สมรรถภาพทางกายของนายฉันรู้ดีมาก ถือว่าอยู่ในระดับกลางๆ ในสถานการณ์ปกติ เป็นไปไม่ได้ที่จะวิ่งเข้ามาอยู่ในกลุ่มแรก"

"ต่อให้จะระเบิดพลังออกมา กระตุ้นศักยภาพของร่างกาย ก็เป็นไปไม่ได้ เพราะนี่คือการวิ่งครอสคันทรี ไม่ใช่รายการที่ต้องใช้พลังระเบิดในทันที ต้องมีความอดทนสูงมาก สมรรถภาพทางกายของนายยังไม่ถึงมาตรฐานนั้น"

โจวซิ่วมีความรู้ด้านนี้อย่างลึกซึ้ง ตอนที่อยู่ต่างประเทศ เขาก็เชี่ยวชาญด้านนี้โดยเฉพาะ

แววตาของเฉินซงปรากฏความซับซ้อนขึ้นมา หันไปมองเฉินหลิงแวบหนึ่ง

เฉินหลิงอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเฉินซงจะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

สู้จริงๆ!

ลูกก็มีแล้ว ยังจะมาเข้าร่วมการคัดเลือกทหารหน่วยรบพิเศษอีก ไม่แปลกใจเลยที่หัวหน้าหน่วย, พี่หยางพวกเขาบอกว่า การเป็นทหารหน่วยรบพิเศษคือความฝันของทหารทุกคน ไม่เกี่ยวกับอายุ

แต่ว่า นายมองฉันทำไม? ฉันไม่ได้ให้นายโกง นายก็ไม่ได้โกง นายจะกังวลอะไร?

โจวซิ่วใช้มือขวาตบไหล่ของเฉินซงเบาๆ แล้วถามเสียงเบา "โกงรึเปล่า?"

เฉินซงกัดฟันแน่น ตะโกนเสียงดัง "รายงานครับ ผมใช้ผ้าอนามัย!"

พรวด!

เหยียนหวังที่กำลังดื่มน้ำอยู่ก็พ่นออกมาใส่โจวซิ่วเต็มๆ หน้าตาประหลาดใจ

"นายเป็นอะไรของนาย?"

โจวซิ่วที่หน้าเต็มไปด้วยน้ำ ไม่รู้ว่าเป็นน้ำแร่หรือน้ำลาย ดวงตาก็เบิกกว้าง มองผ่านม่านน้ำด้วยความตกใจ

ถ้าอีกฝ่ายยังไม่แต่งงาน ไม่มีลูก เขาก็คงจะสงสัยแล้วว่าเฉินซงคือฮวา มู่หลานยุคใหม่!

◉◉◉◉◉