บทที่ 33: ปัญหาที่เกิดจากผ้าพันคอผืนเดียว

เจียงเหวินซวี่ไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ เขามองจือซูราวกับกำลังอ่านสัญญาฉบับหนึ่ง สีหน้าของเขาเย็นชาและใช้เหตุผล... อย่างน้อยตอนนี้ก็ดูเหมือนจะใช้เหตุผลอยู่

"เสื้อโค้ทของนายไปไหน?" เจียงเหวินซวี่กวาดตามองทั่วร่างของจือซู แล้วถอดแว่นตาออก เขาแค่สายตาสั้นนิดหน่อย ปกติจะใส่เฉพาะตอนอ่านสัญญาสำคัญๆ เท่านั้น

จือซูรู้สึกว่าตัวเองคงหนาวเกินไป ปฏิกิริยาตอบโต้จึงเชื่องช้า เขาฝืนยิ้มให้เจียงเหวินซวี่แล้วถามเสียงเบา "ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเหรอ?"

สีหน้าของเจียงเหวินซวี่เปลี่ยนไปในพริบตา ปึกเอกสารในมือถูกปาใส่หน้าเหอจือซูเต็มแรง! เอกสารยังไม่ได้เย็บเล่ม กระดาษจึงปลิวว่อนกระจายไปทั่วตัวเขา มันไม่ได้เจ็บกาย... แต่มันสร้างบาดแผลลึกในใจของเหอจือซู

วันนี้เจียงเหวินซวี่อารมณ์ดีมาทั้งวัน หลังจากทุ่มเทกับโปรเจกต์ประมูลมานาน ในที่สุดเขาก็ติดต่อกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านนายกเทศมนตรีหลี่ได้สำเร็จ หมอนั่นรักแฟนที่ป่วยหนักมาก ช่วงนี้ได้ยินว่าหาไขกระดูกที่เข้ากันได้แล้ว ก็เลยอารมณ์ดี ยอมยกผลประโยชน์ให้เจียงเหวินซวี่ง่าย ๆ ตอนนี้เหลือแค่เก็บงานนิดหน่อย เจียงเหวินซวี่รู้ตัวว่าเขาละเลยจือซูมานาน วันนี้เลยรีบกลับบ้านมาเร็วเพื่อจะอยู่เป็นเพื่อนจือซู แต่จือซูกลับไม่อยู่บ้าน

ความจริงเจียงเหวินซวี่ไม่ได้โกรธเรื่องนั้น เขาคิดว่าปกติจือซูก็คงออกไปซื้อกับข้าวหรือของใช้ เขารออย่างอดทน... แต่พอรอนานเข้า คนเราก็มักจะหาอะไรทำแก้เบื่อ เจียงเหวินซวี่ไม่อยากเอางานมาทำที่บ้าน จู่ ๆ ก็นึกถึงผ้าพันคอที่จือซูซื้อให้เมื่อปีที่แล้ว ปีใหม่นี้เขาอยากพาจือซูไปดูเทศกาลน้ำแข็งที่ฮาร์บิน การใส่ผ้าพันคอผืนนั้นก็เหมือนเป็นการแสดงความรักทางอ้อม

และหายนะก็เริ่มต้นจากผ้าพันคอ...

เมื่อเจียงเหวินซวี่เจอผ้าพันคอ Burberry ลายคลาสสิกพับเรียบร้อยอยู่ในถุงกระดาษ เขาพยายามนึกว่าตัวเองมีผ้าพันคอแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาจำของของตัวเองได้แม่น และมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ของเขา แล้วมันของใคร? เหอจือซูไม่มีทางซื้อของแพงขนาดนี้ให้ตัวเองแน่ ๆ หรือว่าเป็นของขวัญที่จือซูซื้อให้เขา? แต่ป้ายราคาถูกตัดออกไปแล้ว และดูเหมือนผ่านการใช้งานมาแล้วด้วย

เจียงเหวินซวี่ได้กลิ่นหอมเย็น ๆ และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจากโรงพยาบาลตอนที่ก้มลงไปดม ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงหมอที่ขับเฟอร์รารี่และส่งกล้วยไม้ราคา 2 ล้านหยวนให้จือซู

เรื่องนี้ชักจะไม่ชอบมาพากล เจียงเหวินซวี่หวงแหนคู่ชีวิตของเขามาก ปกติเขาไม่ค่อยแสดงอาการหวงเพราะจือซูเรียบร้อย ว่าง่าย และแทบไม่ออกไปไหน แต่ตอนนี้เขากลับสงสัยว่าจือซูทำอะไรลับหลังเขาบ้าง? จือซูทนเหงาไม่ไหวเหรอ? นอกจากผ้าพันคอแล้ว ยังมีของอย่างอื่นของผู้ชายคนอื่นในบ้านอีกไหม? คืนที่เขาไม่กลับบ้าน พวกมันทำอะไรกันในบ้านของเขา? นัวเนียกันบนเตียงงั้นเหรอ?

ยิ่งคิด เจียงเหวินซวี่ก็ยิ่งขยะแขยง จินตนาการบางครั้งก็เป็นสิ่งที่อันตราย เจียงเหวินซวี่ปล่อยให้จินตนาการบรรเจิดและนั่งรอจือซูด้วยอารมณ์คุกรุ่นตลอดทั้งบ่าย

ไปซื้อของบ้าอะไรหายไปทั้งบ่าย? ต้องไปเดทมาแน่ ๆ

ยังไม่ทันได้คิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านั้น จือซูก็กลับมา

"เก่งนี่หว่า เหอจือซู? ฉันไม่ยักรู้ว่านายจะยั่วผู้ชายเก่งขนาดนี้ ทั้งที่บนเตียงก็นอนแข็งทื่อเหมือนปลาตายแท้ ๆ?" เจียงเหวินซวี่หรี่ตามองจือซูอย่างเย้ยหยัน สายตาคู่นั้นทำร้ายจือซูอย่างแสนสาหัส

จือซูหลุบตาลง ค่อย ๆ คุกเข่าลงเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายขึ้นมาทีละแผ่น เขาไม่อยากเสวนากับคนไร้เหตุผล แม้คำพูดของเจียงเหวินซวี่จะเสียดแทงยิ่งกว่าลมหนาวข้างนอกก็ตาม

แต่ท่าทีเงียบเฉยนั้นยิ่งยั่วโมโหเจียงเหวินซวี่ เขาตีความความเงียบว่าเป็นการยอมรับ

เจียงเหวินซวี่โกรธจัด ยิ่งจือซูเงียบ เขายิ่งรู้สึกรังเกียจ เขาเดินเข้าไปแล้ว เตะเข้าที่ไหล่ของจือซูที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่เต็มแรง!

จือซูไม่ทันตั้งตัว แรงเตะทำให้เขาเสียหลัก ไหล่กระแทกเข้ากับมุมแหลมของโต๊ะชาด้านหลังอย่างจัง

หลังจากการเจาะไขกระดูก เอวของจือซูไม่ค่อยดีอยู่แล้ว เขาขดตัวด้วยความเจ็บปวดจนยืดตัวไม่ขึ้น

"ฉันถามว่าไปไหนมา!" เจียงเหวินซวี่ทำเมินเฉยต่อความเจ็บปวดของจือซู ถามเสียงเย็นชา

"โรงพยาบาล" จือซูเงยหน้ามอง ใบหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ

"แล้วทิ้งเสื้อผ้าไว้ที่โรงพยาบาลหรือไง?" เจียงเหวินซวี่ยกยิ้มมุมปาก ก้มลงบีบคางจือซู

"ใช่" จือซูไม่อธิบาย นั่นคือความจริง เขาไม่รู้หรอกว่าเจียงเหวินซวี่จินตนาการไปถึงไหนแล้ว

เจียงเหวินซวี่ขมวดคิ้ว เขาปล่อยมือจากคางจือซู มองด้วยสายตารังเกียจราวกับเด็กสาวที่เพิ่งเคยได้ยินเรื่องลามกเป็นครั้งแรก แล้ววิจารณ์ด้วยน้ำเสียงประสงค์ร้าย "ทำไมถึงได้ร่านขนาดนี้?"

"ไปเอากับไอ้หมอนั่นตรงไหนถึงจะมันส์ล่ะ? ห้องคนไข้? ห้องพักหมอ? หรือบนเตียงของฉัน?"

เหอจือซูเงยหน้าขวับ ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ผู้ชายที่เขาใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตรักจนหมดหัวใจ กลับดูถูกเขาด้วยคำพูดสกปรกโสโครกขนาดนี้!

จือซูตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน พยายามทรงตัว "เจียงเหวินซวี่!"

เขาเองยังแปลกใจที่ตะโกนชื่อเจียงเหวินซวี่ออกมาได้ดังขนาดนี้ ทั้งที่ร่างกายอ่อนแอจนแทบยืนไม่ไหว

"นายกล้าพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง? ตัวนายเองสะอาดนักหรือไง? ทีนายไปมั่วข้างนอกแล้วยังกล้ามาตัดสินฉันเหมือนตัวเองเป็นคนดีงั้นเหรอ?! คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่านายทำอะไรบ้าง? นายเห็นฉันเป็นคนโง่จริง ๆ ใช่ไหม? นายมันสารเลว!"

เสียงของจือซูขาดห้วงไปเพราะ ฝ่ามือที่ฟาดเข้าที่หน้าฉาดใหญ่

เจียงเหวินซวี่โกรธจนลืมไปแล้วว่าตัวเองทำตัวสองมาตรฐาน เขาแค่สงสัยว่าจือซูไปนอนกับคนอื่นมาจริงหรือเปล่า จือซูเป็นคนรักของเขามาตั้งแต่วัยรุ่น เขาไม่เคยต้องการให้ใครได้เห็นจือซูด้วยซ้ำ

แรงตบทำให้จือซูมึนงงหูอื้อ เจียงเหวินซวี่คว้าข้อมือจือซูแล้วลากไปที่ห้องนอน เขาไม่ใช่หมออ้ายที่ถนอมจือซู เจียงเหวินซวี่บีบข้อมือจือซูจนขึ้นรอยเขียวช้ำ

"ได้! งั้นฉันก็จะเล่นตามน้ำด้วย ทำกันในบ้านสินะ? ไม่มีที่ไปแล้วหรือไง? ทำไมต้องไปยุ่งกับมัน? ห๊ะ? หรือแค่อยากหาคนเอา!?"

ผ้าพันคอต้นเหตุกองอยู่บนเตียง ฟูกและผ้าปูที่นอนถูกรื้อกระจุยกระจายบนพื้น เพราะเจียงเหวินซวี่รู้สึกว่ามันสกปรกน่ารังเกียจ

จือซูเห็นผ้าพันคอผืนนั้น... เขาจำได้ว่าวันที่หมออ้ายมาส่ง เขาพันมันให้จือซู จือซูพับเก็บไว้แต่ลืมคืนให้ตอนไปโรงพยาบาล

"ผ้าพันคอของใคร?" เจียงเหวินซวี่ชี้

จือซูหัวเราะอย่างเศร้าสร้อย "ของหมอ"

"เสื้อผ้านายทิ้งไว้บ้านหมอ ผ้าพันคอหมอมาอยู่บ้านฉัน พวกนายสองคนนี่หน้าด้านกันจังนะ?"

จือซูอยากจะตบปากเจียงเหวินซวี่ให้หยุดพ่นคำพูดดูถูก แต่ความโกรธจุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออก

จือซูถูกกดลงบนเตียง แผ่นหลังกระแทกกับแผ่นไม้รองเตียงที่แข็งและเย็นเฉียบ

"ฉันเกลียดนาย" จือซูไม่ขัดขืน แต่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสามคำนั้นทำเอาเจียงเหวินซวี่สั่นสะท้าน

ความตื่นตระหนกชั่ววูบแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธที่รุนแรงกว่าเดิม เจียงเหวินซวี่ใช้ผ้าพันคอผืนนั้นมัดข้อมือจือซูแน่น "เดี๋ยวนี้ปากเก่งนะ กล้าพูดทุกอย่างเลยนี่? ขาดผู้ชายมากนักใช่ไหม? เชื่อสิ ฉันจะทำให้นายไม่มีใครกล้าแตะต้องอีกเลย!"

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อบนผ้าพันคอแตะจมูกจือซู เขาเผลอใจลอยไปชั่วขณะ... กลิ่นเดียวกันกับตอนที่หมออ้ายกอดเขา คุณหมอช่างระมัดระวังและหวาดกลัว เขาคงชอบจือซูมากจนไม่กล้าทำรุนแรง...

แล้วเจียงเหวินซวี่ล่ะ?

เสื้อผ้ายังไม่ทันถอดหมด เจียงเหวินซวี่แค่รูดซิปกางเกงลง

"ไอ้สารเลว..." เจียงเหวินซวี่หยาบคายไร้ความปรานี "ฉันไม่น่า... ปล่อยนายไว้ที่บ้านเลย!"

จือซูสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างเจียงเหวินซวี่ ราวกับถูกมีดแทงซ้ำลงไปให้ลึกกว่าเดิม เจียงเหวินซวี่ไม่ได้ใช้สารหล่อลื่น เพียงแค่ใช้นิ้วเปื้อนน้ำลายสอดใส่เข้าไป

เหอจือซูไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน ทันทีที่เจียงเหวินซวี่สอดใส่อาวุธร้ายเข้ามา... ร่างกายของเขาก็ฉีกขาดและเลือดไหลออกมา

จือซูกัดฟันแน่น กลั้นเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด เขากัดริมฝีปาก ลิ้น และกระพุ้งแก้มจนได้รสเลือด...