ตอนที่ 1 ความโกลาหลของจิ้งจอกเก้าหางตั้งแต่เริ่มต้น

วันที่ 10 ตุลาคม ปีโคโนฮะที่ 51 จิ้งจอกเก้าหาง จ่าฝูงแห่งสัตว์หาง จู่ๆ ก็หลุดพ้นจากผนึกและกำลังอาละวาดทำลายล้างหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระ!

"อ๊าก!"

"ช่วยด้วย!"

"หนีเร็ว! นั่นมันเก้าหาง..."

...ร่างมหึมาของเก้าหางปรากฏขึ้นกลางหมู่บ้าน บ้านเรือนในมือของมันดูเปราะบางราวกับของเล่น

เพียงแค่การสะบัดหางหรือตบด้วยกรงเล็บ การทำลายล้างและความตายก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อย เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระในทันที...

"ไอ้เก้าหางบ้าเอ๊ย!"

"ตายซะ..."

นินจาโคโนฮะที่มาถึงก่อนเริ่มจัดตั้งกองกำลังเพื่อพยายามหยุดยั้งการอาละวาดของเก้าหางทันที แต่โชคร้ายที่ผู้ที่มีฝีมือไม่ถึงระดับคาเงะก็เป็นได้เพียงเบี้ยใช้แล้วทิ้งเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน แม้จะใช้พลังทั้งหมดที่มี ก็ทำได้เพียงดึงความสนใจของมันได้ชั่วขณะก่อนจะถูกสังหารอย่างง่ายดาย

ทุกการเคลื่อนไหวของเก้าหางร่างยักษ์นำมาซึ่งความหายนะสู่หมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระ เพียงแค่ยกกรงเล็บหรือกวาดหางไปมา นินจาโคโนฮะจำนวนมากก็ถูกบดขยี้และกระเด็นออกไปราวกับมดปลวก...

"อ้ากกก..."

ในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที นินจาโคโนฮะจำนวนมากที่พุ่งเข้าไปปะทะกับเก้าหางต้องสังเวยชีวิต พลเรือนบาดเจ็บล้มตายยิ่งกว่า และผู้ที่รู้สถานการณ์ต่างพากันตะเกียกตะกายพาครอบครัวหนีไปยังหลุมหลบภัยใต้หน้าผาโฮคาเงะ

"เร็วเข้า! เรียกหน่วยผนึกมา!"

"ใครที่มีความสามารถด้านคาถาผนึก ลองทำอะไรสักอย่างสิ..."

ความแข็งแกร่งของเก้าหางนั้นมากเกินไปสำหรับนินจาทั่วไป โจนินคนหนึ่งหลังจากใช้คาถาเคลื่อนย้ายพริบตาเพื่อหลบการโจมตีถึงตาย ก็ตะโกนบอกคนรอบข้างทันที

"ครืน..."

"ไม่ได้การ! เก้าหางแข็งแกร่งเกินไป... พวกเราผนึกมันไม่ได้... ต้องควบคุมมัน..."

"คาถาดิน: กำแพงปฐพีเคลื่อน!"

"ครืน ครืน..."

คาถาผนึกธรรมดาก็เหมือนกับการใช้มีดเล่มเล็กเลื่อยต้นไม้ใหญ่เมื่อต้องเจอกับเก้าหางที่ทรงพลัง หากต้องการจะขยับมัน อีกฝ่ายต้องให้ความร่วมมือด้วยความเต็มใจ!

เห็นได้ชัดว่า! เก้าหางที่กำลังตกอยู่ภายใต้คาถาลวงตา รู้เพียงแต่การทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า มันจะยอมให้ความร่วมมือได้อย่างไร?

"คาถาอัญเชิญ! เอ็นมะ..."

"ซารุโทบิ!"

ในขณะนี้ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ได้มาถึงที่เกิดเหตุแล้ว เมื่อเห็นเก้าหางกำลังทำลายหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระอันเป็นที่รักอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาก็ลุกโชนด้วยความโกรธและใช้คาถาอัญเชิญเรียกเอ็นมะออกมาทันที

"เอ็นมะ แปลงร่างเป็นอาวุธ! กระบองวานร..."

"ยืดออก!"

ด้วยความร่วมมือของเอ็นมะ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นในวัยห้าสิบปีได้ใช้ความสามารถในการยืดหดของกระบองวานร ดันร่างมหึมาของเก้าหางออกไปนอกหมู่บ้านได้สำเร็จ

"ท่านโฮคาเงะรุ่นที่สาม!"

"รอดแล้ว!"

"นินจาแพทย์อยู่ไหน? เร็วเข้า! ทางนี้มีคนเจ็บ!"

หลังจากดันเก้าหางออกไปแล้ว ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็รีบไล่ตามไปติดๆ เขารู้ว่าอันตรายต่อหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระยังไม่ได้รับการแก้ไข

ทางเดียวตอนนี้คือต้องผนึกเก้าหางอีกครั้ง แต่มินาโตะกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้?

——

"มาแล้ว! มาแล้ว! คนเจ็บอยู่ไหน?"

ในขณะนั้น นินจาแพทย์ที่มีผมสั้นสีชมพูก็มาถึงที่เกิดเหตุ เขามีใบหน้าละเอียดอ่อนและดูเด็กมาก สูงประมาณ 1.5 เมตร สวมชุดคลุมสีขาวกำลังวิ่งตรงมาจากระยะไกล

"นั่นฮารุโนะ โช!"

"มาทางนี้เร็ว! คาซามะบาดเจ็บ..."

ฮารุโนะ โช ผู้กลับชาติมาเกิดจากต่างโลก ได้มาอยู่ในโลกนี้เป็นเวลาสิบสองปีนับตั้งแต่เกิด สถานะปัจจุบันของเขาคือจูนินแพทย์แห่งโคโนฮะ

"โจนินโนฮาระ! ผมมาแล้ว..."

ในฐานะนินจาแพทย์ ทักษะของฮารุโนะ โชนั้นยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง หากไม่ใช่เพราะอายุและการจงใจปกปิดความสามารถ เขาคงได้รับตำแหน่งโจนินแพทย์ไปแล้วอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม สถานะพิเศษนี้ทำให้เขาได้พบปะผู้คนมากมายขณะรักษาคนไข้ ดังนั้นนินจาบางคนในที่เกิดเหตุจึงจำเขาได้

ท้ายที่สุดแล้ว มีนินจาคนไหนบ้างที่ไม่เคยบาดเจ็บ?

ตราบใดที่พวกเขาต้องติดต่อกับโรงพยาบาลโคโนฮะ พวกเขาย่อมอยากรู้ว่านินจาแพทย์คนไหนที่มีฝีมือดีที่สุด

ฮารุโนะ โช เป็นหนึ่งในนั้น!

"ขอดูหน่อย..."

เขารีบเข้าไปหาโจนินโนฮาระและพบชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย หน้าอกของเขาเละเทะไปด้วยเลือด และเสื้อผ้าก็ถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน

"โอ้! สาหัสเอาเรื่อง! คอยดูนะ..."

"คาถาน้ำ: ลูกบอลวารี!"

ฮารุโนะ โชไม่ได้ใช้วิชาแพทย์ในทันที แต่สร้างลูกบอลน้ำที่หมุนวนอย่างรวดเร็วขึ้นในฝ่ามือแทน เนื่องจากคาถานินจานี้ง่ายมากสำหรับเขา และด้วยความชำนาญ มันจึงบรรลุถึงระดับที่ไม่ต้องประสานอิน

จากนั้นเขาก็ใช้ลูกบอลน้ำที่หมุนวนอย่างรวดเร็วนี้เคลื่อนผ่านบาดแผลอย่างรวดเร็วเพื่อชะล้างสิ่งสกปรกและเลือดออกไปในพริบตา แล้วจึงทิ้งลูกบอลน้ำนั้นไป

ทุกคนจ้องมองขณะที่ด้ายสีฟ้าน้ำสิบเส้นพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขาในวินาทีต่อมา มันคือด้ายจักระแบบพิเศษ จากนั้นมือของเขาก็กดลงบนหน้าอกของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ พร้อมกับควบคุมด้ายเหล่านี้ให้ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในบาดแผล เพื่อจัดกระดูกและเย็บแผลอย่างรวดเร็ว!

"วิชารักษา!"

หลังจากจัดการกับบาดแผลเสร็จแล้ว ฮารุโนะ โชก็ใช้วิชาแพทย์ที่ค่อนข้างพื้นฐานอย่างวิชารักษาสำหรับการรักษาขั้นสุดท้าย

ทว่าผลลัพธ์ที่ได้นั้นยอดเยี่ยมมาก ผู้บาดเจ็บดูสบายขึ้นทันที อย่างน้อยก็เห็นได้ชัดว่าเขาพ้นขีดอันตรายถึงชีวิตแล้ว

"เยี่ยมไปเลย! คาซามะ..."

"นายรอดแล้ว! ถ้าไม่มีนาย ฉันไม่รู้จะทำยังไง..."

"โนฮาระ ออกไปห่างๆ ฉันหน่อย..."

ฮารุโนะ โชไม่ได้สนใจคนเล่นใหญ่ทั้งสองคนอีกต่อไป ยังมีผู้บาดเจ็บอีกมากมายในที่เกิดเหตุที่รอให้เขารักษา!

จบตอน