ตอนที่ 257-258

ตอนที่ 257 : ยังมีชีวิตก็ดีแล้ว

เหล่าไป่และจี้อู๋ฮุยต่างได้ยินว่าเป็นเสียงของลั่วฉวน

มวลเมฆสีดำบนฟากฟ้าที่กระจายตัวเลือนหาย กระทั่งสายฟ้าที่กำลังจะร่วงหล่นลงมายังเผยท่าทีแตกตื่น

เรื่องราวส่งผลให้คนทั้งสองรู้สึกขบขัน

นั่นคือทัณฑ์สายฟ้าโบราณ!

เกียรติของทัณฑ์สายฟ้าโบราณอันเกรียงไกรหายไปไหนหมดแล้ว?

ขณะเดียวกันนี้ ในสายตาคนทั้งสอง กำลังของลั่วฉวนยิ่งกลายเป็นสิ่งที่สุดจะหยั่งได้ถึง

สังหารขอบเขตราชันภายในหนึ่งกระบวนท่า ขณะนี้ขับไล่ทัณฑ์สายฟ้าโบราณได้ในหนึ่งถ้อยคำ!

เถ้าแก่จะเลิศล้ำเกินไปแล้ว!

ขณะเดียวกันนี้ บรรดาผู้คนของนครจิ่วเหยาต่างก็ได้เห็นมวลเมฆสีดำที่กระจายตัวเลือนหายพร้อมเสียงตะโกน

หลิวลู่เหม่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาขณะนี้แข็งค้างแตกตื่น

นางไม่อาจจินตนาการถึงได้ ว่าตัวตนธรรมดาเฉกเช่นเถ้าแก่ร้านผู้นั้นจะชวนสะพรึงได้เพียงนี้!

เพียงหนึ่งถ้อยคำตะโกน ทัณฑ์สายฟ้าถึงกับเลือนหาย ทั้งยังเป็นถึงทัณฑ์สายฟ้าโบราณ เกรงว่าเรื่องนี้จะผิดแปลกเกินไปแล้วกระมัง?

ในใจของหลิวลู่เหม่ย ตัวตนของร้านต้นตำรับยิ่งกลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจยั่วยุ!

ทางด้านตี้อู๋ปาเต๋าเองก็ตื่นตะลึงเช่นเดียวกัน

พร้อมกันนี้ยังปรากฏความร้อนแรงฉายชัดผ่านดวงตา

ผู้ฝึกตนถึงกับสามารถก้าวไปถึงการมีกำลังวิเศษเช่นนั้นได้!

กระทั่งสวรรค์แห่งเต๋ายังไม่กล้ามีเรื่องด้วย!

ขณะนี้ตี้อู๋ปาเต๋ายิ่งมีลั่วฉวนเป็นเป้าหมายความสำเร็จ!

บรรดาลูกค้าของร้านต้นตำรับผู้อื่นต่างก็คิดเห็นเช่นเดียวกันนี้

ขณะนี้บรรดาผู้คนของนครจิ่วเหยาต่างถอนหายใจโล่งอก

เมฆสีดำมืดในที่สุดก็กระจายหายหมดแล้ว

ยังดีที่รอดชีวิตกันมาได้...

มื้อเที่ยงที่เหยาซือหยานทำยังอร่อยเหมือนดังเคย ลั่วฉวนทานมื้อนี้ไปไม่ใช่น้อย

ขณะนี้ตัวเขากำลังนั่งเก้าอี้หินภายในร้านเพื่อทานมื้อเที่ยง

เมื่อใดท้องอิ่ม เช่นนั้นก็คิดนอนเสียที่นี่เลย

ลั่วฉวนบิดขี้เกียจก่อนจะปล่อยร่างกายให้เป็นไป...

ช่วงบ่ายเป็นคราวถึงศิษย์สถาบันวิญญาณเมฆาและศิษย์สถาบันจันทราลึกล้ำมาเยือนร้าน

เมื่อพบเห็นลั่วฉวนนอนกลางวัน พวกเขาต่างเผยสายตานับถือพร้อมเข้ามาทักทาย

แน่นอนว่าลั่วฉวนหาได้ใส่ใจไม่

“พวกเจ้าว่าเมฆสีดำก่อนหน้านี้เป็นของเถ้าแก่งั้นหรือ?”

เว่ยฉิงจู่ที่เดินเข้ามาในตรอกกำลังพูดคุยด้วยอาการตื่นเต้น

ซ่งฉิวหยิ่งพยักหน้ารับมาดมั่น “แหงอยู่แล้ว! ข้ามั่นใจว่านั่นเป็นเสียงเถ้าแก่!”

“ไม่ทราบเลยว่าเถ้าแก่ทำอะไรไป ถึงกับดึงดูดทัณฑ์สายฟ้าอันชวนสะพรึงเช่นนั้นมาได้” หลินว่านฉวงคาดเดาด้วยความสงสัย

ไม่ช้ากลุ่มคนที่เดินในตรอกจึงมาถึงร้าน

ถัดจากนั้นด้วยพิจารณาผ่านสายตา พบเห็นเป็นลั่วฉวนนอนอาบไล้แสงตะวันสุขสบายเหมือนดังเคย

“ไม่ว่าดูยังไงก็ยากจะเชื่อมต่อเถ้าแก่กับพลังอำนาจสุดจะหยั่งถึงได้!” เว่ยฉิงจู่กล่าวคำเสียงเบา

ซ่งฉิวหยิ่งและหลินว่านฉวงต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

คำกล่าวนี้ไม่ใชเกินเลย

“เถ้าแก่” คนทั้งสามเข้ามาทักทาย

ลั่วฉวนที่เกือบจะหลับไปแล้ว ขณะนี้พลันตื่นขึ้น

ถัดจากนั้นจึงมองพวกเว่ยฉิงจู่ทั้งสามคน

ลั่วฉวนพยักหน้ารับเล็กน้อย “ตามสบาย”

คณะของเว่ยฉิงจู่จึงเดินเข้าร้านไปเหมือนดังทุกวัน

อย่างไรแล้วพวกนางก็เป็นทหารรับจ้าง ระดับการเงินนั้นเทียบเปรียบกับศิษย์สถาบันใหญ่และผู้ทรงอำนาจไม่ไหว

ดังนั้นนอกจากมาเล่นเกมเสมือนจริงแล้ว น้อยครั้งที่จะมาซื้อสินค้าอื่นภายในร้าน

อย่างไรกระเป๋าพวกนางก็มีให้ใช้สอยอย่างจำกัด...

“เถ้าแก่ ทัณฑ์สายฟ้าก่อนหน้านี้เลือนหาย เป็น...” เว่ยฉิงจู่กล่าวคำถามชักนำ

ลั่วฉวนพยักหน้ารับ

เรื่องราวนี้ไม่มีใดต้องซ่อนเร้น

นอกจากนี้เสียงเมื่อครู่ของเขา เกรงว่าจะได้ยินทั้งนครจิ่วเหยาด้วยซ้ำ

ดังนั้นจึงเป็นปกติหากลูกค้าร้านต้นตำรับจะทราบเรื่อง

ตอนที่ 258 : สินค้าใหม่

“เถ้าแก่เป็นต้นเหตุของทัณฑ์สายฟ้าหรือ?”​ ซ่งฉิวหยิ่งเผยความสงสัย

ลั่วฉวนเงียบงันก่อนจะหันมองไปทางเหยาซือหยาน

เขาคิดไปครู่ก่อนจะกล่าวตอบ “เป็นซือหยานก้าวหน้าขึ้น”

คณะเว่ยเฉิงจู่ทั้งสามไม่ทราบเรื่องทัณฑ์สายฟ้าโบราณ

หากกล่าวถึงทัณฑ์สายฟ้าโบราณ จะพบได้ก็เพียงแต่ในตำราโบราณของกองกำลังใหญ่ทั้งหลาย

ทั้งสามจึงไม่ทราบ

ที่คิดคือเป็นทัณฑ์สายฟ้าของขอบเขตราชัน!

“เป็นเช่นนี้!” เว่ยฉิงจู่พยักหน้ารับ

ซ่งฉิวหยิ่งและหลินว่านฉวงต่างมองหน้ากันเอง ทั้งสองกลายเป็นผิดหวัง

ที่พวกนางคาดเดานั้นไม่ถูกต้อง

กระนั้นถ้อยคำถัดมาของลั่วฉวนส่งผลให้พวกนางต้องตื่นตกใจ

“พรุ่งนี้จะมีสินค้าใหม่เข้าร้าน”

“สินค้าใหม่? เป็นอะไรกันหรือเถ้าแก่?” เว่ยเฉิงจู่กล่าวถามด้วยความตื่นเต้น

“ขอคาดเดา น่าจะเป็นสิ่งที่ช่วยเพิ่มพลังจิตได้ชั่วครู่กระมัง? หรือจะเป็นยาถอนพิษในพริบตา?” ซ่งฉิวหยิ่งเริ่มคาดเดา

หลินว่านฉวงเพียงแต่คิดอยากทราบจึงกล่าวถาม “ของใหม่! ที่ร้านไม่มีของใหม่เข้านานแล้ว เถ้าแก่พอจะบอกพวกเราได้หรือไม่?”

ถูกโฉมงามสามคนเผยสายตาเฝ้ามองคาดหวังจะให้ทำอย่างไร?

ลั่วฉวนได้เพียงกล่าวภายในใจ ทว่าภายนอกหาวตอบ

จากนั้นจึงส่ายศีรษะพร้อมกล่าวคำปฏิเสธ “พรุ่งนี้ก็ทราบแล้ว”

“จิ๊ เถ้าแก่จะลึกลับเกินไปแล้ว” เว่ยฉิงจู่กล่าวคำออก

พวกนางทราบว่าลั่วฉวนแข็งแกร่ง ทว่าแข็งแกร่งเพียงใดนั้นไม่ทราบ

เมื่อกำลังแตกต่างถึงระดับหนึ่ง เช่นนั้นอาจถึงขั้นละเลยความสนใจทางโลก

ด้วยเหตุนี้คนทั้งสามจึงพูดคุยพลางหัวเราะกับลั่วฉวนเหมือนดังที่มาเยือนร้านครั้งแรก กระทั่งเล่าเรื่องตลกประจำวันก็มี

ต่อหน้าลั่วฉวน เหล่าศิษย์จากทั้งสองสถาบันขณะนี้กลายเป็นระมัดระวัง

พวกเขาไม่กล้าพูดกล่าวหยอกล้อด้วย

แน่นอนว่าไม่นับกู่หยุนซีและเจียงเหวิ่นฉางที่เป็นคนคุ้นเคย...

พูดกล่าวกับลั่วฉวนอยู่พักหนึ่ง ทั้งสามจึงเดินเข้าไปในร้าน

“พี่ซือหยาน สินค้าใหม่ของเถ้าแก่คืออะไรกัน?”

เว่ยฉิงจู่ยังไม่คิดยอมแพ้ ขณะนี้เปลี่ยนมาถามเหยาซือหยานแทน

“สินค้าใหม่?”

“เถ้าแก่กำลังจะนำสินค้าใหม่มาขายไม่ใช่หรือ?”

“เรื่องนี้...”

ขณะนี้บรรดาลูกค้าที่เล่นเกมอยู่จึงได้ยิน พวกเขากลายเป็นตื่นเต้นยินดี

ส่วนว่าแม้สวมใส่หมวกเล่นเกมโลกเสมือนอยู่ได้ยินอย่างไรนั้นยากจะทราบ...

เหยาซือหยานมองที่ลูกค้าอื่นพร้อมเผยยิ้มอันลึกลับ “พรุ่งนี้ก็ทราบแล้ว”

เว่ยฉิงจู่ได้แต่ต้องกลอกตาถอยทัพ

คำตอบเหมือนกับเถ้าแก่ นี่เตี๊ยมกันมางั้นหรือ?

นับเป็นโชคดีที่ทุกคนไม่ได้กระเหี้ยนกระหือรือคิดอยากทราบเพียงนั้น ขณะนี้จึงกลับเข้าไปเล่นเกมต่อ

แม้ภายในใจตื่นเต้น แต่ก็มีความสงสัยเปี่ยมแน่นเช่นกัน...

ตะวันใกล้ลาลับฟ้า เพียงพริบตาก็ถึงช่วงเย็นแล้ว

ขณะนี้อีกไม่นานก็ถึงเวลาปิดทำการของร้านต้นตำรับ

“พี่ซือหยาน เถ้าแก่ พวกเราขอตัวก่อนแล้ว”

หมดเวลาเล่นเกมสามชั่วโมง ลูกค้ากลุ่มสุดท้ายที่เป็นคณะของโจวหู่จึงล่ำลาพร้อมเดินทางกลับ

ระหว่างทางคนทั้งห้ายังพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น

“นี่ ตอนนี้ตัวข้าอยู่ระดับที่สี่ในโหมดทั่วไปแล้ว พรุ่งนี้คิดเดินทางออกสำรวจให้ไกลหน่อย!”

“ระดับสี่แล้ว? อีกไม่ช้าข้าก็ระดับหก!”

“ชิ! พวกเจ้าแอบไปเลื่อนระดับนำหน้าข้า! น่าโมโหนัก!”

“อย่าได้โกรธแล้ว! อย่าได้โกรธ...”

กลุ่มคนพูดคุยกันเสียงดังเฮฮาขณะเดินกลับผ่านตรอกไป