ตอนที่ 245-246

ตอนที่ 245 : ดีดนิ้ว

อู๋เซี่ยงไม่อาจตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น และมันเกิดขึ้นได้ยังไง!

เดิมชัยชนะอยู่ในกำมือ แต่แล้วเรื่องราวกลับกลาย...

อีกทั้งอุปกรณ์ที่เปรียบดังเส้นชีวิตของเขายังสิ้นสภาพ ตัวเขายังได้รับผลกระทบหนักหนา

เป็นความเจ็บปวดมากล้ำ!

สถานการณ์ตอนนี้ ต่อให้มียาดีมากล้ำเพียงใด มันก็ต้องกระทบกับพื้นฐานการฝึกฝนของเขาอย่างมหาศาล!

พบเห็นเรื่องราว เหยาซือหยานและลูกค้าภายในร้านต่างแทบไม่อาจเชื่อสายตา

การโจมตีอันรุนแรงชวนสะพรึง แต่มันกลับไม่อาจทำอะไรบานประตูร้านได้!?

เรื่องนี้ไม่น่าขันเกินไปงั้นหรือ?

กระนั้นหากคิดถึงกำลังของเถ้าแก่ อีกทั้งตัวตนอันลึกลับ...

เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าเกินคาดคิดแต่อย่างใด...

ลั่วฉวนผู้ซึ่งแสดงท่าทีเฉยชามาตลอด ขณะนี้กลายเป็นว่าไม่ต้องลงมือเองแต่อย่างใด

สาเหตุว่าทำไมเขาจึงไม่ห้ามอู๋เซี่ยงเมื่อครู่ ก็เพราะเขาคิดอยากได้เห็นว่าระบบป้องกันภัยที่ระบบมอบไว้ให้กับร้านนั้นทรงอำนาจเพียงใด

ขณะนี้จึงทราบ ว่าอำนาจของระบบป้องกันภัยนั้นเกินจะหยั่ง

หากเป็นของที่ระบบสร้างขึ้น เช่นนั้นก็หมายถึงเป็นที่สุด!

แน่นอนว่าลั่วฉวนก็ตระเตรียมรับเรื่องราวไว้ก่อนแล้วด้วย

ตัวเขามั่นใจ ว่าแม้ระบบป้องกันภัยต้านรับไว้ไม่อยู่ เขาก็สามารถเข้าไปหยุดยั้งถ้วยสีทองนั้นได้ทัน

“พอแค่นี้แหละ”

เสียงพลันดังขึ้นจากด้านหลังอู๋เซี่ยง

ด้วยไม่ทราบว่าควรแตกตื่นกว่านี้ได้ยังไง เขาพลันจดจำได้ว่าลั่วฉวนถูกตนเมินเฉยอยู่ทางด้านหลัง

อีกฝ่ายคือเจ้าของร้านต้นตำรับตรงหน้า

เถ้าแก่ร้านอันชวนสะพรึงเพียงนี้ไฉนจึงเป็นคนธรรมดาดาษดื่นได้?!

ความคิดหลากหลายปรากฏขึ้นภายในใจ เหงื่อกาฬต้องไหลหลั่งท่วมหน้าผากอู๋เซี่ยง

เขาต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่พร้อมเผยประกายในดวงตาคล้ายตัดสินใจอะไรได้

มือขวาขณะนี้ประหนึ่งคมดาบ มันตัดสับฟันเข้าใส่ไหล่ซ้ายของตนเอง!

ฉึบ!

แขนร่วงหล่นกับพื้น คราบเลือดสีแดงพวยพุ่งออกนองเต็มพื้น

ขณะเดียวกัน มันได้ย้อมชุดคลุมของอู๋เซี่ยงจนแดงคล้ำชวนลึกลับ

นักบวชอสูรผู้ไร้เทียมทานไม่เพียงลมืออย่างโหดเหี้ยมต่อผู้อื่น ทว่ากับตนเองนั้นก็โหดเหี้ยมไม่แพ้กัน

ยามเมื่อตระหนักได้ว่าเกิดความผิดพลาด ขณะนี้จึงต้องลงมือโดยใช้วิชาก้นหีบ

“เถ้าแก่ระวังด้วย เลือดนั้นมีคำสาปแห่งอสูรพุทธองค์!”

เสียงกล่าวเตือนของเหยาซือหยานดังจากภายในร้าน

เลือดคำสาปแห่งอสูรพุทธองค์?

ลั่วฉวนขมวดคิ้ว

ชื่อนั้นฟังอย่างไรก็ไม่น่าดี

อีกทั้งมันยังต้องทำร้ายตนเองถึงขั้นตัดแขนออกอย่างโหดเหี้ยม!

หลังเสียสละแขนซ้าย ออร่าของอู๋เซี่ยงพลันทะยานพุ่งสูงอย่างชวนตื่นตะลึง!

พริบตานี้ตัวเขาได้ก้าวข้ามเกินกว่าขีดจำกัดที่กระทำได้!

ลั่วฉวนรับชมโดยตลอด สีหน้านั้นยังสงบเหมือนเช่นเคย

หลังหอบหายใจพักหนึ่ง ลมหายใจอู๋เซี่ยงค่อยคงสภาพ

ในการรับรู้ของลั่วฉวน มันสมควรเทียบเท่าขอบเขตราชันระดับที่สาม

ราคาของหนึ่งแขนที่จ่าย แลกกับอาการบาดเจ็บสาหัส มันคือการเสริมกำลังแก่ขอบเขตราชันได้ในระยะเวลาอันสั้น

ต้องกล่าวว่าเลือดคำสาปแห่งอสูรพุทธองค์นี้ทรงอำนาจ

กระนั้นไม่ทราบว่าหากหมดเวลาใช้งานแล้วต้องแบกรับผลข้างเคียงอันมหาศาลเพียงใด

จากจุดนี้ กล่าวได้ว่าเลือดคำสาปแห่งพุทธองค์เป็นสิ่งที่ไม่อาจเทียบได้กับแท่งเครื่องเทศ!

ลั่วฉวนยื่นมือขวาออก

อู๋เซี่ยงพบเห็น กล้ามเนื้ออดไม่ได้ที่จะหดเกร็ง

ในความมืดมิด ราวกับตัวเขาตกเป็นเป้าของออร่าชวนสะพรึง!

วิกฤตถึงตาย!

ต้องหนี!

ขณะนี้หากหนีได้จึงดีกว่า!

ภายในใจของอู๋เซี่ยงมีแต่ความคิดหลบหนีผุดขึ้น

ตัวเขาหาได้สนใจอื่นใดไม่ ขณะนี้ละทิ้งแขนซ้ายที่โชกเลือดพร้อมเปิดห้วงมิติดำมืดหลบหนี

ภายในรอยแยกมิติ มันคือความดำมืดอันไร้สิ้นสุด พลังงานมิติที่ผันแปรไหลทะลักออก

ด้วยเผชิญหน้ากับอันตรายมากล้นที่ปรากฏ ภายในใจอู๋เซี่ยงปรากฏความยินดีที่จะได้รอดพ้น

เป๊าะ!

แต่แล้วเสียงอันกระจ่างชัดกลับดังขึ้นเข้าโสดประสาท

ความหวาดกลัวอันล้นพ้นปรากฏขึ้นภายในใจหลังได้ยินเสียงดีดนิ้ว ร่างกายของเขากำลังเลือนหายไปอย่างไม่อาจหาคำอธิบายได้!

ตอนที่ 246 : จบแล้ว

กระบวนการที่เกิดขึ้น มันไม่แม้แต่จะเกิดความผันแปรทางพลังวิญญาณแม้แต่น้อย

เรื่องนี้แปลกเกินไป!

อู๋เซี่ยงรับชมที่ร่างกายตนเอง มันกำลังเลือนหายไปทีละน้อยในพริบตาจนเกิดความหวาดกลัวที่ภายใน

เพียงอึดใจ แสงสีทองพลันทะลวงจากด้านบนศีรษะ หากพิจารณาให้มี ราวกับมันสาดส่องเพื่อเผยอะไรออก

ร่างแสงสีทองนั้นคล้ายคลึงกับอู๋เซี่ยงทุกกระเบียดนิ้ว

“เถ้าแก่ นั่นคือวิญญาณแท้จริงของมัน!” เหยาซือหยานกล่าวบอก

ผู้ฝึกตนขอบเขตราชันสามารถกล่าวได้ว่าเกินกว่าความเป็นมนุษย์ไปแล้ว

แม้ร่างกายถูกทาย แต่หากวิญญาณแท้จริงรอดพ้น เช่นนั้นจะกลับมาถือกำเนิดใหม่อย่างแข็งแกร่งยิ่งกว่าได้!

ลั่วฉวนรับชมด้วยท่าทีเฉยชา ในดวงตานั้นหาได้แปรเปลี่ยนแววตาแม้สักนิดไม่

คิดหรือว่ากลายสภาพเป็นวิญญาณแท้จริงแล้วจะหนีรอดพ้นไปได้?

คิดตื้น!

วิญญาณแท้จริงจับจ้องทางลั่วฉวนอย่างไม่ยินยอม ความสำนึกเสียใจอันแรงกล้าปรากฏผ่านดวงตา ร่างนั้นคิดทะยานหายไปในรอยแยกมิติ

ขณะนี้เองที่ร่างกายไร้ลักษณ์นั้นก็เลือนหายไปอย่างประหลาดเช่นกัน!

พริบตานี้เองที่เสียงอุทานร้องดังออกจากปากของวิญญาณแท้จริง “เป็นไปได้ยังไง?!”

วิญญาณแท้จริงเริ่มหม่นแสงไปทีละน้อย

อู๋เซี่ยงรู้สึกราวกับจิตสำนึกตนเองค่อยพร่ามัวไปกับความโกลาหลของห้วงมิติ...

เพียงพริบตาวิญญาณแท้จริงนั้นก็เลือนหายหมดสิ้น

อู๋เซี่ยง ขอบเขตราชันระดับที่สองดับดิ้นแล้ว!

ความสงบกลับคืนสู่ภายในตรอกอีกครั้งหนึ่ง

ร่องรอยความวุ่นวายใดล้วนไม่มีเหลือ

เหยาซือหยานเหม่อมอง

อู๋เซี่ยงนักบวชอสูรตายเช่นนี้งั้นหรือ?

“แค่กแค่ก”

เสียงกระแอมไอดังขึ้นจนทำให้นางดึงสติกลับคืนมาได้

ขณะนี้ลั่วฉวนเดินกลับเข้ามาในร้านแล้ว

และก็เป็นขณะนี้ที่บรรดาลูกค้าภายในร้านต่างมองลั่วฉวนด้วยสายตานับถือ...

แม้ไม่ทราบว่านักบวชอสูรผู้นั้นกำลังแข็งแกร่งเลิศล้ำเพียงใด แต่นั่นก็มากพอทำให้พี่ซือหยานที่พวกเขานับถือต้องเผยท่าทีเคร่งเครียด

ตัวตนนั้นคือผู้ที่สามารถฉีกกระชากมิติออกคิดหลบหนี กำลังย่อมไม่ใช่น้อยนิด!

กระนั้นผลลัพธ์เป็นอย่างไร?

ผลลัพธ์คือไม่เกิดอันใดขึ้นทั้งสิ้น และที่เถ้าแก่ทำก็เพียงดีดนิ้ว

ขณะนี้ความยิ่งใหญ่ของลั่วฉวนในใจแต่ละคนยิ่งเท่าทวี

“ขอบคุณเถ้าแก่”

เหยาซือหยานกล่าวกระซิบพร้อมมองที่ลั่วฉวน

ลั่วฉวนโบกมือตอบรับ “ด้วยเป็นเสมียนประจำร้าน ข้าคือเถ้าแก่ร้าน ดังนั้นหากมีผู้ใดคิดสร้างปัญหาให้ เช่นนั้นก็ต้องผ่านข้าไปก่อน”

แม้น้ำเสียงนี้ราบเรียบ ทว่ามันแฝงไว้ซึ่งความยิ่งใหญ่

เขายังกล่าวต่อ “ขอตัวกลับขึ้นไปชั้นบนก่อน ซือหยานฝากดูร้านด้วย”

“ทราบแล้วเถ้าแก่” เหยาซือหยานรับคำ

ถัดจากนั้นลั่วฉวนจึงเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบน

รับชมแผ่นหลังของลั่วฉวน เหยาซือหยานไม่ทราบว่าคิดอะไร รอยยิ้มอ่อนจางปรากฎที่มุมปากของนาง

ลั่วฉวนกลับขึ้นไปแล้ว เสียงอุทานร้องตื่นเต้นยินดีพร้อมบทสนทนาพลันแตกฮือ

ก่อนหน้านี้บรรดาลูกค้าภายในร้านต่างเล่นเกมกันอย่างเงียบงัน ขณะนี้กลายเป็นมาปิดล้อมโต๊ะรับเงินแล้ว

“เถ้าแก่ภายนอกเย็นชา แต่แท้จริงภายในนั้นร้อนแรงนัก” กู่หยุนซีเผยยิ้ม “เป็นเสมียนเถ้าแก่นี่ดีเกินไปแล้ว”

“แหงอยู่แล้ว” ปู้หลี่เกื๋อพยักหน้ารับเห็นพ้องด้วย “นับตั้งแต่วันแรกที่มาเยือนร้าน ข้าก็ทราบแล้วว่าเถ้าแก่เป็นบุคคลยอดเยี่ยมเพียงใด!”

“ไม่ทราบเลยว่าร้านเถ้าแก่ยังต้องการเสมียนร้านเพิ่มอีกหรือไม่ อิจฉาพี่ซือหยานนัก” เจียงเหวิ่นฉางถอนหายใจ ดวงตานั้นมองไปยังเหยาซือหยาน

ทุกคนต่างมองไปที่เหยาซือหยานก่อนเผยยิ้มและกระพริบตาให้

เห็นได้ชัดว่าเหล่านี้กำลังคิดอะไรอยู่

และเรื่องราวยากพบพานได้เกิดขึ้น ใบหน้าเหยาซือหยานแดงก่ำ

ถัดจากนั้นนางจึงแสร้งทำเป็นโกรธก่อนจะกล่าว​ “รับชมว่าเวลาสามชั่วโมงที่เล่นเกมได้ใกล้หมดแล้ว!”