ตอนที่ 227-228

ตอนที่ 227 : สหายไม่นับเป็นอะไร

ไอน้ำปรากฏ ความรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติภายในใจผู้อาวุโสที่สามยิ่งมายิ่งเคร่งเครียด

ขณะนี้เองที่เขาคาดเดาสิ่งที่เกินตนเองจะเชื่อ

กระนั้นเขาก็ยังไม่ใช่มั่นใจ

ท้ายที่สุดจึงถึงคราวผู้อาวุโสที่สามกดน้ำร้อน

ตัวเขาทำตามเหมือนดังที่ผู้อื่นกระทำ ขณะนี้มือเอื้อมไปกดเครื่องต้มน้ำร้อน

โอ!

ไอน้ำร้อนเผยออก ผู้อาวุโสที่สามอดไม่ได้ที่จะหางตากระตุก

“น้ำพุแห่งชีวิต!”

ตัวเขาอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา

“เพิ่งทราบอย่างนั้นหรือ? ศิษย์เจ้าไม่ได้บอกกล่าวหรือไร?” หลิวลู่เหม่ยกล่าวถามพร้อมหันมองผู้อาวุโสที่สามด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

ผู้อาวุโสที่สามสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมสะกดข่มความตื่นเต้นไว้ภายใน สายตาขณะนี้หันมองทางเหว่ยอี้ที่ด้านหลังอย่างว่างเปล่า

เหว่ยอี้เกิดรู้สึกย่ำแย่ กระนั้นเขาก็ทำได้เพียงแต่รับคำด้วยรอยยิ้มแก้เขิน

นับเป็นโชคดีที่ผู้อาวุโสที่สามเพียงหันมองและถอนสายตากลับ เหว่ยอี้ต้องถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“น้ำพุแห่งชีวิต!”

ผู้อาวุโสที่สามถอนหายใจออกคำเบา ถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ถืออยู่ในมืออดไม่ได้ที่จะสั่นเทา

มันราวกับภาพฝันที่คะนึงหามาโดยตลอดกลายเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ตรงหน้า

ลั่วฉวนรับชมอยู่โดยตลอด ด้วยเพราะอะไรไม่ทราบ สัมผัสภายในใจเขาพลันถูกกระตุ้นขึ้นมา...

ผ่านไปหลายนาทีให้หลัง กลิ่นหอมของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจึงลอยฟุ้งทั้งร้าน

กลายเป็นว่าร้านต้นตำรับมีที่ไม่พอให้ลูกค้าได้นั่งทาน ขณะนี้จึงต้องยืนรับประทานกันส่วนหนึ่ง

ลั่วฉวนรู้สึกว่าภาพฉากเช่นนี้ไม่ดีเท่าใดนัก

ขณะนี้ด้วยจำนวนเครื่องเล่นเสมือนจริงเพิ่มขึ้น ภาพฉากเช่นนี้จึงไม่ได้พบเห็น

แน่นอนว่าครั้งที่มีที่นั่งเล่นไม่พอ ลูกค้าต่างก็ต้องถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้เช่นนี้...

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แท่งเครื่องเทศ โคล่า ทั้งสามอย่างนี้รวมกันได้นำพามาซึ่งความสุขชนิดที่ผู้คนไม่อาจจินตนาการได้ถึง

เมื่อผู้อาวุโสที่สามบิดเปิดฝาโคล่า เขาจึงรับรู้ได้ถึงแก๊สภายในขวดที่อัดแน่นกระจายออก

ของเหลวสีดำภายในขวดกลายเป็นปรากฏฟองอากาศให้เห็น ทั้งยังมีฟองอากาศไม่น้อยเกาะตามริมขอบขวดใส

บอกกล่าวตามตรง หากไม่ทราบว่าสิ่งนี้สามารถดื่มได้ ผู้อาวุโสที่สามจะเกรงว่ามันคือยาพิษ!

เป็นเพราะสิ่งของเช่นนี้มันแปลกตาอย่างที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน...

“อืม! กลิ่นช่างน่าสงสัยนัก!”

หลิวลู่เหม่ยจิบโคล่าไปอึกใหญ่ ดวงตาของนางต้องเบิกกว้างก่อนจะอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออก

“พี่หญิง โคล่านี้เถ้าแก่ได้ตั้งนามอันประหลาดไว้ด้วย!” หลิวลู่อวี่เผยยิ้มกล่าวคำออก

“โอ้? มีชื่ออื่นด้วยงั้นหรือ? รับฟังหน่อยเป็นไร?” หลิวลู่เหม่ยกล่าวถามด้วยความสนใจ

“โคล่านี้มีนามอื่นด้วยงั้นหรือนี่?” จี้อู๋ฮุยกล่าวถามด้วยความสนใจ

ทุกคนต่างก็สงสัย

หลิวลู่อวี่เผยยิ้มก่อนจะเผยอริมฝีปากกล่าวคำที่แทบทำลั่วฉวนต้องเผ่นหนี “น้ำหวานอ้วนท้วนแห่งความสุข”

แค่ก แค่ก แค่ก!

ลั่วฉวนต้องกระแอมไอออกมา

เด็กสาวผู้นี้ กับคำที่ไม่น่าพิรมณ์เช่นนั้นถึงกับกล้ากล่าวออกมา!

เรื่องที่ควรลืม เรื่องที่ควรลืม!

นับเป็นโชคดีว่าที่นี่คือต่างโลก ไม่เช่นนั้นคงได้มีเรื่องกันเป็นแน่แท้

“เถ้าแก่เป็นอะไรไปแล้ว?” หลิวลู่อวี่หันมองทางลั่วฉวนและกล่าวถามด้วยความห่วงหา

ผู้ฝึกตนผู้ซึ่งดูดกลืนพลังงานวิญญาณสู่ภายในร่างเป็นตัวตนที่แทบไม่เคยป่วยไข้

และด้วยกำลังระดับเถ้าแก่คงไม่มีทางป่วยหรอกกระมัง?

อย่างนั้นแล้วเมื่อครู่เถ้าแก่กระแอมไออันใด?

หรือจะเป็นไข้ทมิฬ?

ขณะนี้หลิวลู่อวี่กลายเป็นเกิดข้อคาดเดามากมายขึ้นภายในใจ

ลั่วฉวนส่ายศีรษะตอบรับ สีหน้าขณะนี้กลับมาเรียบเฉยเหมือนดังเคย “นามนั้นเป็นสหายของข้ากล่าวถึงเอาไว้ เป็นข้าไม่ทราบความหมายแท้จริงเช่นกัน”

สหายอะไรล้วนไม่มี!

ลั่วฉวนต้องลอบยกย่องตนเองที่โยนปัญหาไปได้

“เป็นเช่นนี้” หลิวลู่อวี่พยักหน้ารับอย่างไม่คิดอันใดให้มากความ

ตอนที่ 228 : วัตถุดิบของโคล่า

“โคล่า? น้ำอ้วนท้วนสุขสันต์? ช่างน่าทึ่งนัก”

ผู้อาวุโสที่สามรับชมโคล่าในมือพร้อมเผยยิ้มบาง ขณะนี้ครึ่งขวดถูกดื่มไปแล้ว

ขณะดื่มมันเข้าไป ตัวเขาอดไม่ได้ที่จะเผยดวงตาเบิกกว้างก่อนจะนิ่งงันไปครู่

รับรู้ถึงฟองอากาศที่แตกในปาก รวมถึงความเย็นซ่านที่แผ่กระจายถึงปอด มันเป็นผลให้เขาไม่อาจหยุดดื่มมันลงไปได้

“ถึงกับมีของอร่อยเช่นนี้อยู่ในโลก!” ผู้อาวุโสที่สามอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

แค่นั้น?

ทันใดนี้เขากลายเป็นต้องขมวดคิ้ว

เหมือนว่าโคล่านี้จะมีบางสิ่งบางอย่างที่พิเศษอยู่ด้วย

มันคล้ายจะเป็นสิ่งที่มีบันทึกไว้ในตำราโบราณ...

ผู้อาวุโสที่สามขมวดคิ้วก่อนจะพิจารณาครุ่นคิดจริงจัง

“อาจารย์เป็นอะไรไปแล้ว?” เหว่ยอี้กล่าวถามด้วยความสงสัยเมื่อพบว่าอาจารย์เผยสีหน้าแปลกประหลาดออกไป

ผู้อาวุโสที่สามไม่ตอบ

เหว่ยอี้จึงไม่กล้าถามซ้ำ

ตัวเขาทราบกระจ่างว่าอาจารย์ตนเองเป็นเช่นไร

หากตกอยู่ในภวังค์ความคิดตนเอง เช่นนั้นเสียงอื่นใดล้วนไม่ได้ยินแล้ว

และก็ไม่ทราบว่านานเพียงใดกว่าอาจารย์จะดึงสติกลับคืนมาได้

เหว่ยอี้ได้แต่หลบไปด้านข้างพร้อมคาดเดา

นอกจากนี้แล้ว อาหารของร้านเถ้าแก่นั้นอร่อยอย่างแท้จริง...

ผ่านไปหลายสิบชั่วลมหายใจ ผู้อาวุโสที่สามจึงเผยดวงตาเบิกกว้างอุทานร้องออกอย่างตื่นตระหนก “คิดออกแล้ว!”

ผู้คนภายในร้านต่างหันสายตามองมา

“อาจารย์คิดอะไรออกงั้นหรือ?” เหว่ยอี้กล่าวถามเสียงเบา

อีกฝ่ายเมินเฉย ผู้อาวุโสที่สามขณะนี้หันมองทางลั่วฉวนพร้อมลมหายใจที่คล้ายเหนื่อยหอบ “ขอบังอาจถามต่อเถ้าแก่ วัตถุดิบหลักที่ใช้ทำโคล่านี้คือน้ำพุวิญญาณต้นกำเนิดแห่งตำนานอย่างนั้นหรือ?”

คำบอกเล่าสรรพคุณของโคล่าบนชั้นวางสินค้านั้นเรียบง่าย หาได้มีการบ่งบอกถึงรายละเอียดวัตถุดิบแต่อย่างใดไม่

ลั่วฉวนต้องประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าจะมีคนคาดเดาเรื่องนี้ออกได้

ลั่วฉวนจึงพยักหน้ารับด้วยสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน “ถูกต้อง”

“เป็นเช่นนี้” ผู้อาวุโสที่สามต้องลากเสียงถอนหายใจยาว “ไม่นึกเลยว่าข้าจะมีโอกาสได้ดื่มน้ำพุวิญญาณต้นกำเนิดด้วยตนเองเช่นนี้!”

รับฟังบทสนทนาระหว่างคนทั้งสอง ผู้คนต่างมึนงง

น้ำพุวิญญาณต้นกำเนิด?

ชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน!

“สหายหลี่เต๋า ไม่ทราบว่าน้ำพุวิญญาณต้นกำเนิดคืออะไรหรือ?” จี้อู๋ฮุยกล่าวถาม

แม้ว่าราชวงศ์มีคลังความรู้มีมากมาย ทว่าก็ไม่เคยได้ยินข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับน้ำพุวิญญาณต้นกำเนิด

ผู้อาวุโสที่สามเผยยิ้ม “อันที่จริงข้าเพียงพบเห็นในตำราโบราณ ไม่นึกว่าจะถึงกับมีจริง!”

“หยุดพูดกล่าวแล้วขยับตัวได้แล้ว!” หลิวลู่อวี่กลอกตามองพร้อมกล่าวเร่ง

ลั่วฉวนที่อยู่ไม่ไกลห่างกำลังรับชมด้วยความสงสัย

ผู้อาวุโสที่สามกระแอมไอกล่าวคำออก “ข่าวลือกล่าวว่าครั้งโบราณมีผู้ฝึกตนหลายคนใต้ฟ้าดินมากมาย อีกทั้งพลังงานวิญญาณแห่งฟ้าดินยังหนาแน่นมหาศาล มันจึงทำให้เกิดเรื่องราวชวนประหลาดใจภายใต้ฟ้าดินนับไม่ถ้วน”

“น้ำพุวิญญาณต้นกำเนิดเป็นตัวตนอันศักดิ์สิทธิ์ มันจะปรากฏแต่ในสถานที่ซึ่งหยินหยางมาบรรจบพบกัน!”

ทุกคนที่ได้รับฟังต่างต้องตื่นตะลึง

สถานที่ซึ่งหยินและหยางบรรจบพบกันเป็นความโกลาหล สถานที่เช่นนั้นไม่ต้องกล่าวก็ทราบว่ามีตัวตนคงอยู่เพียงแต่ในตำนาน!

ผู้อาวุโสที่สามยังคงกล่าวต่อ “เช่นเดียวกัน สรรพคุณของน้ำพุวิญญาณต้นกำเนิดนั้นชวนสะพรึง ไม่เกินเลยหากจะกล่าวว่ามันสามารถชุบชีวิตจากความตาย! ต่อให้เหลือเพียงแต่เศษเสี้ยวจิตวิญญาณก็สามารถถือกำเนิดขึ้นใหม่ได้!”

ทุกคนต่างต้องสูดลมหายใจเข้าเสียงยาว

น้ำพุวิญญาณต้นกำเนิดถึงกับครอบครองสรรพคุณอันชวนสะพรึงเพียงนั้น!

“สถานที่ซึ่งหยินและหยางบรรจบพบกัน ทั้งยังช่วยรักษาฟื้นฟูร่างกาย ผลลัพธ์นั้นยังมีผลกับจิตวิญญาณและพลังจิต มันสมกับชื่อต้นกำเนิดของมันแล้ว!” เหยาซือหยานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออก