ตอนที่ 221-222

ตอนที่ 221 : ลูกค้าที่เหมาะสม

ตี้อู๋ปาเต๋าคือหนึ่งในปรมาจารย์ดาบแห่งตระกูลตี้อู๋

ตี้อู๋ปาเต๋านั้นมีการฝึกฝนก้าวหน้าถึงขั้นแปรสภาพดาบ ดังนั้นจึงเก่งกายยิ่งกว่าตี้อู๋อู่หยิงหลายเท่า!

ขณะเดียวกัน เขายังเป็นถึงปรมาจารย์ดาบขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุด!

นามอันเกรียงไกรของตี้อู๋ปาเต๋านั้นกว้างไกลขนาดกองกำลังใหญ่ทั้งหลายต่างรู้จัก!

หากเป็นการศึกระหว่างตระกูล ตัวเขาหนึ่งคนสามารถต้านรับขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุดสามคนได้โดยไม่เพลี่ยงพล้ำ!

“อีกไม่นาน” เซี่ยหยวนกล่าวออก “ตามปกติเถ้าแก่จะมาเปิดร้านตรงเวลา”

ด้วยเป็นลูกค้าที่มาถึงร้านก่อนผู้อื่นทุกวี่วัน เซี่ยหยวนจึงแทบจะคาดเดาเวลาเปิดร้านต้นตำรับได้

ตี้อู๋ปาเต๋าพยักหน้ารับและไม่พูดกล่าวอันใดอีก

ตัวเขาและตี้อู๋อู่หยิงสมแล้วที่เป็นคนตระกูลเดียวกัน ทั้งสองต่างไม่ค่อยพูด

ผู้อาวุโสที่สามหันมองทางฝูงชนโดยรอบพร้อมหรี่ดวงตาลงเล็กและกล่าวถาม “พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อไวน์หยกงั้นหรือ?”

เพราะเหว่ยอี้ได้บอกกล่าวเอาไว้แล้ว ว่าไวน์หยกของร้านต้นตำรับนั้นจะมีมาเติมทุกเจ็ดวัน

แต่เหนืออื่นใด คือมาเติมครั้งหนึ่งจะมีเพียงหนึ่งขวด!

ด้วยคนมากมายที่นี่ คิดแบ่งนั้นไม่มีทางเป็นไปได้

“ถูกต้องแล้ว” จี้อู๋ฮุยพยักหน้ารับ

“ผู้ใดต่างก็ต้องการ” หยิงอู๋จี้กล่าวรับคำเสียงเบา

“นายหญิงน้อยผู้นี้ก็คิดอยากได้ไวน์หยกเช่นกัน!”

หลิวลู่เหม่ยใช้มือป้องปากพร้อมเผยยิ้มกล่าวคำออก

นับเป็นโชคร้ายที่ไม่มีผู้ใดที่นี่หวั่นไหว

ผู้อาวุโสที่สามจึงหรี่ดวงตาลงเล็กพร้อมเผยประกายในสายตา

ด้วยความเป็นจิ้งจอกเฒ่า นี่คล้ายต้องเปิดศึกต่อกันแล้ว!

แม้ท่ามกลางคนกลุ่มนี้ จะมีเพียงเขาที่ขอบเขตการฝึกฝนสูงที่สุดก็ตาม

ทว่าก็แค่พื้นฐานการฝึกฝน

พื้นฐานการฝึกฝนไม่อาจวัดเทียบเปรียบประสิทธิภาพทางการต่อสู้ของผู้ฝึกตนได้

ยกตัวอย่างคอมพิวเตอร์ที่มีศักยภาพดี ทว่าตัวระบบที่เรียกใช้งานทรัพยากรย่ำแย่

นั่นหมายความถึงศักยภาพโดยรวมหาได้ดีดังที่คิดไม่ มันไม่อาจเทียบเปรียบได้กับคอมพิวเตอร์ที่ปรับแต่งมาพร้อมโลดแล่น!

อีกทางหนึ่ง ผู้อาวุโสที่สามคือนักปรุงยา ศักยภาพส่วนใหญ่ของเขาล้วนอยู่ที่การสกัดเม็ดยา

หากต้องต่อสู้กับตี้อู๋ปาเต๋า เช่นนั้นผลลัพธ์เป็นเช่นไรเขาทราบแน่แก่ใจ

แกร้ก!

เสียงประตูเปิดออก บานประตูของร้านต้นตำรับแง้มออกเชื่องช้า

เมื่อลั่วฉวนเปิดประตูร้านเหมือนดังปกติ ที่พบเห็นภายนอกมันอดไม่ได้ที่จะทำเขาชะงักไป

ไฉนมีคนมากมายเพียงนี้?

และคล้ายว่าจะแข็งแกร่งกันไม่ใช่น้อยเสียด้วย

ไฉนผู้ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุดคล้ายว่างกันมากมายเพียงนี้?

“เถ้าแก่ ไม่ทราบว่าวันนี้มีไวน์หยกเข้ามาหรือไม่?” เหล่าไป่นำทัพกล่าวถาม

“มี” ลั่วฉวนรับคำราบเรียบ สีหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย เขาต้องปฏิบัติตนให้สมกับเป็นเถ้าแก่ร้านโดยเสมอ “สินค้าเพิ่งมาถึงวันนี้”

“วิเศษ!”

ดวงตาเหล่าไป่เผยประกายพร้อมสีหน้าตื่นเต้นยินดี

ขณะเดียวกันลั่วฉวนก็ได้ตระหนักว่ายามที่ตอบคำถามออกไป ร่างคนทั้งสามถึงกับลอบหดเกร็งไป

เป็นไปได้ว่ากลุ่มคนเหล่านี้ต่างมากันเพื่อไวน์หยก?

ลั่วฉวนอดไม่ได้ที่จะคาดเดาอยู่ภายใน

คล้ายว่าชื่อเสียงของร้านต้นตำรับจะแผ่ขยายไปไกลแล้ว!

สายตาลั่วฉวนหันมองทางเหว่ยอี้ หลิวลู่อวี่ และตี้อู๋อู่หยิงด้วยความพึงพอใจ

เหล่านี้จึงสมกับเป็นลูกค้าร้านต้นตำรับ!

คณะเหว่ยอี้ทั้งสามกลายเป็นชะงัก

ไฉนเถ้าแก่จึงมองพวกตนด้วยสายตาที่แปลกไปเช่นนั้น?

และนี่ไม่ใช่ภาพลวงตา!

เถ้าแก่ไฉนเผยท่าทีเช่นนั้นได้กัน?!

“เข้ามาในร้านกันก่อน” ลั่วฉวนเอียงกายเผยทางเข้าพร้อมกล่าวเสริม “ตอนนี้ยังไม่เปิด แต่เข้ามาในร้านก่อนได้”

เขากล่าวคำเหล่านี้ให้ผู้อาวุโสที่สาม ตี้อู๋ปาเต๋า และหลิวลู่เหม่ยได้ยิน

ตอนที่ 222 : สงสัยและหวาดกลัว

ทุกคนทยอยเดินเข้ามาในร้าน

แม้ว่าได้ทราบข้อมูลเรื่องร้านต้นตำรับมาบ้างแล้ว แต่เมื่อผู้อาวุโสที่สาม หลิวลู่เหม่ย และตี้อู๋ปาเต๋าเดินเข้ามาในร้าน พวกเขาต่างก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึงยามพบเห็นการประดับตกแต่งภายในร้าน

พวกมันล้วนแต่เป็นเครื่องแก้วบริสุทธิ์หลากสีสันงดงาม อีกทั้งยังมีค่ายอาคมห้วงมิติ สิ่งนี้กล่าวได้ว่าเหนือมนุษย์แล้ว!

“นี่หรือเครื่องเล่นภาพเสมือนจริง?”

ทันใดนี้เองที่พวกเขาได้ตระหนักถึงเครื่องเล่นเกมเสมือนจริง ดวงตาผู้อาวุโสที่สามเผยความสงสัย

เมื่อเข้ามาในร้านต้นตำรับ ทางด้านขวาคือเครื่องเล่นเกมเสมือนจริงยี่สิบที่นั่งตั้งเรียบราย และทางซ้ายคือชั้นเครื่องแก้ววางสินค้า

ที่บนผนังซึ่งหันไปทางประตูร้านคือหน้าจอขนาดราวสิบนิ้ว

ทว่าขณะนี้หน้าจอแสดงผลเหล่านั้นยังไม่เปิดทำงาน...

“ถูกต้อง” ลั่วฉวนพยักหน้ารับ “รับชมดูก่อนได้”

ถัดจากนั้นลั่วฉวนจึงไปนั่งด้านหลังโต๊ะพร้อมนั่งรออย่างเงียบงัน

เรื่องราวเช่นนี้เซี่ยหยวนและคณะเกินกว่าจะประหลาดใจไปนานแล้ว

เพราะที่เถ้าแก่กำลังรออยู่คือมื้อเช้า!

ทว่าผู้อาวุโสที่สามและคณะไม่ทราบเรื่อง

อย่างไรแล้วเรื่องราวเช่นนี้ก็ไม่ใช่ง่ายที่เหว่ยอี้และคณะจะพูดกล่าวออกมา

“เถ้าแก่ ไฉนยังไม่อาจซื้อสินค้า?”

หลิวลู่เหม่ยเลิกคิ้วขึ้น ท่าทีซึ่งเผยผ่านสายตานั้นไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก

ด้วยฐานะผู้ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุด ทั้งยังเป็นถึงผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ห้วงน้ำหยก นางไม่เคยถูกกระทำอย่างเมินเฉยเช่นนี้มาก่อน

ลั่วฉวนไม่ตอบสนอง

ผู้อื่นเองก็เงียบ

ทว่าหลิวลู่อวี่ขณะนี้ร่างกายแข็งค้างไปแล้ว

นางต้องดึงแขนเสื้อหลิวลู่เหม่ยอย่างเบามือก่อนจะกระซิบ “พี่หญิง นี่ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านของเถ้าแก่ รอคอยก่อน”

หลิวลู่เหม่ยจึงได้แต่กลอกตาตอบกลับ

ทว่าหลิวลู่อวี่กล่าวได้แค่นี้ และก่อนมายังร้านนางก็ได้ย้ำเตือนไปแล้ว ขณะนี้ที่ทำได้คือเงียบและรอคอย

ขณะเวลาผ่านพ้น ลั่วฉวนที่นั่งด้านหลังโต๊ะและหลับตาเป็นการพัก

และความสนใจของหลิวลู่เหม่ยขณะนี้ได้ย้ายจากภายในร้านกลายเป็นมองมาที่ลั่วฉวนแล้ว

ผู้คนต่างสงสัย

แม้เป็นขอบเขตทดสอบเต๋าก็ไม่มีข้อยกเว้น!

หลิวลู่เหม่ยต้องประหลาดใจยามรับชมลั่วฉวน

คนหนุ่มที่คล้ายยังไม่น่าอายุถึงยี่สิบ แท้จริงกลับเป็นถึงเถ้าแก่ร้านต้นตำรับ!

นอกจากนี้แล้วหากสินค้าที่ขายได้ทราบกันทั่วทั้งทวีปเทียนหลัน เช่นนั้นย่อมต้องเกิดคลื่นน้ำหลาก!

ตัวตนของเถ้าแก่คืออะไรกันแน่?

หลิวลู่เหม่ยพิจารณาและคาดเดา กระนั้นคิ้วงดงามนั้นก็ต้องขมวด

เพราะจากร่างกายของลั่วฉวน นางไม่อาจสัมผัสได้ถึงความผันแปรทางพลังวิญญาณได้แม้เพียงนิด!

เห็นได้ชัดว่านั่งอยู่ที่ตรงนี้ ภายใต้พลังจิตตรวจสอบ มันราวกับเป็นหลุมดำที่ไม่อาจทราบข้อมูลใดได้!

ความตื่นตะลึงและหวาดกลัวได้ฉายผ่านดวงตาของหลิวลู่เหม่ย

สาเหตุก็เพราะนางคาดการณ์ถึงกำลังของเถ้าแก่ตรงหน้า ว่าสมควรก้าวไกลเหนือล้ำนางอย่างสุดกู่ มันเกินกว่าที่นางจะสามารถตรวจสอบทราบได้!

ขณะเดียวกัน ทั้งตี้อู๋ปาเต๋าและผู้อาวุโสที่สามต่างก็หันมองทางลั่วฉวนด้วยสายตาที่แปลกออกไป

หากพิจารณาให้ดี ที่พบเห็นจากสายตาคนทั้งสองคืออาการตื่นตะลึง

ลั่วฉวนทราบดีถึงความเคลื่อนไหวทางสายตาของคนทั้งสาม

กระนั้นที่นี่คือร้านต้นตำรับ ระบบมีบัพมอบให้ กำลังของลั่วฉวนจึงไม่มีทางที่ผู้ใดจะพบเห็นได้

ท่าทีที่เผยออก คือลั่วฉวนไม่คิดสนใจ

ภาพของเถ้าแก่ผู้เฉยชาต่อโลกหล้าจึงประทับตราตรึงในใจของบรรดาลูกค้าร้านต้นตำรับเช่นนี้

และขณะนี้เองที่มีกลิ่นหอมเย้ายวนลอยฟุ้ง

“กลิ่นอะไรกันนี่?” ผู้อาวุโสที่สามสูดดมพร้อมกล่าวถามออกด้วยความประหลาดใจ