บทที่ 19 กรงเล็บเทพโลหิต

บทที่ 19 กรงเล็บเทพโลหิต

◉◉◉◉◉

"เหลวไหล! เจ้ากล้าใช้เข็มพิษทำร้ายหลินเจิ้นหนานได้ยังไง!"

ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้ามองลูกน้องทั้งสามคนที่ถอดผ้าคลุมหน้าออกด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ถ้าหลินเจิ้นหนานตาย พวกเราจะกลับไปรายงานท่านอาจารย์ว่ายังไง!"

"ศิษย์พี่โปรดระงับโทสะ เป็นข้าที่วู่วามไปเอง"

ชายชุดเขียวก้มหน้าลง แล้วแก้ต่างอย่างไม่พอใจ

"ก็เป็นเพราะหลินเจิ้นหนานวิชาฝีมือก็งั้นๆ แต่กลับอวดดีเกินไป ข้าเลยอยากจะสั่งสอนบทเรียนเล็กๆ น้อยๆ! เดิมทีข้าคิดว่า แค่ทำให้เขาอับอาย แล้วค่อยให้ยาถอนพิษ ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะมีคนโผล่มายุ่งไม่เข้าเรื่อง"

"ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากเขาซงซาน การที่จะมีศิษย์สำนักซงซานผ่านไปมาสักคนสองคน ก็เป็นเรื่องปกติ"

ผู้เป็นศิษย์พี่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วแค่นเสียงเย็นชา

"โชคดีที่ศิษย์ซงซานคนนั้นช่วยถอนพิษให้หลินเจิ้นหนาน ไม่อย่างนั้นถ้าหลินเจิ้นหนานตาย พวกเราต้องโดนท่านอาจารย์ลงโทษหนักแน่!"

"คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าศิษย์สำนักซงซานคนนี้ จะมีวิชาพิษที่สูงส่งขนาดนี้!"

ชายชุดเขียวพูดด้วยสีหน้ามืดครึ้ม แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

"โดนเข็มพิษร้อยอสรพิษของข้าเข้าไป กลับไม่เป็นอะไรเลย แถมในกรงเล็บนั่นยังมีพิษร้ายแรงอีก!"

"ยุทธภพในปัจจุบัน ผู้ชนะคือราชา ขอเพียงแค่ชนะ จะใช้กระบี่ฆ่าคนหรือใช้พิษฆ่าคน เขาก็ไม่สนกันหรอก"

ผู้เป็นศิษย์พี่แค่นเสียงขึ้นจมูก เมื่อเห็นว่าชายชุดเขียวลมหายใจอ่อนแรง จึงเอ่ยถามไถ่

"พิษที่เจ้าโดนเข้าไปเป็นยังไงบ้าง"

"ข้ากินยาถอนพิษเข้าไปทันเวลา ตอนนี้ไม่เป็นอะไรมากแล้ว โชคดีที่คนนั้นมันก็ใช้พิษงูเหมือนกัน ข้าที่ต้องคลุกคลีอยู่กับงูพิษทุกวันเพื่อปรุงยาเข็มพิษร้อยอสรพิษ ยาถอนพิษนี้จึงใช้ได้ผลพอดี"

"งั้นก็ดีแล้ว"

ผู้เป็นศิษย์พี่พยักหน้า มองดูสมุดเล่มเล็กๆ ในมือที่วาดกระบวนท่ากระบี่ต่างๆ ไว้ ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

"ตลอดทางมานี้ พวกเราปล้นหลินเจิ้นหนานไปแปดเก้าครั้ง บีบให้เขาต้องใช้เพลงกระบี่เลี่ยงอสูรออกมาจนหมดเปลือก ตอนนี้ เพลงกระบี่เลี่ยงอสูรทั้งเจ็ดสิบสองท่าก็ถูกวาดออกมาจนครบแล้ว ภารกิจที่ท่านอาจารย์มอบหมายก็สำเร็จลุล่วง กลับกันได้เสียที"

"ในที่สุดก็ได้กลับซะที"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็อดถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้

ตลอดทางที่ต้องติดตามขบวนคุ้มภัยของสำนักฝูเวย เรื่องเหนื่อยล้าจากการเดินทางยังพอทน แต่การที่ต้องมาทนซ้อมกระบี่กับไอ้อ่อนหัดนั่น ช่างน่าเบื่อสิ้นดี

"ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ไม่ว่าพวกเราจะลงมือกับหลินเจิ้นหนานเอง หรือจ้างคนอื่น ตลอดทางก็เห็นชัดๆ ว่าวิชาฝีมือของหลินเจิ้นหนานมันห่วยแตก เพลงกระบี่เลี่ยงอสูรก็ธรรมดามาก ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วทำไมท่านอาจารย์ถึงยังต้องยึดติดกับเพลงกระบี่ชุดนี้ด้วย?"

"ความคิดของท่านอาจารย์ลึกซึ้งเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจ!"

ผู้เป็นศิษย์พี่แค่นเสียงเย็นชา แล้วครุ่นคิดต่อ

"ถ้าเพลงกระบี่เลี่ยงอสูรนี้มันธรรมดาจริงๆ เมื่อก่อนหลินหย่วนถูจะมีปัญญาเอาชนะท่านปรมาจารย์ได้ จนทำให้ท่านต้องเจ็บแค้นจนตายได้อย่างไร คาดว่า คงเป็นเพราะคุณสมบัติของหลินเจิ้นหนานมันห่วยเกินไป เลยไม่สามารถดึงอานุภาพที่แท้จริงของเพลงกระบี่เลี่ยงอสูรออกมาได้! แต่ถ้ามันตกมาอยู่ในมือพวกเรา ย่อมแตกต่างออกไป!"

"ศิษย์พี่พูดถูก ต้องเป็นแบบนี้แน่!"

"ในเมื่อเรื่องเสร็จแล้ว ไป กลับเขาชิงเฉิง!"

ผู้เป็นศิษย์พี่สั่งเสียงเข้ม มองไปยังขบวนคุ้มภัยฝูเวยที่อยู่ไกลๆ แวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไป

คนอื่นๆ ก็รีบตามไปติดๆ หายลับไปอย่างเงียบเชียบ

"หวังว่าคงจะมีประโยชน์บ้างนะ"

ขณะเดินอยู่บนทาง ลู่หนานซิงหันกลับไปมองขบวนคุ้มภัยฝูเวยที่กำลังเก็บข้าวของ ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

ด้วยนิสัยของลู่หนานซิงตั้งแต่แรกเขาไม่คิดจะยุ่งเรื่องแบบนี้ แต่พอเห็นธงของสำนักคุ้มภัยฝูเวย เขาถึงได้เปลี่ยนใจ

นอกเหนือจากการสร้างบุญคุณกับหลินเจิ้นหนาน ตัวละครสำคัญในเรื่องแล้ว ที่สำคัญที่สุด ก็คือการบอกข่าว 'สำนักชิงเฉิงจะล้างบางสำนักคุ้มภัยฝูเวย' ให้เขารู้!

สำนักคุ้มภัยฝูเวยคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวในนิยาย เป็นเหตุของเรื่องราวอีกมากมายที่จะตามมา

หากไม่มีเรื่องราวของสำนักคุ้มภัยฝูเวย หากคัมภีร์กระบี่เลี่ยงอสูรไม่รั่วไหล ทั้งหลินผิงจือและเยว่ปู้ฉวินก็คงไม่ได้ฝึกวิชากระบี่เลี่ยงอสูร

หากพวกเขาไม่ได้ฝึกวิชานี้ ในวันประลองเพื่อรวมห้าสำนักกระบี่ ก็เป็นไปได้สูงว่าจะไม่มีใครหยุดยั้งจั่วเหลิ่งฉานได้ ต่อให้ยังมีเล่งฮู้ชงเป็นตัวแปร เยว่ปู้ฉวินก็คงไม่ได้ขึ้นเป็นประมุขห้าสำนักกระบี่

ในเมื่อลู่หนานซิงคิดจะเข้าร่วมสำนักซงซาน อาศัยร่มเงาไม้ใหญ่ สำนักซงซานยิ่งแข็งแกร่ง ก็ย่อมยิ่งเป็นประโยชน์ต่อเขา

การที่เขาเตือนหลินเจิ้นหนานในครั้งนี้ หากสามารถตัดไฟแต่ต้นลมนี้ได้ ก็ย่อมเป็นผลดีอย่างยิ่งต่อสำนักซงซาน

แน่นอนว่า เกรงว่าคงไม่ง่ายขนาดนั้น

ลู่หนานซิงก็แค่ทำไปตามน้ำเท่านั้น จะสำเร็จหรือไม่ ก็คงต้องแล้วแต่สวรรค์ลิขิต

"หืม?!"

เมื่อเทียบกับการเตือนหลินเจิ้นหนานแล้ว ครั้งนี้ยังมีเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงอีกอย่าง

พิษ!

หลังจากที่โดนเข็มพิษของโจร พิษก็ถูกกระถางไม้ใบเล็กดูดซับไปทันที

ช่างบังเอิญนัก ที่บนเข็มพิษนั่นก็เป็นพิษงูเหมือนกัน แถมยังเป็นพิษงูหลายชนิดผสมกัน

ลวดลายรูปงูบนกระถางไม้ใบเล็ก พลันสว่างวาบขึ้นมาทีเดียวสิบกว่าเกล็ด! มากกว่าที่เขาสะสมมาทั้งหมดรวมกันเสียอีก

ลู่หนานซิงคาดเดาว่า หากเกล็ดทั้งหมดสว่างขึ้นมา หรือก็คือภาพงูทั้งภาพสว่างขึ้น กระถางไม้ใบเล็กจะต้องมีการตอบสนองบางอย่างแน่ๆ และก็น่าจะเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างมาก

ด้วยเหตุนี้ ลู่หนานซิงจึงตั้งตารอมาตลอด พยายามหาวิธีรวบรวมพิษงูอยู่เสมอ

แต่เพียงลำพังตัวเขาคนเดียว ก็ช่างยากเย็นเหลือเกิน

ตอนนี้ได้เข็มพิษมาหนึ่งเล่ม กลับช่วยย่นเวลาไปได้โข

"นี่มันพิษอะไร..."

นอกจากนี้ พิษงูที่เขาสะสมไว้ก่อนหน้านี้ พอได้ผสมรวมกับพิษงูจากเข็มพิษ ก็หลอมรวมกันเป็นพิษชนิดใหม่!

กระถางไม้ใบเล็กสามารถกลั่นพิษได้ และยังสามารถหลอมรวมพวกมันให้กลายเป็นพิษชนิดใหม่ได้อีกด้วย

"ต้องลอง!"

ลู่หนานซิงอดสงสัยไม่ได้ว่า พิษชนิดใหม่นี้จะมีผลอย่างไร

ในป่าเขาแห่งหนึ่ง เขาจับกระต่ายป่าได้ตัวหนึ่งพอดี เลยใช้มันเป็นตัวทดลอง

ลู่หนานซิงทำหน้าเรียบเฉย ใช้กรงเล็บจิกไปที่ขาหลังของกระต่ายป่าเบาๆ

แม้จะไม่ได้ออกแรง แต่ภายใต้อิทธิพลของพิษ ก็ปรากฏรอยนิ้วสีน้ำตาลแดงขึ้นมาทันที

พิษเข้าสู่ร่างกายแล้ว แต่กระต่ายป่ากลับดูเหมือนไม่มีปฏิกิริยาอะไร

"หืม?"

ลู่หนานซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือว่ามันจะผสมออกมาเป็นพิษไร้ค่าที่ไม่มีผลอะไรเลย?

การสังเคราะห์พิษนั้นเกิดขึ้นแบบสุ่ม ไม่เพียงแต่จะไม่รับประกันว่าจะสำเร็จหรือไม่ แต่ยังไม่สามารถกำหนดได้ด้วยว่าจะได้พิษชนิดไหน

"เอ๊ะ... ไม่สิ!"

ขณะที่ลู่หนานซิงกำลังผิดหวัง เขาก็พลันสังเกตเห็นว่า ขาหลังของกระต่ายป่าค่อยๆ แข็งทื่อขึ้น

ได้ผล!

ลู่หนานซิงยิ้มดีใจ แล้วสังเกตการณ์ต่อไป

ในไม่ช้า เริ่มจากขาหลัง พิษค่อยๆ ลุกลามไปทั่ว ร่างกายของกระต่ายป่าก็เริ่มแข็งทื่อขึ้นเรื่อยๆ

เพียงแค่หนึ่งเค่อ (15 นาที) เท่านั้น กระต่ายป่าทั้งตัวก็แข็งทื่อราวกับท่อนไม้ และในขณะเดียวกัน มันก็สิ้นลมหายใจไปนานแล้ว

"ไม่เลวนี่!"

หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ลู่หนานซิงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

แม้จะไม่ได้ตายอย่างทรมาน แต่ก็ถึงตายได้!

อันที่จริง ก็เพราะมันไม่ทรมาน นี่แหละที่ทำให้มันแนบเนียนยิ่งขึ้น และเหมาะกับการลอบโจมตี!

ศัตรูถูกพิษ อาจจะยังไม่รู้ตัวในทันที แต่พอรู้ตัวอีกที ก็สายเกินไปแล้ว

"มันออกฤทธิ์ยังไง..."

หลังจากที่ดีใจแล้ว ลู่หนานซิงก็เริ่มสงสัยว่า พิษนี้มันฆ่ากระต่ายป่าได้อย่างไร

พิษทุกชนิด สามารถแบ่งตามผลของมันได้หลายประเภท พิษที่ต่างกันก็มีวิธีการฆ่าที่ต่างกัน

อย่างเช่น พิษที่ทำลายระบบประสาท ทำให้หัวใจหยุดเต้น และทำให้ตายในที่สุด

สรุปแล้ว ก็คือการโจมตีไปที่อวัยวะสำคัญหรือระบบใดระบบหนึ่ง จนทำให้ถึงแก่ความตาย

พิษชนิดใหม่นี้มันมีหลักการทำงานยังไง ลู่หนานซิงสงสัยอย่างยิ่ง

จากนั้น เขาก็ใช้กระบี่ผ่าท้องกระต่ายออก เพื่อสังเกตอวัยวะภายใน

"...นี่มัน!"

แต่ในวินาทีต่อมา ลู่หนานซิงก็ถึงกับนิ่งอึ้ง

บาดแผลที่ถูกกรีดเปิดออก ไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

ไม่เพียงเท่านั้น ภายในช่องท้องทั้งหมด แม้แต่อวัยวะภายใน โลหิตทั้งหมด ก็ได้แข็งตัวกลายเป็นเหมือนวุ้นไปแล้ว!

"ทำให้เลือดแข็งตัว!"

ลู่หนานซิงได้สติ เข้าใจในบัดดล

พิษชนิดใหม่นี้ มีผลทำให้เลือดแข็งตัวอย่างรุนแรง!

ตามปกติ แค่มีลิ่มเลือดอุดตันก็อาจทำให้คนตายได้แล้ว นี่เลือดทั้งตัวกลายเป็นวุ้นไปหมด จะไปมีชีวิตรอดได้อย่างไร

ที่แท้ก็เป็นพิษที่ทำให้เลือดแข็งตัว ไม่เสียแรงที่หลอมรวมมาจากพิษงูหลายสิบชนิด!

"ถ้าเป็นแบบนี้..."

จากนั้น ลู่หนานซิงก็ก้มลงมองฝ่ามือตัวเอง เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

จิกเพียงครั้งเดียว ก็สามารถทำให้โลหิตของศัตรูแข็งตัวได้ นี่มันไม่ใช่แค่หัตถ์อินทรีธรรมดาๆ แล้ว แต่มันคือหัตถ์โลหิตแข็ง!

"กรงเล็บเทพโลหิต!"

ลู่หนานซิงพลันนึกถึงวิชาฝีมือหนึ่งขึ้นมา วิชาไม้ตายของเฉินจิ้นหนาน ประมุขพรรคฟ้าดินในยุคหลัง ผลของมันก็คือทำให้โลหิตของศัตรูแข็งตัวได้เช่นกัน!

ด้วยวิชาเทวะนี้ เฉินจิ้นหนานได้กลายเป็นหนึ่งในสุดยอดฝีมือแห่งยุค จนมีคำกล่าวขานว่า 'ชีวิตนี้ไม่รู้จักเฉินจิ้นหนาน ต่อให้เรียกขานวีรบุรุษก็สูญเปล่า'!

"เหอะ"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่หนานซิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

หรือว่า กรงเล็บเทพโลหิตของเฉินจิ้นหนาน จะเป็นเขาที่คิดค้นขึ้นมา?

พูดเล่นก็ส่วนพูดเล่น แต่วิชาเทวะเช่นนี้ เพียงพอที่จะกลายเป็นไพ่ตายของลู่หนานซิงได้แล้ว!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]