บทที่ 20 - “โนบิ ไดจิ” ผู้แปลกประหลาด

◉◉◉◉◉

หลิงเสวี่ยวิ่งแค่แปดร้อยเมตร จึงเข้าเส้นชัยไปก่อนโนบิ ไดจิหนึ่งก้าว

หลังจากหลิงเสวี่ยวิ่งเสร็จได้ไม่นาน โนบิ ไดจิก็เข้าเส้นชัยตามมา

อีกไม่นานต่อมา ในสนามก็เหลือเพียงกลุ่มสุดท้าย ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงสิบกว่าคน... และโนบิตะ

ตอนนั้นโนบิตะเหนื่อยจนแทบขาดใจ หอบหายใจไม่ทัน คนนอกยังมองเห็นได้ว่าขาของเขาสั่น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังกัดฟันวิ่งจนจบ

เวลาที่เหลือในคาบเรียน อาจารย์ปล่อยให้นักเรียนทำกิจกรรมได้ตามอัธยาศัย พอได้ยินดังนั้นทุกคนก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

จากนั้นอาจารย์ก็เดินออกจากสนามไป แต่ก่อนไปก็ได้กำชับว่าคาบต่อไปห้ามเข้าสายเด็ดขาด

หลิงเสวี่ยวิ่งเหยาะ ๆ มาอยู่ข้าง ๆ ไดจิ พอชิซุกะเห็นดังนั้นก็วิ่งตามมาด้วย

หลังจากได้ใช้เวลาด้วยกันไม่นาน เธอกับหลิงเสวี่ยก็เริ่มสร้างมิตรภาพขึ้นมา

"ไดจิ ปกติเธอชอบทำอะไรเหรอ?" หลิงเสวี่ยถามด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น

ชิซุกะเองก็ดูสนใจเช่นกัน เธอยืนกอดอกฟังอย่างตั้งใจ

"ฉันเหรอ? อืม... ขอคิดดูก่อนนะ" ไดจิพูดจบก็ลองคิดดู... ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษเลยนี่นา

"อ่านหนังสือมั้ง?" ไดจิลองตอบดู

ดูเหมือนว่าหลิงเสวี่ยจะไม่ค่อยสนใจหนังสือเท่าไหร่ เลยไม่ได้คุยต่อในเรื่องนี้

"เธอชอบเล่นหมากรุกจีนไหม?"

"หมากรุกจีน? ไม่ใช่โชหงิ (หมากรุกญี่ปุ่น) เหรอจ๊ะ?" ชิซุกะอดไม่ได้ที่จะขัดขึ้น

"หมากรุกจีนเป็นของจีน ส่วนโชหงิเป็นของญี่ปุ่นน่ะ" ไดจิอธิบาย เขาเคยอ่านเจอคำอธิบายของหมากรุกทั้งสองประเภทนี้ในหนังสือเล่มหนึ่ง

พอได้ยินคำถามของชิซุกะ หลิงเสวี่ยก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอคิดว่าไดจิคงจะไม่รู้จัก แต่คำอธิบายของเขากลับทำให้ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมา

ไจแอนท์กับซึเนะโอะเห็นไดจิกับคนอื่น ๆ ยืนคุยกันเป็นกลุ่มก็เดินเข้ามา พอได้ยินพวกเขาพูดเรื่องหมากรุกจีน โชหงิอะไรสักอย่าง ก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"ไดจิ เลิกเรียนแล้วไปเล่นหมากรุกจีนที่บ้านฉันกันไหม?" หลิงเสวี่ยพูดด้วยสายตาคาดหวัง

"แล้วจะไม่รบกวนเธอกับครอบครัวเหรอ?"

"ไม่เป็นไรหรอก ปกติพ่อแม่ฉันไม่ค่อยกลับบ้าน ส่วนใหญ่ที่บ้านก็จะมีแค่ฉันคนเดียว" หลิงเสวี่ยพูดอย่างฝืนยิ้ม

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง... ขอโทษนะ" ไดจิรีบขอโทษ เขารู้ตัวว่าพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป

"ไม่เป็นไร" หลิงเสวี่ยส่ายหน้า แล้วก็กลับมายิ้มได้ในไม่ช้า

"เธอยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าจะตกลงรึเปล่า?"

"ไดจิ ฉันก็อยากไปด้วย!"

"แต่นายเล่นไม่เป็นไม่ใช่เหรอ?" ไดจิมองโนบิตะที่ทำหน้าตื่นเต้นแล้วพูดดักคอ

"เล่นไม่เป็นก็เรียนได้นี่นา" โนบิตะพูดอย่างจริงจัง

"ฉันไปด้วยนะ อยากลองเรียนดูเหมือนกัน" ชิซุกะพูดอย่างกระตือรือร้น

แล้วจากเกมสำหรับสองคนก็ขยายกลายเป็นเกมสำหรับหกคน เพราะไจแอนท์กับซึเนะโอะก็ขอเข้าร่วมด้วย

ทุกคนนัดกันว่าหลังเลิกเรียนจะไปรวมตัวกันที่บ้านของไดจิกับโนบิตะก่อน แล้วค่อยไปที่บ้านของหลิงเสวี่ย เพราะมีแค่บ้านเธอเท่านั้นที่มีหมากรุกจีน

คาบเรียนนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว และพวกเขาก็เริ่มเรียนคาบต่อไป

"นักเรียนทุกคน สวัสดี"

"สวัสดีครับ/ค่ะ คุณครู"

หลังเลิกเรียน ท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ ไดจิและเพื่อน ๆ ก็เดินออกจากโรงเรียน

ไจแอนท์ ซึเนะโอะ และชิซุกะต้องกลับไปเก็บกระเป๋าที่บ้านก่อนแล้วค่อยมาเจอกับไดจิและโนบิตะ ส่วนหลิงเสวี่ยก็กลับไปเตรียมหมากรุกจีนไว้ก่อน

ที่หน้าบ้านของโนบิ หลิงเสวี่ยก็แยกทางกับไดจิและโนบิตะ

เมื่อหลิงเสวี่ยเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าในสวนมีคนยืนอยู่ พอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็ต้องตกใจ... เพราะคนคนนั้นคือ "โนบิ ไดจิ"!

"เอ๊ะ ไดจิ เธอกลับบ้านไปก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?" หลิงเสวี่ยถามอย่างสงสัย

"ใช่ เวลานี้ฉันควรจะอยู่ที่บ้านสิ" "โนบิ ไดจิ" ถอนหายใจ

จากนั้น "เขา" ก็ยื่นกล่องใบหนึ่งให้กับหลิงเสวี่ย

"นี่เป็นของวิเศษชิ้นหนึ่งนะ ลองอธิษฐานกับมันดูสิ ไม่แน่ว่าคำขอของเธออาจจะเป็นจริงก็ได้" "โนบิ ไดจิ" พูดกับหลิงเสวี่ยพลางฝืนยิ้ม

หลิงเสวี่ยฟังคำพูดแปลก ๆ ของเขาแล้วไม่เข้าใจ แต่ก็ยังรับกล่องมา

เธอก้มลงมองกล่องในมืออยู่ครู่หนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่า "โนบิ ไดจิ" ได้หายตัวไปแล้ว

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]