บทที่ 16 - เช็คอินวันนี้ ได้การ์ดเลื่อนขั้น!

◉◉◉◉◉

"ติ๊ง! ถึงเวลาเช็คอินวันนี้ ต้องการเช็คอินหรือไม่?"

"เช็คอิน!"

โนบิ ไดจิขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ตอบอย่างสะลึมสะลือ

"ติ๊ง! เช็คอินสำเร็จ ได้รับการ์ดเลื่อนขั้น!"

โนบิ ไดจิสะดุ้งตื่นทันที... ตื่นเพราะความดีใจ

แต่พอได้อ่านคำอธิบายของการ์ดเลื่อนขั้นเท่านั้นแหละ ก็เหมือนโดนสาดน้ำเย็นใส่ทั้งถัง

การ์ดเลื่อนขั้น: ระดับต่ำ! มีโอกาสทำให้ความสามารถระดับต่ำทะลวงขึ้นเป็นระดับกลางได้ หากเลื่อนขั้นล้มเหลว จะสุ่มเพิ่มพลังจิตแทน

โลภมากลาภหาย... มีก็ยังดีกว่าไม่มี โนบิ ไดจิไม่ได้คิดมากกับเรื่องนี้

"ใช้งาน!"

"การเลื่อนขั้นล้มเหลว!"

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนอันเย็นชาของระบบ โนบิ ไดจิรู้สึกเหมือนมีกระแสความเย็นไหลผ่านเข้ามาในหัว

พอมองดูหน้าต่างสถานะอีกครั้ง พลังจิตก็เพิ่มขึ้นเป็น 1.5 เท่าของคนปกติ!

การ์ดเลื่อนขั้นที่ล้มเหลวหนึ่งใบให้พลังจิตเทียบเท่ากับการทำสมาธิถึงแปดวัน!

"นี่คือพลังจิตที่ได้จากการเลื่อนขั้นล้มเหลวเหรอ? ก็งั้น ๆ แหละนะ" โนบิ ไดจิเบ้ปาก

โรงเรียนประถมซึคิมิได ห้อง ป.5/3

อาจารย์มาถึงห้องเรียนเร็วกว่าปกติสองสามนาที

"วันนี้ครูจะมาแนะนำเพื่อนใหม่ให้พวกเรารู้จักนะ"

"เข้ามาได้"

"สวัสดีทุกคน ฉันชื่อหลิงเสวี่ย มาจากประเทศจีนจ้ะ"

หน้าชั้นเรียน เด็กผู้หญิงผมสั้นหน้าเรียวรูปไข่ สวมเสื้อแขนสั้นและกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน ยิ้มแย้มแจ่มใส บนใบหน้าฉายแววกระตือรือร้น

"หืม? คนต่างชาติเหรอ?"

"ว้าว นี่ฉันเพิ่งเคยเห็นคนต่างชาติตัวเป็น ๆ ครั้งแรกเลยนะ"

"พวกนายว่าเขากับชิซุกะ ใครสวยกว่ากัน?"

"ก็ต้องเป็นชิซุกะอยู่แล้วสิ"

...............

"เธอคนนั้น?"

โนบิ ไดจิชะงักไป เด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าชั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเด็กผู้หญิงข้างบ้านที่เขาเคยเจอหน้าครั้งหนึ่ง

'มาจากจีน? ประเทศจีนในโลกนี้เหรอ? ไม่รู้ว่าจะต่างจากประเทศจีนในชาติก่อนของฉันแค่ไหนนะ'

อาจารย์จัดให้หลิงเสวี่ยนั่งข้าง ๆ ชิซุกะ

พอเห็นโนบิ ไดจิที่นั่งอยู่ไม่ไกล หลิงเสวี่ยก็ชะงักไปเหมือนกัน แล้วก็ทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง

โนบิ ไดจิยิ้มตอบกลับไป

"นักเรียนหลิงเสวี่ย คาบนี้เธอใช้เวลาปรับตัวไปก่อนนะ"

"ค่ะ คุณครู"

"ผลสอบของเมื่อวานออกแล้วนะ ก่อนอื่นต้องขอชมเชยนักเรียนโนบิ ไดจิ ที่มีพัฒนาการอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์ที่ได้คะแนนเป็นอันดับต้น ๆ ของห้องเลย"

"แล้วก็ยังมีนักเรียนเดคิสุงิ ที่ยังคงได้ที่หนึ่งของห้องเหมือนเดิม"

"ทุกคนปรบมือให้กำลังใจหน่อย"

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องเรียน

"เห็นไหมล่ะว่าความพยายามไม่เคยสูญเปล่า แค่มันยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง พวกเธอต้องเอาอย่างโนบิ ไดจิให้มาก ๆ นะ"

"เอาล่ะ ต่อไปเราจะมาเฉลยข้อที่ทำผิดกัน"

"ไดจิ บอกฉันมานะว่านายใช้ของวิเศษของโดราเอมอนรึเปล่า ไม่งั้นจะเก่งขึ้นขนาดนี้ได้ยังไง!"

โนบิตะทำหน้าตกใจสุดขีด

"เปล่าซะหน่อย นี่คือฝีมือล้วน ๆ"

โนบิ ไดจิมองโนบิตะที่ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อแล้วพูดเรียบ ๆ เขาไม่ได้แปลกใจเลยที่โดนโนบิตะสงสัย

ตอนที่รู้ข่าวเรื่องการสอบล่วงหน้าเมื่อวานนี้ โนบิตะก็คิดจะไปขอของวิเศษจากโดราเอมอนมาโกงข้อสอบ แต่โดนโดราเอมอนปฏิเสธอย่างหนักแน่น

ช่วงเช้าทั้งวันก็หมดไปกับการเฉลยข้อสอบของครูแต่ละวิชา

"นี่ พวกนายรอฉันด้วย"

ร่างปราดเปรียวร่างหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังของโนบิ ไดจิและโนบิตะ

พอหันกลับไปดูก็พบว่าเป็นนักเรียนใหม่คนนั้น... หลิงเสวี่ย แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนิทกับเธอนี่นา จะเรียกไว้ทำไมกัน?

แต่พวกเขาก็ยังหยุดเดิน เพื่อดูว่าหลิงเสวี่ยจะพูดอะไร

"ฉันอยากจะกลับบ้านพร้อมพวกนายน่ะ ไหน ๆ เราก็ทางเดียวกัน แล้วฉันก็เพิ่งมาถึงโตเกียวเมื่อวานนี้ ยังไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เท่าไหร่ เลยอยากจะถามข้อมูลจากพวกนายหน่อย"

หลิงเสวี่ยอธิบายพลางมองหน้าทั้งสองคน

พร้อมกันนั้นก็ขยิบตาให้โนบิ ไดจิอย่างซุกซน

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]