บทที่ 540 - ช่วยเหลืออาเยว่เอ่อ 23

บทที่ 540 - ช่วยเหลืออาเยว่เอ่อ 23

เย่ไคมองวงล้อบินขนาดใหญ่ที่ประกอบขึ้นจากใบมีดนับไม่ถ้วนตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง ตาก็เบิกกว้าง

พอเห็นว่าคนรอบข้างตัวเองตายหมดแล้ว

“เดี๋ยวนะ เธอคงไม่ได้คิดจะจัดการฉันด้วยใช่ไหม!!”

ร่างกายของเย่ไคอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหลายก้าว

ของสิ่งนี้เพิ่งจะฆ่าโจรสลัดไปตั้งเยอะในพริบตาเดียว

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้การเคลื่อนไหวของเขาถูกจำกัด ต่อให้ไม่ถูกจำกัด ก็ไม่แน่ว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของเจ้าสิ่งนี้ไปได้

ใช่แล้ว เย่ไคไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะสู้กับอีกฝ่ายได้ ยังไงซะการวิ่งหนีก็ดูจะเป็นจริงมากกว่า

อย่างที่เขาว่ากันว่า เหลือภูเขาเขียวไว้ ไม่ต้องกลัวไม่มีฟืนเผา

แต่ตอนนี้ อย่าว่าแต่ภูเขาเขียวเลย แม้แต่ฟืนก็อาจจะไม่เหลือ

ขณะที่เย่ไคกำลังคิดว่าตัวเองควรจะคุกเข่าขอชีวิตดีไหม ยังไงซะที่นี่ก็ไม่มีใครอยู่ เพื่อชีวิตน้อยๆ แล้ว ไม่น่าอายหรอก

ในตอนนั้นเอง ข้างหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาทันที

พอหันไปมอง ก็เห็นหลิงโม่มาถึงข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

เย่ไคเพิ่งจะคิดเตือนหลิงโม่ว่ารีบวิ่งหนี ที่นี่มีอันตราย ก็เห็นหลิงโม่ยกมือขึ้น แบฝ่ามือออก

วงล้อบินที่เดิมทีลอยนิ่งอยู่กลางอากาศก็ค่อยๆ ลดระดับลงอย่างรวดเร็ว ขนาดของมันก็เล็กลงเรื่อยๆ

จนกระทั่งเล็กลงเหลือขนาดเท่าฝ่ามือ ก็กลับไปอยู่ในมือของหลิงโม่

“ฉันก็ต้องมาช่วยนายสิ ว่าแต่ นายไปโดนจับได้ยังไง”

ต่อให้เจอคนที่สู้ไม่ได้ ก็วิ่งหนีไม่เป็นรึไง ให้ตายสิ ทำเธอเป็นห่วง

ตอนนี้เย่ไคถูกภาพเมื่อกี้ทำเอาตกใจจนพูดไม่ออกไปแล้ว

คนที่เพิ่งฆ่าโจรสลัดทั้งหมดในพริบตาเมื่อกี้ คือหลิงโม่งั้นเหรอ

“เมื่อกี้ ของในมือเธอมันคืออะไร”

“อาวุธของฉัน เจ๋งไหมล่ะ เพิ่งจะทำเสร็จเมื่อไม่นานนี้เอง”

การขัดเขาอสูรหิมะมันต้องใช้ความละเอียดอ่อนมาก ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาอสูรหิมะของหลิงโม่ถูกเสี่ยวไป๋กินเข้าไป แล้วค่อยใช้พลังจิตประกอบร่างขึ้นมาใหม่

ตอนที่หลิงโม่ขัดมัน เธอไม่มีต้นแบบอะไรเลย แถมยังไม่สามารถยืมแรงจากภายนอกได้ ทุกอย่างต้องอาศัยตัวเองคลำทางไปทีละนิด ทีละนิด

ดังนั้นก็เลยเพิ่งจะมาทำเสร็จเอาเมื่อไม่นานนี้เอง

อันที่จริง สภาพตอนนี้ก็ยังไม่ถือว่าสมบูรณ์แบบที่สุด ยังต้องขัดรายละเอียดอีกหน่อย

แต่โดยรวมแล้ว หลิงโม่พอใจกับการแสดงผลงานของวงล้อบินในวันนี้มาก

เย่ไคไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงหลิงโม่ต่อ เพราะยังไงซะเขาก็เพิ่งช่วยชีวิตตัวเองไว้

อีกอย่าง ถ้าหลิงโม่อยากจะพูด เธอก็คงพูดไปนานแล้ว

หลิงโม่ยังมีเรื่องสำคัญที่สุดก็คือ อาวุธที่เจ๋งขนาดนี้ ต่อให้เขาถามจริงๆ ว่าไปได้มาจากที่ไหน แล้วเขาจะสามารถไปหาอันที่เหมือนกันเป๊ะๆ มาได้จริงๆ น่ะเหรอ

อย่าล้อเล่นน่า

หลังจากที่สองคนกวาดของบนตัวโจรสลัดเหล่านี้จนเกลี้ยงแล้ว หลิงโม่ก็หยิบพลั่วออกมา เตรียมขุดหลุมฝังศพเหล่านี้

เมื่อเห็นเช่นนั้น เย่ไคก็รีบเสนอตัวขอช่วย

หลิงโม่ก็เลยยื่นพลั่วให้เขาไป

เพราะว่าหลิงโม่ตั้งใจจะรีบสู้รีบจบตั้งแต่แรก ดังนั้นถึงแม้ครั้งนี้จำนวนโจรสลัดจะไม่ได้เยอะเท่าครั้งก่อน แต่ฉากกลับนองเลือดกว่ามาก

บางคนถึงกับตายตาไม่หลับ

รอจนเย่ไคขุดหลุมเสร็จ สองคนก็เริ่มยกศพโยนลงไปข้างใน

ระหว่างนั้น เย่ไคก็ถือโอกาสเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ก่อนหน้านี้เย่ไคแยกตัวไปก่อนใช่ไหมล่ะ พอเดินออกมาได้สักระยะหนึ่ง ก็พบว่าตัวเองไม่รู้เลยว่าจะต้องไปหาโจรสลัดที่ไหน

จากนั้นเขาก็หยุดฝีเท้า แล้วเตรียมจะรอหลิงโม่ตามมาที่เดิม

ในจุดนี้ ความคิดของทั้งสองคนกลับตรงกันอย่างน่าประหลาด คนหนึ่งก็รอให้อีกฝ่ายกลับมา อีกคนก็รอให้อีกฝ่ายตามมาทัน

ทว่า ไม่รู้ว่าเย่ไคโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ แค่วิ่งมั่วๆ แบบนี้ก็ยังเจอโจรสลัดได้

ตอนแรกเขาเห็นว่าคนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ถึงแม้จะแต่งตัวจัดจ้านไปหน่อย แต่บนดาวสีน้ำเงินที่ผ่านยุคข้อมูลท่วมท้นมาแล้ว ทรงผมแบบไหนเขาก็เคยเห็นมาหมดแล้ว ไม่ต้องพูดถึงที่นี่ที่เผ่าพันธุ์มีเยอะยิ่งกว่าเพศในประเทศไหนๆ ซะอีก

ดังนั้น ตอนแรกเขาเลยคิดว่านี่เป็นแค่กลุ่มผู้หญิงที่แต่งตัวมีเอกลักษณ์กลุ่มหนึ่งเท่านั้น

จนกระทั่งคนคนนั้นมาพูดจาแทะโลมเขา เขาถึงได้ค่อยๆ รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

พอเขารู้ตัวอีกที มันก็สายไปแล้ว

เดิมทีเขาอยากจะวิ่งหนี แต่หัวหน้าโจรสลัดคนนั้นไม่รู้ใช้วิธีอะไร กลับสลายการโจมตีของเขาทั้งหมด ทำให้เขาหนีไม่ได้เลย

“โม่โม่ ความสามารถแบบนั้นของเธอ มันเป็นพรสวรรค์ด้วยเหรอ” เย่ไคถาม

“ถ้าเดาไม่ผิดนะ นี่น่าจะเป็นพรสวรรค์ที่เรียกว่าการแลกเปลี่ยนมวล ไม่ได้ถือว่าเป็นพรสวรรค์ที่เจ๋งอะไร ออกจะซี่โครงไก่ด้วยซ้ำ”

สำหรับคำวิจารณ์ของหลิงโม่ เย่ไคแสดงความสงสัย

“แต่ฉันเห็นคนคนนั้นใช้มันเจ๋งมากเลยนะ การโจมตีของฉันไม่มีผลกับเธอเลย”

ถ้าไม่นับเรื่องที่เขาเกือบถูกบังคับคนดีเป็นโสเภณีล่ะก็ พูดในมุมของเย่ไคก็คือ เขาโดนตกอีกแล้ว

“ฉันไม่ได้พูดผิด พรสวรรค์นี้ดูผิวเผินมันก็เจ๋งดีอยู่หรอก แต่ความจริงพอเข้าใจหลักการแล้วมันก็งั้นๆ แหละ ถือเป็นแขนงย่อยของแขนงย่อยในพรสวรรค์สายมิติอีกที”

หลิงโม่อธิบาย “ที่เรียกว่าการแลกเปลี่ยนมวล ก็คือการสลับสับเปลี่ยนมิติที่แตกต่างกันสองแห่ง ดังนั้นการโจมตีของนายไม่ได้หายไปไหน แค่ถูกสลับไปไว้ที่อื่นเท่านั้นเอง”

“อีกอย่าง พรสวรรค์การแลกเปลี่ยนมวล ถ้าเทียบกับพรสวรรค์สายมิติอื่นๆ มันเติบโตยากกว่าเป็นสิบๆ หรือเป็นร้อยๆ เท่าเลยด้วยซ้ำ บางคนถึงกับติดอยู่ที่ระดับสองไปตลอดชีวิต ไม่สามารถอัปเลเวลได้เลย ระดับสามนี่ยิ่งเหมือนขนหงส์เขากิเลน แต่พรสวรรค์นี้ต้องไปถึงระดับสี่ก่อน ถึงจะแสดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาได้”

“ก่อนที่จะถึงระดับสี่ ก็ทำได้แค่เป็นสายซัพพอร์ตเท่านั้น แถมการแลกเปลี่ยนมวลยังมีข้อจำกัดเรื่องระยะทาง ขนาด และเวลาด้วย”

“ถ้านายใช้การโจมตีวงกว้างตั้งแต่แรก อย่างเช่นพายุทอร์นาโดอะไรแบบนี้ คอยดูสิว่าเธอจะร้อนรนไหม”

ที่หลิงโม่สามารถโจมตีโจรสลัดคนนั้นได้อย่างง่ายดาย ก็เพราะว่าใบมีดวงล้อบินของเธอ โดยพื้นฐานแล้วมันประกอบขึ้นจากพลังจิต

ของแบบนี้มองก็ไม่เห็น จับต้องก็ไม่ได้ อยากจะย้ายก็ย้ายไปไหนไม่ได้

เมื่อเห็นเย่ไคทำท่าตั้งใจฟังเหมือนนักเรียนดีเด่น หลิงโม่ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “นายมีเวลาว่างก็ไปสนใจเรื่องเผยแพร่ความรู้ในเน็ตบ้างเถอะ พรสวรรค์อย่างการแลกเปลี่ยนมวลนี่เขาก็พูดถึงกันเยอะแยะ”

“เธอหมายถึงเน็ตอวกาศเหรอ ฉันก็ติดตามทุกวันนะ”

หลิงโม่กลอกตา “ฉันหมายถึงอินเทอร์เน็ตดาวสีน้ำเงิน ช่องเผยแพร่ความรู้เรื่องพรสวรรค์น่ะ”

เพราะยังไงซะ ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะซื้อสมองกลได้ อีกอย่าง สมองกลในมือของหลิงโม่ก็ไม่ได้มีไม่จำกัด มันขายหมดไปนานแล้ว

เพื่อป้องกันไม่ให้มนุษย์บนดาวสีน้ำเงินฝึกฝนกันมั่วซั่ว ถ่วงพรสวรรค์ของตัวเอง หรือทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่

ทางการของประเทศต่างๆ เลยร่วมมือกันเปิดรายการหนึ่งขึ้นมา ออกอากาศฟรีทั่วโลก

เนื้อหาในนั้นนอกจากจะมีข่าวสารต่างๆ แล้ว ก็คือการแนะนำพรสวรรค์หลากหลายชนิด

เพื่อให้คนที่มีพรสวรรค์ซี่โครงไก่หรือพรสวรรค์ที่อ่อนแอได้มีแนวทางใหม่ๆ จะได้ไม่ท้อแท้สิ้นหวัง

เพราะยังไงซะ ในดาวสีน้ำเงิน แค่คุณมีพรสวรรค์ คุณก็เหนือกว่าคนอื่นไปมากแล้ว

[จบแล้ว]