บทที่ 370 - สวมบทบาท NPC เกม 8

บทที่ 370 - สวมบทบาท NPC เกม 8

ทันทีที่เสียงของหลิงโม่สิ้นสุดลง ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามก็ได้รับภารกิจ

[ยินดีด้วย ผู้เล่นได้เปิดด่าน หมู่บ้านเฮยสุ่ย

ภารกิจ กวาดล้างโจรป่าทั้งหมดในหมู่บ้านเฮยสุ่ย ช่วยเหลือผู้คนที่ถูกจับตัวไปทั้งหมด

ระยะเวลาภารกิจคือสิบชั่วโมง หากไม่สามารถเคลียร์ด่านได้ภายในเวลาที่กำหนด ระบบจะตัดสินว่าภารกิจล้มเหลวโดยอัตโนมัติ ถึงตอนนั้น โจรป่าในหมู่บ้านเฮยสุ่ยจะโกรธแค้น และจะบุกโจมตีหมู่บ้านและเมืองที่อยู่ใกล้เคียง

และในฐานะผู้ที่เป็นต้นเหตุให้โจรป่าโกรธแค้น ค่าความรู้สึกดีของ NPC รอบๆ ทั้งหมดที่มีต่อคุณจะลดลงจนถึงจุดเยือกแข็ง โปรดรับภารกิจอย่างระมัดระวัง]

หลังจากอ่านเนื้อหาภารกิจจบ ผู้เล่นคนนั้นก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความด่านนี้เข้าไปในกิลด์ของตัวเอง

“หัวหน้า เร็วเข้า ผมเจอด่าน”

แม้ว่าจะเป็นตอนกลางคืน แต่ประโยคเดียวนี้ก็ปลุกคนจำนวนไม่น้อยให้ตื่นขึ้นมาทันที

“ด่าน”

“ด่าน”

“อยู่ที่ไหน ฉันจะพาลูกน้องไปเดี๋ยวนี้”

...

หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ ผู้เล่นคนนั้นก็รับภารกิจนี้อย่างเด็ดขาด หันมาพูดกับหลิงโม่ว่า “ท่านลุง ท่านวางใจได้เลย ผมจะไปช่วยครอบครัวของท่านกลับมาแน่นอน”

เมื่อได้ยิน หลิงโม่ก็พยักหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง พูดว่า “ขอบคุณเจ้ามาก พ่อหนุ่มผู้กล้าหาญ ข้ามีแผนที่ไปหมู่บ้านเฮยสุ่ยอยู่ที่นี่ ข้ามอบให้เจ้าแล้วกัน”

พูดจบ หลิงโม่ก็หยิบกระดาษสีเหลืองซีดแผ่นหนึ่งออกมา

ผู้เล่นคนนั้นไม่เพียงไม่รังเกียจ แต่ยังรับมาด้วยสีหน้ายินดี “ขอบคุณครับ ท่านลุง”

ไม่ล่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย ที่ทำให้ฉันได้เลิกงานก่อนเวลา

หลิงโม่มองดูตัวอักษรที่แสดงว่าการสวมบทบาท NPC สิ้นสุดลงแล้วตรงหน้า ก็รีบกดเลือกที่จะจากไปทันที

สำหรับการหายตัวไปของชายชรา ผู้เล่นคนนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดแค่ว่าภารกิจของอีกฝ่ายจบลงแล้ว ก็เลยหายตัวไป

อีกด้านหนึ่ง หลิงโม่อีกครั้งก็ตื่นขึ้นมาจากในแคปซูลเกม

ในขณะที่เธอกำลังจะเดินไปที่ประตูเพื่อเตรียมจากไป ก็พลันได้ยินเสียงหุ่นยนต์สองตัวคุยกัน

“ตอนนี้คนหันไปใช้แคปซูลเกมกันมากขึ้นเรื่อยๆ กำไลเกมกับหมวกเกมที่ผลิตออกมาก็เลยถูกทิ้งไว้เฉยๆ”

หุ่นยนต์อีกตัวพูดขึ้น “นั่นสิ ตอนนี้โกดังจะเต็มไปด้วยของแล้ว เมื่อกี้ฉันได้ยินหัวหน้าสั่ง บอกว่าให้รื้อสายการผลิตกำไลเกมกับหมวกเกมทิ้งไปเลย”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ แล้วกำไลเกมกับหมวกเกมที่ผลิตออกมาแล้วจะทำยังไงล่ะ”

“จะทำยังไงได้อีกล่ะ ก็ลดราคาจัดการไปน่ะสิ” หุ่นยนต์ที่พูดส่ายไหล่

“กลัวก็แต่ว่าต่อให้ลดราคาจัดการไปก็ยังขายไม่ออกน่ะสิ”

กำไลเกมกับหมวกเกม

หลิงโม่รู้จักของสองสิ่งนี้

ก่อนหน้านี้ในกล่องสุ่มก็มีคนเปิดได้เหมือนกัน แต่ว่านั่นมันเป็นผลิตภัณฑ์ที่ถูกคัดออกไปนานแล้ว เกมข้างในมีจำกัด แต่ก็ยังถูกปั่นราคาจนสูงลิบลิ่ว

ตอนนี้ดาวสีน้ำเงินถูกหิมะถล่มปิดล้อม ผู้คนบางส่วนอาศัยอยู่ในบ้านต้นไม้เอลฟ์ ไม่ต้องกังวลเรื่องกินดื่ม นอกจากท่องเน็ตแล้ว ก็ทำได้แค่เล่นเกมเพื่อคลายความเหงาเท่านั้น

แต่ว่าในบรรดาคนเหล่านี้ไม่รวมหลิงโม่และคนอื่นๆ อยู่ด้วย ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็ยุ่งกันมาก

แต่ว่าที่หุ่นยนต์สองตัวนี้พูดถึงเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่กำไลเกมกับหมวกเกมที่เปิดได้จากกล่องสุ่ม น่าจะเป็นรุ่นใหม่ล่าสุด

แต่เพราะการปรากฏตัวของแคปซูลเกม ของสองสิ่งนี้ก็เลยค่อยๆ ถูกแทนที่ไป

หลิงโม่ให้เฉี่ยมั่นไปค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้อง

ไม่นาน เฉี่ยมั่นก็นำข้อมูลที่ตัวเองหาได้มาวางไว้ตรงหน้าเธอ

ตามข้อมูลที่แสดง กำไลเกมคืออุปกรณ์เกมที่ปรากฏตัวออกมาเป็นอันแรก ของสิ่งนี้สะดวกมาก ขอแค่สวมไว้บนข้อมือ ก็สามารถเล่นเกมได้ทุกที่ทุกเวลา

ต่อมาคือหมวกเกม ประสบการณ์สมจริงยิ่งกว่า แต่เพราะเป็นหมวก การพกพาติดตัวอาจจะยุ่งยากกว่าหน่อย

ไม่ว่าจะเป็นกำไลเกมหรือหมวกเกม หลังจากใช้งานไปถึงระยะเวลาหนึ่ง ก็จำเป็นต้องออกจากเกมมาพักผ่อน

และการปรากฏตัวของแคปซูลเกม ก็ทำให้กำไลเกมกับหมวกเกมถูกโค่นลงไปในทันที

เพราะว่าแคปซูลเกมไม่เพียงแต่สามารถเล่นเกมทั้งหมดที่มีอยู่ในตลาดตอนนี้ได้ แถมยังสามารถสัมผัสประสบการณ์สมจริง รู้สึกถึงความสุขของเกมได้อีกด้วย

ที่สำคัญที่สุด ในแคปซูลเกมมีการติดตั้งสารอาหารเหลวโดยเฉพาะ ไม่จำเป็นต้องเหมือนกำไลเกมหรือหมวกเกมที่พอถึงเวลาที่กำหนดก็ต้องถอดออกมาพักผ่อน กินข้าว เติมพลังงาน

ผู้เล่นที่ใช้แคปซูลเกมสามารถอยู่ในเกมได้ตลอดเวลา ไม่ต้องกังวลว่าร่างกายจะเกิดปัญหา

เพราะในตอนที่พลังงานครบถ้วน แคปซูลเกมสามารถรับประกันสุขภาพร่างกายของผู้เล่นให้แข็งแรงสมบูรณ์ได้นานที่สุดถึงครึ่งปี

พูดอีกอย่างก็คือ ผู้เล่นถ้าหากใช้แคปซูลเกม จะสามารถอยู่ในเกมได้นานถึงครึ่งปี

นี่สำหรับหนุ่มสาวสายเก็บตัวบางคนที่ยึดเอาการเล่นเกมเป็นอาชีพแล้ว ถือเป็นข่าวดีอย่างยิ่งเลยทีเดียว

พอเห็นหุ่นยนต์สองตัวเตรียมจะจากไป หลิงโม่ก็รีบวิ่งตามไปทันที “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นพนักงานเก็บขยะ เมื่อกี้ได้ยินว่าพวกคุณเหมือนจะเจอปัญหาอะไรบางอย่าง ไม่ทราบว่าต้องการความช่วยเหลือจากฉันไหมคะ”

หลิงโม่ประดับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า น้ำเสียงที่พูดก็สุภาพมาก

หุ่นยนต์สองตัวหยุดฝีเท้า มองเข็มกลัดที่หน้าอกของหลิงโม่ ก็เป็นพนักงานเก็บขยะจริงๆ

ในใจอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า นี่มันดึกดื่นแล้ว ทำไมยังมีพนักงานเก็บขยะอยู่ที่นี่อีก

“เธอไม่กลับบ้านเหรอ นี่มันกลางคืนแล้วนะ”

“ฉันทำงานดึกเกินไปน่ะค่ะ ก็เลยไม่ได้กลับ” หลิงโม่พูดส่งๆ ไป

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”

เพราะมีพรแห่งตราสัญลักษณ์อยู่ หุ่นยนต์สองตัวก็เลยไม่ได้สงสัยในคำพูดของหลิงโม่เลยแม้แต่น้อย

พอนึกถึงเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันเมื่อกี้ หุ่นยนต์ตัวหนึ่งก็พูดขึ้นว่า “ก็มีเรื่องอยู่หน่อยๆ จริงๆ นั่นแหละ แต่ว่าเรื่องนี้ฉันต้องไปถามหัวหน้าก่อนถึงจะตัดสินใจได้”

เมื่อได้ยิน หลิงโม่ก็พยักหน้า “ได้ค่ะ ถ้างั้นฉันรออยู่ที่นี่นะคะ”

หุ่นยนต์ตัวหนึ่งเริ่มติดต่อหัวหน้า ส่วนหุ่นยนต์อีกตัวก็เริ่มพูดคุยกับหลิงโม่

“เธอเป็นพนักงานเก็บขยะระดับไหนเหรอ”

“ฉันไม่ได้ไปสอบระดับน่ะค่ะ บ้านฉันจนมาก แถมยังเจอภัยพิบัติทางธรรมชาติอีก ตอนนี้ที่บ้านยังมีคนอีกกองใหญ่รอฉันเอาของกลับไปให้เลย”

พูดจบ หลิงโม่ก็ทำสีหน้าเศร้าสลด

หุ่นยนต์พอเห็นดังนั้น ก็นึกว่าไปสะกิดโดนจุดเจ็บปวดของหลิงโม่เข้า สีหน้าเต็มไปด้วยความขอโทษ “ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” หลิงโม่ส่ายหน้า “ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นเรื่องจริง ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ตอนนี้ฉันกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อให้ครอบครัวดีขึ้น ไม่ใช่แค่ฉันนะคะ พี่น้องของฉันก็กำลังพยายามไปด้วยกัน”

“เธอยังมีพี่น้องอีกเหรอ”

หลิงโม่พยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันมีพี่น้องเยอะมาก นับก็ยังนับไม่ถ้วนเลย ถึงแม้ว่าจะมีบางคนที่นิสัยดื้อรั้นไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็ยังดีอยู่”

พอได้ยินคำพูดของหลิงโม่ หุ่นยนต์ก็จัดประเภทหลิงโม่เข้ากับเผ่าพันธุ์ที่มีอัตราการเกิดสูงโดยสัญชาตญาณ

ตอนนี้ในอวกาศเผ่าพันธุ์ที่ให้กำเนิดลูกได้มากที่สุดคือเผ่ากระต่าย สถิติสูงสุดคือสามีภรรยาคู่หนึ่งในช่วงชีวิตของพวกเขาสามารถให้กำเนิดลูกได้ถึงหนึ่งพันคน

แต่ว่าเขาก็ไม่เห็นลักษณะเด่นของเผ่ากระต่ายบนตัวของคนตรงหน้านี้เลย หรือว่าจะเป็นเพราะซ่อนเอาไว้

[จบแล้ว]