ตอนที่ 4 ซอมบี้(อ่านฟรี)

ตอนที่ 4 ซอมบี้

ริชาร์ดนั่งอยู่ในห้องทำงานจัดการเอกสารหลายอย่างด้วยท่าทีจริงจัง ด้านขวามือมีแก้วไวน์ที่ใส่ไวน์สีแดงอมม่วงว่างอยู่ด้านข้าง เขามักจะยื่นมือไปหยิบเพื่อดื่มเป็นครั้งคราวก่อนจะอ่านเอกสารต่อ

“ฝนตกหนักอีกแล้ว” ริชาร์ดเงยหน้าฟังเสียงสายฝนที่ตกหนัก ดังนั้นจึงคิดว่าวันนี้เขาควรจะพักผ่อนได้แล้ว จึงทำการจัดเก็บเอกสารเข้าที่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปปิดสวิตช์โคมไฟบนโต๊ะเดินออกจากห้องทำงานและกำลังจะไปชั้นสองเพื่อพักผ่อน

ก๊อก...แกร๊ก...!

แต่แล้วก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตูบ้าน ด้วยเหนื่อยและความมึนเมาเบา ๆ จากไวน์ที่ดื่มเข้าไปเล็กน้อยบวกกับความมืดภายในบ้านจึงทำให้ริชาร์ดไม่ทันสังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงของภายในบ้าน เขาเดินออกไปส่องดูที่ประตูถึงเสียงที่เกิดขึ้น

ริชาร์ดเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูไม้สองบ้านประตูหลักของบ้าน ยื่นมือไปเปิดแผ่นเหล็กเล็ก ๆ ที่ปิดรูขนาดเล็กบนประตูที่เรียกว่าตาแมว ก่อนยื่นใบหน้าเข้าไปแนบชิดหรี่ดวงตาส่องไปที่ตาแมว เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นหน้าบ้าน

สิ่งแรกที่ริชาร์ดเห็นถึงกับทำให้งุนงง เพราะมีใครบางกำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านของตนเอง มือทั้งสองข้างของใครคนนั้นกำลังขูดไปบนประตูเสียงดัง ครืด ๆ หรือไม่ก็ศีรษะกระแทกกับประตูเบา ๆ เกิดเสียงดังที่ริชาร์ดได้ยิน

ด้วยความระวังตัวริชาร์ดไม่คิดจะรีบเปิดประตูออกไปว่ากล่าว เขาพยายามดูให้ชัดเจนว่าเป็นใครกันแน่ แต่เพราะความมืดยามค่ำคืนและฝนก็ตกหนักทำให้ริชาร์ดมองผู้บุกรุกไม่ชัดมากนัก

ทำให้เขาคิดจะเปิดประตูออกไปดู

ดูเหมือนคนที่ยืนหน้าประตูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงริชาร์ด มันหยุดนิ่งมองไปที่ประตูบ้านก่อนจะดมฟึด ๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ริชาร์ดเห็นหน้าของใครคนนั้นผ่านตาแมวของประตูได้ชัดเจนพอดี

นี่มัน...ผี

ไม่มันคือ...ซอมบี้!

ดวงตาของผู้บุกรุกที่ริชาร์ดสบตาด้วย เป็นสีขาวขุ่นหนึ่งข้างอีกข้างนั้นเน่าเละจนไม่มีสภาพดี ใบหน้าและผิวหนังขาวซีดและบางจุดดำเน่าสลับกันไป

จังหวะที่ริชาร์ดรู้ตัวว่านี่คือศพคนตาย ซอมบี้หน้าประตูก็กระแทกเข้าอย่างแรงที่ประตูด้วยความบ้าคลั่ง

ปัง!

แรงของซอมบี้ตัวนี้มหาศาลจนน่าตกใจ แม้แต่ประตูก็ยากจะต้านมันได้ ซอมบี้ถูกกระแทกเปิดเข้าไปด้านใน พร้อมกับเสียงร้องครวญครางกระโจนเข้าหาตัวริชาร์ด

“บ้า…อะไร…วะเนี่ย!”

ริชาร์ดใช้ศอกกันไปที่คอของซอมบี้เพื่อไม่ให้ปากของซอมบี้ทำอันตรายแก่ตัวเองได้ นี่คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของริชาร์ด

ซอมบี้ไม่ยอมแพ้ มือทั้งสองข้างของมันตะกุยตะกายพยายามจับริชาร์ดให้ได้

กลิ่นเน่าเหม็นของซากศพปะทะเข้าจมูกทำเอาริชาร์ดรู้สึกอยากจะอ้วก..

หลังจากตะลุมบอนอยู่หลายวินาที ริชาร์ดกัดฟันแน่นใช้แรงเฮือกใหญ่ยันเท้าถีบตัวเน่าของซอมบี้กระเด็นออกไปจากตัว ก่อนจะรีบถอยหนีด้วยความตกใจกลัวไปที่โต๊ะไม้ใกล้

ในตอนนั้นริชาร์ดก็รู้สึกว่าที่เท้าของตัวเองเปียกคล้ายกับมีเมือกอะไรติดอยู่

เมื่อก้มดูก็เห็นว่าที่เท้าเต็มไปด้วยเลือดและเนื้อเน่าเหม็นสีดำ ซึ่งเกิดจากการที่เท้าทีบทะลุท้องของซอมบี้ที่เน่าไปทั้งตัว

แม้จะเป็นแบบนั้นริชาร์ดก็ข่มอารมณ์ไว้ ริชาร์ดเคยฝึกทหารของเมืองเรซี ในการฝึกมีหลายครั้งที่เขาต้องนอนอยู่กับดินโคลนและสิ่งสกปรกมาบ้าง ซึ่งแม้จะไม่ใช่ซากศพก็ตาม แต่ทำให้ตัวริชาร์ดมีภูมิต้านทานเรื่องนี้อยู่บ้าง

“ว๊ากกก...!”

ซอมบี้หยุดยืนอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนที่ร้องออกมาคล้ายกับคนที่เสียสติ เพียงแต่เสียงของซอมบี้นั้นคล้ายกับคนสำลักน้ำและร้องคำรามไปด้วย ซึ่งหลังจากซอมบี้ลากเสียงยาวเลือดสีดำก็ไหลออกมาจากปากเน่า ๆ

สิ่งที่เกิดขึ้นทำเอาริชาร์ดสยองไปเลย

ซอมบี้เริ่มขยับอีกครั้ง ริชาร์ดก็ถอยหลังคว้าเอาขาเก้าอี้แถวนั้นมาป้องกันตัว

แต่จังหวะนั้นเองเรย์มาจากไหนไม่รู้ กระโจนเอาตัวกระแทกชนซอมบี้ เรย์และซอมบี้เสียหลักกลิ้งออกไปนอกประตูที่ยังเปิดคาไว้อยู่

เรย์รีบเงยหน้ามองหาซอมบี้ตัวที่ตนพึ่งวิ่งชน ได้ล้มอยู่ด้านข้างหางไปไม่ถึงเมตร

เมื่อเห็นซอมบี้อีกครั้งเรย์ก็ถอยด้วยความกลัวกลับไปที่ประตู ที่จริงเรย์กลัวมากเมื่อสักครู่ แต่พอเห็นว่าซอมบี้จะทำร้ายริชาร์ด ความกล้าหาญของเขาก็กลับมาชั่วคราว

“ถอยมาที่เร็ว”

ริชาร์ดรีบไปดึงเรย์เข้ามาด้านในบ้าน เรย์รีบสลัดความกลัวทิ้งไปก็เป็นตอนที่ซอมบี้ตัวที่ถูกชนจนล้มลุกขึ้นมายืนได้พอดี แต่มันยืนไม่นานอยู่ ๆ ช่วงเอวของซอมบี้ก็หักดัง กึก! ไปทางด้านหลัง

“เชี่ย!..”

สองพี่น้องอุทานออกมาพร้อมกัน

การที่ซอมบี้เป็นแบบนี้เกิดมาจากการที่ก่อนหน้านั้นริชาร์ดทำท้องซอมบี้ตัวนี้เละเทะและยังโดนเรย์ที่วิ่งลงมาจากชั้นสองพุ่งชนอย่างแรง แต่ที่ทำให้ทั้งคู่ขนลุกก็คือ ซอมบี้ยังไม่ตาย มันและร่างครึ่งท่อบนที่หักไปด้านหลังก็ยังคาติดอยู่

เรย์ไม่แปลกใจมากนัก เขาเคยเห็นตัวมันขาดครึ่งแล้วก็ยังไม่ตายมาก่อน

ขาของซอมบี้ค่อย ๆ ขยับเดินเข้ามาหาทั้งสองอย่างช้า ๆ พร้อมกับครึ่งท่อนบนที่ยังสงเสียงร้องครวญครางท่ามกลางสายฝน

ริชาร์ดที่ตอนแรกยังพอตั้งสติได้ตอนนี้ก็อึ้งทำอะไรไม่ถูกแล้วเช่นกัน

เรย์รีบลุกขึ้นก่อนจะตรงไปที่ประตูจากนั้นก็ปิดประตูและพยายามจะล็อก แต่ช่างน่าเสียดายที่กรประตูพังไปแล้วตั้งแต่โดนซอมบี้กระแทกเข้ามาในตอนแรก

ปัง! ๆ

ประตูถูกกระแทกจากซอมบี้ ด้วยตัวของซอมบี้ไม่ได้มีพละกำลังและรุนแรงเหมือนกับครั้งแรกที่ริชาร์ดเจอ ดังนั้นเรย์จึงหันหลังเข้าหาประตูและใช้เท้ายันไม่ให้ซอมบี้เข้ามาได้

“ริชาร์ด!” เรย์ตะโกนเรียกริชาร์ดที่ยังอึ้ง ๆ อยู่ พอริชาร์ดได้ยินเสียงเรียกของเรย์ก็ได้สติและรู้ว่าต้องทำอย่างไร

ริชาร์ดรีบวิ่งที่ตู้ไม้สูงประมาณ 1 เมตรลากตู้ไม้มาด้วยแรงทั้งหมด เรย์ที่รอจังหวะอยู่แล้วหลบออกจากประตูตู้ไม้ก็กระแทกปิดไปที่ประตูเพื่อไม่ให้ประตูเปิดออกได้

ปัง! ๆ ๆ

ประตูยังคงโดนซอมบี้กระแทกอยู่ แต่ประตูเพียงสั่นเบา ๆ เท่านั้น เพราะด้วยความหนักของตู้ไม้จึงสามารถยันประตูไว้ได้

“มันคือซอมบี้ที่บอกใช่ไหม” ริชาร์ดพูดด้วยเสียงสั่น

“ใช่..มันเหมือนกับศพที่โจมตีในคืนนั้น” เรย์ตอบด้วยความกลัวเช่นกัน มือของชายหนุ่มยังสั่นไม่หาย

แม้จะรู้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินคำยืนยันจากน้องชาย ริชาร์ดที่ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อเพราะหลักฐานได้อยู่ตรงหน้าแล้ว

“วันนั้นมันมีกันกี่ตัว” ริชาร์ดถามเรย์ เพราะตนพึ่งเคยเจอซอมบี้

“มากกว่าหนึ่ง” เรย์ตอบพี่ชาย แต่พอรู้ว่าเขาพูดอะไรไป...เรย์ก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ซึ่งริชาร์ดเองก็เหมือนกัน

ทั้งสองมองหน้ากันในบ้านท่ามกลางความมืดจากแสงไฟที่ไม่ได้เปิด ก่อนที่จะหันไปมองรอบ ๆ บ้านด้วยความหวาดระแวง

เคล้ง!!!

ในตอนนั้นก็มีเสียงกระจกแตกดังขึ้นมาจากทางด้านหลังบ้าน ซึ่งจากต้นทางของเสียงเรย์สามารถบอกได้ว่ามันมาจากทางประตูหลังบ้าน

เรย์รีบคว้าเก้าอี้ไม้ขึ้นมา ริชาร์ดรีบหันไปคว้าเก้าอี้อีกตัวด้วยเช่นกัน

ก่อนที่เรย์จะหันหน้าไปมองริชาร์ด ริชาร์ดก็หันมาพยักหน้าให้กับเรย์เป็นการส่งสัญญาณว่าพร้อมแล้ว ทั้งสองคนเดินด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่แล้วในตอนนั้นก็มีซอมบี้พุ่งมาจากทางหลังบ้าน ซึ่งไม่ได้มีตัวเดียว แต่มีสองตัว

ฮ้ากกก...ว้ากกก...

ซอมบี้ทั้งสองตรงดิ่งเข้าหาเรย์ในทันที เรย์ยกเก้าอี้ดันไปข้างหน้า แต่ซอมบี้ราวกับไม่สนใจอะไรวิ่งกระแทกเข้ากับเก้าอี้ ด้วยแรงของซอมบี้ที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหน มันทำให้เรย์ถึงกับเสียหลักถอยหลัง ทางด้านของริชาร์ดเองก็ไม่ต่างกัน

“ย้าก!!” เรย์ตะโกนเสียงดังดันเก้าอี้และซอมบี้กลับไป แต่แรงของเขาไม่สามารถสู้ซอมบี้ได้ทำได้เพียงแค่ยื้อเอาไว้

“เรย์เหวี่ยงมันทิ้งไปด้านข้างและรีบไปที่ห้องทำงานที่นั่นมีปืนลูกโม่อยู่” ริชาร์ดตะโกนบอกเรย์

แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรตอนนั้นก็มีเสียงร้องของซอมบี้อีกตัวก็ดังขึ้น

“มีซอมบี้อีกตัว!”

เรย์ถึงกลับหน้าซีดทันที ตอนนี้มันไม่สามารถทิ้งซอมบี้ตัวนี้ไปได้ แล้วก็ยังไม่สามารถถอยหนีซอมบี้อีกตัวที่กำลังจะมาถึงได้

แต่ความซวยยังไม่หยดแค่นั้น ประตูทางด้านหลังถูกกระแทกอย่างแรง โต๊ะไม้ถอยออกจากประตูดัง ครืด ๆ เพราะต้านแรงกระแทกของซอมบี้ไม่ไหว

เรย์พอจะเดาได้ว่าตอนนี้นอกจากซอมบี้ตัวหักครึ่งก็น่าจะมีตัวอื่นอีกด้วย

ปัง!ๆ

โต๊ะไม้ขยับออกตามเสียงเคาะ มือของซอมบี้ที่แทรกผ่านประตูที่แง้มออกมาเล็กน้อยทำให้ประตูดันเปิดออกเร็วขึ้น

“เรย์...หนีเข้าไปที่ห้องทำงาน” ริชาร์ดตะโกนสุดเสียง แต่เสียงสายฝนก็ตกลงหนักกลบเสียงของริชาร์ด แม้จะเป็นแบบนั้นเรย์ก็เข้าใจริชาร์ดคิดจะสละชีวิตตัวเองถ่วงเวลาให้เขาได้มีโอกาสรอด

ทำไม!...ทำไมถึงเป็นแบบนี้

เรย์มองริชาร์ดที่ใช้เก้าอี้ยันซอมบี้แล้วเอาตัวถอยหลังดันโต๊ะไว้ ซอมบี้ที่ยื่นมือเข้ามาทางประตูที่เปิดออกพยายามแทรกตัวเข้ามาและความจับตัวริชาร์ด

“ไม่!!ถ้ารอด...ก็ต้องรอดด้วยกัน”

เรย์ไม่ยอมหนี เขาใช้พละกำลังทั้งหมดดันซอมบี้ถอยไปหลังเท่าที่จะทำได้ ซอมบี้ที่มาจากทางประตูหลังบ้านพุ่งเข้ามาหาเรย์ แต่แล้วก็มีเสียงปืนดังขึ้น

ปัง!

ซอมบี้โดนกระสุนจากไหนไม่ทราบยิงเข้าหัวทะลุออกด้านหลังตามด้วยเลือดเน่า ๆ และเศษสมองที่พุ่งตามลูกกระสุนออกไปด้านหลัง ร่างของซอมบี้ที่ราวกับหุ่นกระบอกที่สูญเสียการควบคุมหงายหลังล้มไปด้านหลัง