ตอนที่ 25

“เกิดอะไรขึ้น?”

ซูหมิงลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนหลังและมองออกไปนอกโลก

เขาเห็นโลกสีน้ำเงินอมเทากำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

“ระบบ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าโลกที่แตกสลายนี้ชนเข้ากับเรา? มันจะส่งผลกระทบต่อฉันหรือไม่?”

[โฮสต์ หลังจากโลกนี้ชนเข้ามา ท่านจะรู้สึกอิ่มเอม แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตบนทวีป มันจะเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่]

ซูหมิงรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย “ภัยพิบัติครั้งใหญ่?”

[ตามการคำนวณ โลกนี้จะชนเข้ากับทะเลทางด้านตะวันออกของทวีป เมื่อรวมกับปริมาณน้ำทะเลมหาศาลที่มันบรรทุกมา คลื่นยักษ์ที่ปลดปล่อยออกมาจะท่วมพื้นทวีปทั้งหมด]

[เมื่อถึงเวลานั้นจะไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่บนทวีปมากนัก]

ซูหมิงรู้สึกว่าสถานการณ์เร่งด่วนอย่างยิ่ง

สิ่งมีชีวิตในโลกนี้คือรากฐานการพัฒนาของเขา

เมื่อรากฐานเสียหาย เขาจะไม่สามารถยกระดับสู่โลกที่สูงขึ้นได้

“ถ้าฉันสร้างภูเขาสูงทางด้านตะวันออกของทวีป มันจะสามารถสกัดกั้นคลื่นยักษ์นี้ได้ไหม?”

[ไม่ได้ การจะสกัดกั้นคลื่นยักษ์นี้ ภูเขาต้องสูงและหนามาก ซึ่งแม้แต่ดินทั้งหมดของทวีปก็ไม่เพียงพอ]

[ยิ่งกว่านั้นเหรียญทองโกลาหลของโฮสต์ก็ยังห่างไกลจากความต้องการ ดังนั้นจึงไม่สามารถสกัดกั้นคลื่นยักษ์นี้ได้อย่างแน่นอน]

“ถ้าฉันให้ความสามารถในการอยู่รอดใต้น้ำแก่สิ่งมีชีวิต หรือมอบเกราะป้องกันให้พวกเขาจะเป็นอย่างไร?”

[จำนวนสิ่งมีชีวิตมีมากมายอย่างยิ่ง และเหรียญทองโกลาหลที่โฮตส์มีอยู่ก็น้อยเกินไป]

เป็นปัญหาที่เหรียญทองโกลาหลอีกแล้วเหรอ?

ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการพัฒนา เขาจะหาเหรียญทองโกลาหลมากมายได้จากที่ไหน?

ซูหมิงประสานมือและทำใจให้สงบลง “ระบบ เหลือเวลาอีกเท่าไหร่กว่าโลกนั้นจะมาถึงที่นี่?”

[โฮสต์ อีก 50 ปี โลกที่แตกสลายนั้นจะมาถึง]

ยังมีเวลา

เขายังสามารถวางแผนบางอย่างได้

“เต๋าสวรรค์วางอวตารโม่ซูไว้ในที่ที่เงียบสงบ”

ซูหมิงส่งส่วนหนึ่งของจิตสำนึกไปยังอวตารอีกครั้ง... ซูหมิงลืมตาขึ้นและมองไปรอบ ๆ

ไม่มีใครอยู่รอบ ๆ และเขาก็รู้สึกผ่อนคลาย

“ในครั้งนี้ฉันไม่สามารถใช้ตัวตนเดิมได้ ฉันต้องเปลี่ยนภาพลักษณ์”

ชุดคลุมของเขาเป็นสีขาว เขาจึงใช้พลังวิญญาณปรับรูปลักษณ์ของเขา โดยเปลี่ยนผิว ผม และเคราเป็นสีขาว

“ฉันชื่อ เทียนซู ผู้บ่มเพาะที่เชี่ยวชาญในการทำนายความลับของสวรรค์”

“ตอนนี้ฉันจะแจ้งเกี่ยวกับภัยพิบัติให้ทุกคนทราบ เพื่อให้พวกเขาเตรียมตัว”

เขาเดินไปได้สองสามก้าว แล้วหยุด

เขาจะทำอย่างไรให้ผู้คนเชื่อในสิ่งที่เขาพูด?

นี่คือคลื่นยักษ์ที่สามารถท่วมทวีปทั้งหมดได้ แล้วสิ่งมีชีวิตทั้งหมดจะหนีภัยพิบัตินี้ได้อย่างไร?

นี่เป็นปัญหาที่แก้ไม่ตก!

“สิ่งเดียวที่สามารถเคลื่อนที่บนน้ำได้คือเรือ ดูเหมือนจะต้องสร้างเรือที่ขนาดใหญ่อย่างเหลือเชื่อ”

เมื่อพูดถึงการต่อเรือ เขาก็นึกถึงสำนักเจ๋อเติงและกงซู๋ลี่ทันที

โชคดีที่เขาเลือกสร้างอาชีพช่างหลอมอาวุธขึ้นมาก่อน ถ้าเป็นอย่างอื่น เขาคงจินตนาการความยากลำบากในอนาคตไม่ออกเลย

บางทีเขาอาจจะต้องรอความตายอย่างเงียบ ๆ ในช่วงหนึ่งหมื่นปีข้างหน้า

ความคิดนั้นทำให้เขาขนลุก

เขายังคิดว่าเขาสามารถใช้เหรียญทองโกลาหล เพื่อรับเรือขนาดใหญ่สองสามลำได้

แต่ที่มาของเรือขนาดใหญ่สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้อื่นได้ง่าย เขาจึงไม่ควรปล่อยให้สิ่งมีชีวิตค้นพบร่องรอยของจิตสำนึกโลก

เรือของมนุษย์ควรถูกสร้างโดยมนุษย์เอง

พบวิธีหลีกเลี่ยงภัยพิบัติแล้ว สิ่งต่อไปคือเขาต้องทำให้ผู้คนเชื่อในการมาถึงของภัยพิบัติ

เขาสามารถใช้วิธีควบคุมสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ

มนุษย์ก็สามารถถูกควบคุมได้

แต่การทำเช่นนั้นจะดึงดูดความสนใจของผู้บ่มเพาะ และหากพวกเขารับรู้ถึงการมีอยู่ของจิตสำนึกโลก นั่นจะเป็นเรื่องที่แย่มาก

สำหรับสิ่งมีชีวิตอย่างมนุษย์ ควรระมัดระวังไว้ดีกว่า

ต่อมา ซูหมิงมาถึงเมืองใกล้เคียง

วิธีที่ดีที่สุดในการทำให้ผู้คนรู้เกี่ยวกับการมาถึงของภัยพิบัติโดยไม่ทำให้เกิดความตื่นตระหนก คือการแจ้งให้จวนเจ้าเมืองในท้องถิ่นทราบ

ซูหมิงเข้าสู่เมืองเหลียนหยุน

เมืองเหลียนหยุนเป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นฉี และภูเขาทางตะวันออกของเมืองคือที่ตั้งของสำนักฉางเซิง

ในไม่ช้า ซูหมิงก็ปรากฏตัวที่ประตูทางเข้าหลักของจวนเจ้าเมือง

“หยุด! ท่านเป็นใคร? ท่านมาจากสำนักเต๋าไหน?”

“ผู้เฒ่าผู้นี้นามว่า เทียนซู เชี่ยวชาญในการทำนายความลับสวรรค์ เมื่อเร็ว ๆ นี้ ข้าทำนายได้ว่าภัยพิบัติครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง และข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาแจ้งพวกท่าน”

ทหารยามเห็นเทียนซูในชุดคลุมสีขาว มีกลิ่นอายราวเซียน ต่างจากนักต้มตุ๋นในยุทธภพที่ชอบหลอกเอาเงิน

พวกเขาสบตากันและลดการป้องกันลง

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น นักพรตเต๋าโปรดตามข้ามา”

ทหารยามนำซูหมิงไปยังห้องทำงานของจวนเจ้าเมือง

ข่าวการมาถึงของซูหมิงได้ถึงหูของท่านกั๋ว เจ้าเมืองเหลียนหยุนแล้ว

เมื่อเห็นเขามาถึง ท่านกั๋ววางเอกสารราชการในมือลง ลุกขึ้นและทักทายซูหมิง

“ข้ากั๋วคารวะนักพรตเต๋า ไม่ทราบว่านักพรตเต๋ามาในครั้งนี้มีเหตุผลใด?”

ซูหมิงถ่ายทอดข้อความโดยตรง “นักพรตเต๋าผู้นี้ได้ทำนายว่า น้ำท่วมใหญ่กำลังจะท่วมทวีปทั้งหมด และข้ามาเพื่อแจ้งให้ท่านทราบโดยเฉพาะ”

สีหน้าของท่านกั๋ว เจ้าเมืองเหลียนหยุนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง “นักพรตเต๋าโปรดนั่งลงจิบชา แล้วเราค่อยคุยกัน”

เขาไม่เชื่อในน้ำท่วมใหญ่ใด ๆ

จะมีน้ำท่วมใหญ่ที่สามารถท่วมทวีปทั้งหมดได้อย่างไร? ช่างเป็นเรื่องตลก

เมื่อรับรู้ถึงความคิดของเขา สีหน้าของซูหมิงก็มืดลงทันที

ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด

จากนั้นทั้งสองก็นั่งลงบนเก้าอี้

สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ รินชาให้ทั้งสอง

ท่านกั๋ว เจ้าเมืองเหลียนหยุนยกถ้วยชาขึ้นจิบแล้วถาม “นักพรตเต๋า อีกนานแค่ไหนภัยพิบัตินี้จะมาถึง?”

ซูหมิงตอบ “ประมาณห้าสิบปี”

สีหน้าของท่านกั๋ว เจ้าเมืองเหลียนหยุนเย็นชาทันที

“ห้าสิบปี? นานขนาดนั้น? นักพรตเต๋าไม่ได้หลอกข้าหรือ?”

“การจะผ่านภัยพิบัตินี้ไปได้อย่างปลอดภัย เพื่อความแน่นอนต้องใช้เวลาเตรียมการอย่างน้อยห้าสิบปี เจ้าเมืองไม่เชื่อเช่นนั้นหรือ?”

พูดจบ ซูหมิงก็มองท่านกั๋ว เจ้าเมืองเหลียนหยุนอย่างเงียบ ๆ รอการตอบสนองของเขา

อย่างไรก็ตามท่านกั๋ว เจ้าเมืองเหลียนหยุนหยิบถ้วยชาของเขาขึ้นมา

“นักพรตเต๋า ข้ายังมีกิจธุระต้องจัดการ หากท่านไม่มีเรื่องอื่นโปรดกลับไปเถอะ ตอนนี้อากาศดีมาก”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมอ่อนข้อ ซูหมิงก็ถอนหายใจและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกไป

ท่านกั๋ว เจ้าเมืองเหลียนหยุนมองเขาจากไปและส่ายหัว “การจะหลอกคนอื่น จำเป็นต้องมีทักษะบ้าง”

เขายังคงจัดการกับงานของเมืองเหลียนหยุนต่อไป

ซูหมิงเดินออกจากจวนเจ้าเมือง และมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

“เขาเพิ่งพูดว่า 'ตอนนี้อากาศดีมาก' ใช่ไหม? ถ้าอากาศไม่ดีหรือมีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น จะมีคนเชื่อว่าภัยพิบัติกำลังจะมาถึงใช่ไหม?”

สำหรับผู้คนในตอนนี้ การปรากฏของความผิดปกติมีความหมายพิเศษ

ซูหมิงตัดสินใจสร้างความผิดปกติที่เป็นลางร้ายบางอย่าง

ด้วยวิธีนี้ผู้คนจะเชื่อว่าภัยพิบัติครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง

“ระบบ จัดการให้คืนนี้ฟ้าดินแสดงความผิดปกติ ยิ่งดูเป็นลางร้ายมากเท่าไหร่ยิ่งดี”

[เตรียมการเสร็จสมบูรณ์ ความผิดปกติพร้อมแล้ว หักเหรียญทองโกลาหล 1 เหรียญ]

[เหรียญทองโกลาหล: 447]

ใบหน้าของซูหมิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เขารอคอยความรู้สึกของผู้คนในโลกนี้เมื่อพวกเขาได้เห็นความผิดปกติอย่างใจจดใจจ่อ