ตอนที่ 4

หลังจากซูหมิงได้สติ เขาก็มองไปยังแผ่นหลังของชายหนุ่มและครุ่นคิด

“ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะต้องมีเรื่องราวเบื้องหลัง ฉันต้องสืบสวนเขาอย่างละเอียด”

“ระบบ ฉันต้องการข้อมูลของคนผู้นั้น”

[พบข้อมูลแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้เหรียญทองแห่งความโกลาหลในครั้งนี้]

ซูหมิงเริ่มรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มคนนี้

ชายหนุ่มผู้นี้ชื่อ หยางเสี่ยว

พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เนิ่น ๆ เหลือเพียงเขาและน้องสาว หยางเสี่ยวเสี่ยว ในครอบครัว

เขาและน้องสาวพึ่งพาอาศัยกันมาตั้งแต่เด็ก และความผูกพันของพวกเขาก็แน่นแฟ้นมาก

ตัวหยางเสี่ยวขยันศึกษาหาความรู้ในเวลาว่าง เพื่อเตรียมตัวที่จะประสบความสำเร็จในทางวิชาการ

อย่างไรก็ตามอาการป่วยหนักของน้องสาวทำให้เขาต้องล้มเลิกความคิดที่จะร่ำเรียน

เขาออกค้นหาวิธีรักษาหยางเสี่ยวเสี่ยวไปทุกหนทุกแห่ง

แต่แพทย์ที่มาตรวจอาการของหยางเสี่ยวเสี่ยวต่างก็ไม่สามารถรักษาอาการป่วยของเธอได้

กระนั้นสิ่งนี้ก็ไม่ได้ทำให้ความเชื่อมั่นของหยางเสี่ยวลดลง เขาเริ่มศึกษาการแพทย์ เตรียมที่จะรักษาอาการป่วยของน้องสาวด้วยตัวเอง

เขาเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าเขาจะต้องสามารถรักษาอาการป่วยของน้องสาวได้สำเร็จอย่างแน่นอน

“เป็นอย่างนี้นี่เอง การรักษาอาการป่วยของน้องสาวของเขาเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับฉัน”

“ตราบใดที่ฉันรักษาน้องสาวของเขาได้ การให้เขายอมบ่มเพาะกับฉันก็จะไม่ใช่เรื่องยาก”

ซูหมิงได้สติและเดินไปยังบ้านของหยางเสี่ยว

อีกด้านหนึ่ง หยางเสี่ยวดูโศกเศร้า คิ้วของเขาขมวดแน่น

เขาค้นหาในร้านขายสมุนไพรโดยรอบทั้งหมด แต่ไม่พบยาที่สามารถบรรเทาอาการของหยางเสี่ยวเสี่ยวได้เลย

เขาควรทำอย่างไรดี?

ใบหน้าของน้องสาวของเขาทรุดโทรมลงทุกวัน หากเขาไม่สามารถหาวิธีรักษาอาการป่วยของเธอได้ในเร็ว ๆ นี้ น้องสาวของเขาก็จะ… หยางเสี่ยวส่ายหัว ไม่กล้าจินตนาการถึงวันนั้นที่ยังมาไม่ถึง

ในไม่ช้า เขาก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็ก ๆ

เขาตบแก้มตัวเอง ทำใจให้สงบ และทำให้ตัวเองดูร่าเริง

“เสี่ยวเสี่ยว พี่กลับมาแล้ว”

เขาเดินเข้าไปในห้องด้านในและเห็นหยางเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังจะลุกจากเตียง

“เสี่ยวเสี่ยว อย่าลุกขึ้น นอนพักผ่อนให้ดี”

“แค่ก แค่ก พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจแล้ว”

สภาพหยางเสี่ยวเสี่ยวดูป่วยไข้ ไร้เรี่ยวแรง และหยางเสี่ยวก็กดเธอลงในผ้าห่มอย่างเบามือ

เธอมองขึ้นไปที่หยางเสี่ยวซึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง

ในขณะนี้ ใบหน้าของหยางเสี่ยวเต็มไปด้วยความสดใส ซึ่งทำให้เธอเต็มไปด้วยความหวังสำหรับอนาคตเช่นกัน

อย่างไรก็ตามเธอก็รู้ว่าอาการป่วยของเธอจะไม่หายในเร็ว ๆ นี้

และเมื่ออาการของเธอทรุดลง หยางเสี่ยวเสี่ยวก็รู้เช่นกันว่าเวลาของเธอกำลังจะหมดลง

เธอหวังให้หยางเสี่ยวเลิกสนใจเธอและใช้ชีวิตของเขาให้ดี

“พี่ใหญ่ พี่ก็รู้สถานการณ์ของข้า อย่าเสียเวลาไปกับข้าเลย พี่…”

หยางเสี่ยวได้ยินคำพูดของเธอและโกรธขึ้นมาทันที “เสี่ยวเสี่ยว เจ้าพูดอะไร? เจ้าเป็นครอบครัวเดียวของพี่ พี่จะทอดทิ้งเจ้าได้อย่างไร?”

“อีกอย่าง คราวนี้พี่หาวิธีรักษาเจ้าให้หายขาดได้แล้ว เจ้าจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”

หยางเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่ก็รู้ว่าหยางเสี่ยวเพียงแค่ปลอบโยนเธอ

เธอพยักหน้า “พี่ใหญ่ ข้าเชื่อพี่”

หยางเสี่ยวฉีกยิ้ม จากนั้นก็หันหน้าหนีไปด้วยความรู้สึกหมดหนทาง

ในความเป็นจริง เขาไม่พบวิธีรักษาหยางเสี่ยวเสี่ยวเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างนอก

“หนุ่มน้อยพูดถูก ข้ามีวิธีรักษาอาการป่วยของสาวน้อยผู้นี้”

หัวใจของหยางเสี่ยวระแวดระวัง เขาบอกน้องสาว “เสี่ยวเสี่ยว เจ้าพักอยู่ที่นี่ เดี๋ยวพี่ไปพบปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นก่อน”

หลังจากผ่านเรื่องราวมาทั้งหมด การได้ยินว่ามีใครบางคนสามารถรักษาอาการป่วยของหยางเสี่ยวเสี่ยวได้ในทันที ทำให้หยางเสี่ยวไม่เชื่อ

ก่อนหน้านี้เขาเคยถูกนักต้มตุ๋นในยุทธภพหลอกลวงมาหลายครั้ง และอาการของน้องสาวเขาก็ไม่มีวี่แววจะหายเลยแม้แต่น้อย

ครั้งนี้เขาจะถูกหลอกไม่ได้

หยางเสี่ยวเดินออกจากบ้านและมองไปยังซูหมิงที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ซูหมิงสวมชุดคลุมสีเขียว ในขณะนี้เขาถูกห่อหุ้มด้วยปราณวิญญาณบางอย่าง ดูเหมือนเซียน

หยางเสี่ยวระมัดระวังมากขึ้นไปอีก

พวกที่เคยมาหลอกเงินก็แต่งตัวแบบนี้ ซูหมิงจะต้องเป็นนักต้มตุ๋นแน่ ๆ

เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าน้องสาวของข้าป่วย? ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย”

เรื่องแบบนี้สามารถทราบได้ง่าย ๆ เพียงแค่ถามเพื่อนบ้าน หยางเสี่ยวเชื่อว่าซูหมิงรู้เรื่องอาการป่วยของน้องสาวเขาด้วยวิธีนี้

ดวงตาของซูหมิงสว่างขึ้นเมื่อเห็นพรสวรรค์และอุปนิสัยของหยางเสี่ยว เขาพอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

มีเพียงคนอย่างหยางเสี่ยวเท่านั้นที่คู่ควรกับการเป็นศิษย์ของเขา และสามารถนำพาวิถีแห่งการบ่มเพาะไปข้างหน้าได้

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะได้รับผู้แข็งแกร่งมากขึ้น

เมื่อเห็นหยางเสี่ยวตั้งข้อสงสัย ซูหมิงจึงตอบว่า “ผู้เฒ่าผู้นี้รู้ดาราศาสตร์และภูมิศาสตร์ ข้าคำนวณแล้วว่าข้ามีวาสนาอันยิ่งใหญ่กับพวกเจ้า”

“การรู้อาการป่วยของน้องสาวเจ้าไม่ใช่เรื่องยาก”

นักต้มตุ๋นชัด ๆ

หยางเสี่ยวเยาะเย้ย

ทุกคนที่เคยมาก็พูดแบบเดียวกัน พูดจาหรูหรา แต่สภาพของน้องสาวเขาก็ไม่เคยดีขึ้นเลย

เขาหมดความอดทนแล้ว

“ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ในเมื่อท่านคำนวณได้อย่างแม่นยำ ทำไมท่านไม่ลองคำนวณดูว่าข้าจะทำอะไรต่อไป?”

เมื่อมองไปที่สีหน้าของหยางเสี่ยว ซูหมิงก็พยักหน้า

เขารู้เรื่องราวในอดีตของหยางเสี่ยวแล้วว่าพวกเขาเคยถูกหลอกลวงมาหลายครั้ง ดังนั้นการไม่ไว้วางใจของหยางเสี่ยวจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

“หนุ่มน้อย เจ้าคิดว่าข้าเป็นนักต้มตุ๋นในยุทธภพ และกำลังจะเตะข้าออกไปใช่หรือไม่?”

หยางเสี่ยวประหลาดใจที่ได้ยินเช่นนั้น

ซูหมิงรู้ได้อย่างไรว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่? เป็นไปได้ไหมว่าซูหมิงมีความสามารถในการรักษาน้องสาวของเขาจริง ๆ?

เนื่องจากประสบการณ์ที่เคยมีมา หยางเสี่ยวจึงลังเล

เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใจซูหมิงดีหรือไม่

เมื่อเห็นเขาลังเล ซูหมิงก็ยิ้ม “หนุ่มน้อย ให้ข้าเข้าไปตรวจดูอาการป่วยของน้องสาวเจ้า แล้วเจ้าค่อยตัดสินใจ แบบนั้นดีหรือไม่?”

หยางเสี่ยวพยักหน้า

การให้ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้เข้ามาดูอาการป่วยของหยางเสี่ยวเสี่ยวไม่ใช่เรื่องใหญ่

“ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ เชิญเข้าด้านในขอรับ”

หยางเสี่ยวนำทาง โดยมีซูหมิงเดินตามหลัง

ถ้าเขาไม่เห็นคุณค่าในอุปนิสัยของหยางเสี่ยว เขาก็คงจากไปนานแล้ว

แต่ในฐานะจิตสำนึกโลก เขาจะไม่จุกจิกกับเรื่องเล็กน้อย

ในไม่ช้า ซูหมิงก็เห็นหญิงสาวที่มีใบหน้าซีดเซียว

หลังจากหยางเสี่ยวออกจากห้อง หยางเสี่ยวเสี่ยวก็รอการกลับมาของเขา

เธอได้ยินการโต้เถียงที่เกิดขึ้นข้างนอกด้วย

เธอรู้ว่าหยางเสี่ยวต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมากเพื่อรักษาอาการป่วยของเธอ

เพื่อไม่ให้พี่ใหญ่ของเธอต้องกังวล หยางเสี่ยวเสี่ยวจึงทำได้เพียงอดทนต่อความทรมานจากอาการป่วยอย่างเงียบ ๆ

ข้างนอกเงียบลง และจากนั้นพี่ใหญ่ของเธอก็นำผู้เฒ่าที่มีกลิ่นอายของเซียนเข้ามา

หลังจากผู้เฒ่าผู้นี้เข้ามา หยางเสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก

ดวงตาของซูหมิงเป็นประกาย เขาค้นพบอีกคนหนึ่งที่มีรากวิญญาณระดับสวรรค์

เขาเฝ้าสังเกตเธออย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง และในที่สุดก็ค้นพบปัญหาของเธอ

เหตุเกิดจากรากวิญญาณของหยางเสี่ยวเสี่ยวที่ทำให้เธอต้องทนทุกข์กับอาการป่วยไข้

เมื่อเห็นสีหน้าของซูหมิงเปลี่ยนไป หยางเสี่ยวรีบถาม “น้องสาวของข้าเป็นอย่างไรบ้าง? เธอจะหายไหม?”

ด้วยความเป็นห่วงน้องสาว หยางเสี่ยวไม่สนใจอีกแล้วว่าซูหมิงเป็นนักต้มตุ๋นหรือไม่

“ไม่มีปัญหา ให้ผู้เฒ่าผู้นี้จัดการเถอะ”

เมื่อได้ยินซูหมิงพูดเช่นนี้ หยางเสี่ยวก็เหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็น และเขาก็ได้สติ

เขาเคยได้ยินคำพูดเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว และใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัย