บทที่ 43: การประลอง!

วันนี้การฝึกซ้อมของเหล่านักเรียนดูจืดชืดกว่าทุกวัน และนั่นเป็นเพราะสาเหตุเดียว การต่อสู้ระหว่างมังก์และแกรี่ เหล่านักเรียนตื่นเต้นกับการประลองจัดอันดับที่จะเกิดขึ้นในช่วงบ่าย มันเป็นเรื่องเดียวที่ทุกคนพูดถึง

ไคล์เปลี่ยนเรื่องทั้งหมดให้กลายเป็นงานใหญ่โต เขาได้กำหนดเวลาและสถานที่สำหรับการต่อสู้ และยังเปิดรับพนันระหว่างนักเรียนอีกด้วย แกรี่เป็นตัวเก็งที่จะชนะ แต่เขาก็ให้อัตราต่อรองที่ดีสำหรับมังก์เช่นกัน โดยใช้ความลึกลับของนักเรียนสายคาดเอวสีดำเป็นจุดขาย แน่นอนว่าเรื่องนี้ทำลับหลังอาจารย์ พวกเขารู้เรื่องการประลองแต่ไม่รู้เรื่องการพนัน

แม้ว่าการประลองจัดอันดับจะเกิดขึ้นทุกวัน แต่นี่กลายเป็นประเด็นร้อนเพราะมันเป็นการต่อสู้ด้วยความแค้นส่วนตัว รวมถึงมีอันดับหนึ่งของโรงเรียนเข้าร่วมด้วย ทุกคนรู้ดีว่ามังก์ไต่อันดับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และแม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ที่อันดับห้าสิบ แต่อันดับที่แท้จริงของเขาน่าจะอยู่ในสิบอันดับแรก

นักเรียนส่วนใหญ่ได้มารวมตัวกันรอบๆ พื้นที่ฝึกซ้อมภายนอก ฝูงชนนักเรียนได้ตั้งแถวเป็นรูปสี่เหลี่ยมเพื่อใช้เป็นเวที แกรี่และมังก์ยืนห่างกันสิบฟุต พร้อมสำหรับการต่อสู้ที่จะเริ่มขึ้น

ข้ายืนอยู่ข้างๆ เพื่อนร่วมห้องของข้า เอียน, สไลเวีย, แดน และมาร์ธา เมื่อไคล์เดินเข้ามาคุยกับพวกเรา

"เอาล่ะ มีใครอยากวางเดิมพันบ้างว่าใครจะชนะ?" ไคล์ถือกระดาษที่มีรายชื่อและถาดใส่เงินห้อยคออยู่

"เจ้ากล้าถามพวกเราได้ยังไง พวกเราเป็นเพื่อนกับทั้งสองคน เป็นเพื่อนร่วมห้องด้วยซ้ำ ข้าไม่อยากให้พวกเขารู้ว่าเราพนันข้างพวกเขา"

แดนวางธนบัตรสิบเซพีลงในถาดของไคล์

"สิบเซพี ลงข้างแกรี่ชนะใสๆ"

"แดน!" สไลเวียตะโกน

"ห้าเซพี ลงข้างมังก์จากข้า ข้าชอบมวยรองเสมอ" มาร์ธากล่าว

"ข้าไม่อยากจะเชื่อพวกเจ้าสองคนเลย ใช่ไหมเอียน" สไลเวียกล่าว

เอียนไม่กล้ามองตาสไลเวียและเริ่มเล่นนิ้วมือตัวเอง

"อย่าบอกนะว่า..."

"เจ้าบิ๊กเบิ้มพนันข้างแกรี่ชนะไปแล้ว" ไคล์กล่าว

จากนั้นไคล์ก็เดินออกไปตะโกนบอกฝูงชนว่าปิดรับพนันแล้ว และการต่อสู้จะเริ่มขึ้นในไม่กี่วินาทีนี้

"เอาเถอะ อย่างน้อยข้าก็รู้ว่าเจ้าไม่ได้พนันอะไรนะเรย์ แต่ข้าต้องถามหน่อยว่าเจ้าคิดว่ามังก์มีโอกาสไหม?" สไลเวียถามด้วยสีหน้ากังวล

"อ้อ งั้นเจ้าก็คิดว่าแกรี่จะชนะสินะ"

สไลเวียไม่ได้ตอบ แต่สีหน้าของเธอบอกทุกอย่างแล้ว

"มังก์ทุ่มเทให้กับการฝึกพิเศษมากกว่าพวกเราทุกคน เขาทำได้ดีกว่าเราในแทบทุกด้านของการฝึก แม้ว่าแกรี่จะมีทักษะโดยธรรมชาติและเอาชนะได้เกือบทุกคน แต่ข้าขอบอกว่ามังก์เป็นคู่ต่อสู้ประเภทที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้"

แดนที่แอบฟังเราอยู่ก็พูดแทรกขึ้นมา

"ก็ข้าเคยสู้กับแกรี่แล้วแพ้ภายในเวลาไม่ถึงนาที ข้าบอกตามตรงว่าข้าไม่คิดว่ามังก์จะมีโอกาส"

ความสนใจของทุกคนตอนนี้พุ่งไปที่สองคนที่ยืนอยู่ภายในสี่เหลี่ยม ไคล์ทำหน้าที่เป็นกรรมการให้กับทั้งสองคน

ทั้งสองถืออาวุธพร้อมมือเผชิญหน้ากัน ไคล์ยืนอยู่ตรงกลางพร้อมชูมือขึ้นไปในอากาศ

"3..2...1...เริ่ม!"

มือของไคล์ลดลงเพื่อส่งสัญญาณเริ่มการต่อสู้ เขารีบถอยกลับเข้าไปในฝูงชน มังก์เป็นฝ่ายเริ่มรุกก่อนโดยโจมตีใส่แกรี่ทันทีที่ทำได้ ฝูงชนประทับใจ มังก์เคลื่อนไหวและโจมตีจากทุกทิศทาง ซ้าย ขวา ล่าง บน สิ่งที่น่าประทับใจคือความรวดเร็วในการเปลี่ยนท่วงท่าของเขา

มันน่าทึ่งมากที่มังก์ใช้ร่างกายที่เล็กของเขาให้เป็นประโยชน์ ผู้คนในฝูงชนตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น แต่สิ่งที่น่าประทับใจไม่แพ้กันคือแกรี่ ที่สามารถป้องกันการโจมตีเกือบทั้งหมดได้

"ฟู่ มังก์ทำข้ากังวลไปชั่วขณะหนึ่งเลย" แดนกล่าว

มังก์โจมตีอย่างไม่ลดละ แต่ในไม่ช้าเขาก็เริ่มหมดแรงและพละกำลัง ไม่สามารถรักษาระดับความเร็วไว้ได้ แกรี่เห็นสิ่งนี้และใช้โอกาสโต้กลับ

เมื่อแกรี่จะโต้กลับใส่มังก์ มังก์ดูเหมือนจะเปลี่ยนเกียร์ด้วยการเคลื่อนไหวเท้าของเขา ตอนนี้เท้าของเขาเคลื่อนไหวเกือบจะเหมือนกับท่านเคในการสอบอัศวิน แกรี่เริ่มพบว่ายากที่จะติดตามการเคลื่อนไหวของมังก์ ทุกครั้งที่แกรี่จะโจมตีไปที่ที่มังก์เคยอยู่ เขาจะเคลื่อนย้ายไปก่อนที่อาวุธจะถึงเป้าหมาย

"สู้เขา มังก์! อย่ายอมแพ้!" มาร์ธาตะโกน

การต่อสู้ดำเนินไปมาระหว่างทั้งสองคนเป็นเวลาสิบนาทีเต็ม

"ดูเหมือนการประลองนี้จะยืดเยื้อนะ" สไลเวียกล่าว

"ไม่หรอก มันจะจบลงเร็วๆ นี้ เทคนิคของพวกเราใช้สำหรับการลอบสังหาร เป้าหมายทั้งหมดของเราคือการเอาชนะคู่ต่อสู้ให้เร็วที่สุด มังก์รู้เรื่องนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาพยายามอย่างหนักตลอดเวลาที่ผ่านมา วินาทีที่มันเกินสิบนาที มังก์ก็แพ้การต่อสู้นี้แล้ว เว้นแต่ว่า..."

แม้ว่าข้าจะพูดแบบนี้กับกลุ่ม แต่ก็ยังมีโอกาสที่มังก์จะชนะการต่อสู้ ความจริงก็คือแกรี่ประเมินคู่ต่อสู้ต่ำเกินไปตลอดการต่อสู้นี้ แกรี่ไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดของเขาตลอดการต่อสู้นี้ เขาเล่นไปตามเกมของมังก์ ทำให้เวลาล่วงเลยผ่านสิบนาทีไป

ตอนนี้มังก์เหงื่อท่วมตัวอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่แกรี่แทบไม่มีเหงื่อเลย

"พร้อมจะยอมแพ้หรือยัง?" แกรี่กล่าว

มังก์ไม่พูดอะไรและพยายามควบคุมลมหายใจ ถึงจุดนี้แกรี่เริ่มหงุดหงิดและในที่สุดก็ใช้การโจมตีเต็มกำลังใส่ผม มังก์ยกดาบขึ้นป้องกันการโจมตี การโจมตีของแกรี่รุนแรงมากจนดาบไม้หักเป็นชิ้นๆ

"จบแล้ว"

ทันใดนั้น มังก์ก็คว้าชิ้นส่วนที่หักของดาบไม้และถือไว้ในมือเหมือนกริช เขาขยับกริชด้วยแรงทั้งหมดเล็งไปที่คอของแกรี่

เศษไม้ทำให้คมของอาวุธแหลมคม มันไม่ใช่ท่อนไม้ทื่อๆ ที่เราใช้สำหรับฝึกซ้อมอีกต่อไป แต่เป็นอาวุธจริงในตอนนี้ เมื่อกริชไม้กำลังจะถึงคอของแกรี่ มือหนึ่งก็ยื่นออกมาและคว้าใบมีดไว้ หยุดมันไว้ห่างจากคอของแกรี่เพียงไม่กี่นิ้ว

มันคือมือของข้าเอง