บทที่ 420: ซูเปอร์แมนแอบเคลื่อนไหว (ฟรี)

"คลาร์ก เคนท์!"

"รอร์ชาค!"

หลังจากทักทายและทำความรู้จักกันสั้นๆ ทั้งสองฝ่ายก็แนะนำตัว

และแล้ว… คลาร์ก เคนท์เริ่มถามข้อมูลที่เกี่ยวข้องอย่างเงียบๆ

"รอร์ชาค ผมอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงมาสมอลวิลล์?"

"บางทีผมอาจช่วยคุณได้"

คลาร์ก เคนท์แสดงภาพลักษณ์ของชายหนุ่มที่มีน้ำใจและใจดีได้อย่างชัดเจน

"จริงเหรอ? มีเรื่องหนึ่งที่คุณช่วยผมได้จริงๆ" :รอร์ชาคยิ้มด้วยท่าทีสบายๆ:

"ผมอยากซื้อบ้านในสมอลวิลล์ คุณรู้จักตัวแทนที่น่าเชื่อถือไหม? ช่วยแนะนำให้ผมหน่อยได้ไหม?"

"ซื้อบ้าน?" :คลาร์ก เคนท์ยังคงสงบนิ่งภายนอก แต่ในใจมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย

เขามองตรงไปที่รอร์ชาค: "คุณวางแผนจะย้ายมาสมอลวิลล์เหรอ?"

"ไม่ ซื้อบ้านก็คือซื้อบ้าน ย้ายบ้านก็คือย้ายบ้าน มันคนละเรื่องกัน" :รอร์ชาคโบกมือไปมา: "ผมแค่คิดว่าอากาศที่นี่ดี สิ่งแวดล้อมสดชื่น เวลาไม่สบายใจก็มาพักผ่อนที่นี่ได้"

คลาร์ก เคนท์: "..."

ถ้าเขาไม่รู้ว่ารอร์ชาคกำลังสืบสวนเรื่องฝนอุกกาบาตเมื่อกว่าสิบปีก่อน เขาอาจจะเชื่อ

แต่ตอนนี้ คลาร์ก เคนท์ยิ่งเชื่อว่ารอร์ชาคมีเจตนาแอบแฝงในการมาสมอลวิลล์

"คุณควรมากับผมนะ ผมอยู่สมอลวิลล์มาหลายปี ผมรู้จักคนพอสมควร" :คลาร์ก เคนท์พยักหน้าทันทีและตกลง

"งั้นก็รบกวนด้วยแล้วกัน"

"ไม่ต้องกังวล เรื่องง่ายๆ" :คลาร์ก เคนท์โทรศัพท์ทันทีและช่วยรอร์ชาคนัดกับตัวแทนอสังหาริมทรัพย์

จากนั้นเขาก็บอกลารอร์ชาคและแยกตัวออกมา

ส่วนรอร์ชาคก็เดินดูบ้านกับตัวแทนอสังหาริมทรัพย์

ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็ได้บ้าน

รอร์ชาคไม่มีข้อกำหนดพิเศษ และไม่ขาดเงิน เขาใจกว้าง หากเห็นแล้วถูกใจก็ตกลงได้ทันที

ทุกอย่างจึงจบง่ายๆ ในเวลารวดเร็ว

ตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ดีใจจนยิ้มหุบไม่ลง

หลังย้ายเข้าบ้านใหม่ สิ่งต่อไปที่รอร์ชาคต้องทำก็ง่ายมาก แน่นอนว่าเขาเริ่มเก็บคริปโตไนต์

เพราะเป็นเวลากลางวัน รอร์ชาคไม่อยากดึงดูดความสนใจ จึงเริ่มจากมุมห่างไกลและไม่มีคนอาศัย

ด้วยความพยายามอย่างต่อเนื่อง คริปโตไนต์ในบ้านใหม่เริ่มเพิ่มจากศูนย์ทีละชิ้น

ระหว่างนี้ การรับรู้พิเศษของรอร์ชาคก็คอยสังเกตทั่วสมอลวิลล์เป็นระยะ

ดูว่าจะหาคนประหลาดจากอุกกาบาตคนอื่นได้ไหม

แม้ว่าพลังจักรวาลในมนุษย์ประหลาดจะไม่แรงนัก แต่รอร์ชาคไม่รังเกียจ เพราะเศษเนื้อก็ยังเป็นเนื้อ

และตามข้อมูลของวิตนีย์ ในสมอลวิลล์ควรมีคนประหลาดจากอุกกาบาตอีกหลายคน

รอร์ชาควุ่นวายอยู่นานจนถึงเย็น แต่ก็ไม่พบคนประหลาดจากอุกกาบาตคนที่สองนอกจากวิตนีย์

รอร์ชาคไม่รีบ

นี่เพิ่งเป็นวันแรกในสมอลวิลล์

ยังมีเวลาอีกยาวนาน

เมื่อคนประหลาดจากอุกกาบาตยังไม่โผล่ เก็บคริปโตไนต์ก่อนดีกว่า

ร่างของรอร์ชาคเริ่มพุ่งทะยานในความมืด

...

ลานว่างไม่ไกลจากโรงเรียนมัธยมสมอลวิลล์

ที่นี่ควรจะเงียบสงัด แต่ตอนนี้กลับคึกคัก

หนุ่มสาวมากมายมารวมตัวกันที่นี่ ร้องเพลง เต้นรำ และดื่ม

กองไฟหลายกองตรงกลางส่งเสียงแตกปะทุและลุกไหม้ ส่องสว่างและเพิ่มบรรยากาศโรแมนติกให้งานปาร์ตี้

นี่คืองานก่อกองไฟที่คลาร์ก เคนท์ปฏิเสธไม่ไป

แต่~

แม้จะปฏิเสธ แต่คลาร์ก เคนท์ก็ยังปรากฏตัวที่นี่

ไม่มีทางอื่น เพื่อนรักของเขาโครว์ลีย์กระตือรือร้นมาก ลากคลาร์ก เคนท์มาด้วย

แต่คลาร์ก เคนท์ไม่ปรับตัวเข้ากับบรรยากาศนี้อย่างชัดเจน

ทุกคนกำลังเต้นรำ ดื่ม และสนุกสนาน แต่คลาร์ก เคนท์แค่นั่งอยู่ในมุมเงียบๆ

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ สายตาของเขาช้อนมองร่างงดงาม: ลาน่า

"คลาร์ก ได้โปรด ฉันรู้ว่านายยังไม่ลืมลาน่า และฉันแน่ใจว่าเธอก็เช่นกัน" :โครว์ลีย์มาข้างๆ คลาร์ก เคนท์: "แค่นายกล้าพอที่จะชนะใจลาน่ากลับมา"

"โครว์ลีย์ ลาน่าอยู่กับวิตนีย์แล้ว" :ใบหน้าของคลาร์กดูเศร้าเล็กน้อย

"วิตนีย์กำลังจีบลาน่า ลาน่าก็ให้โอกาสเขา แค่นั้นเอง!"

"นี่ไม่ใช่การคบกัน!"

"และในความเห็นของฉัน ลาน่าอาจทำแบบนี้เพื่อกระตุ้นนายมากกว่า!"

"โครว์ลีย์ ปล่อยฉันไว้คนเดียวเถอะ" :คลาร์ก เคนท์ส่ายหัว

จริงๆ แล้วเขาไม่ได้โง่

เขาก็รู้สึกได้ว่าลาน่าดูเหมือนจะไม่ได้คบกับวิตนีย์จริงๆ

แต่คลาร์ก เคนท์มีความกังวลของตัวเอง

เขาไม่ใช่อย่างที่คนอื่นเห็น!

คลาร์ก เคนท์กลัวว่าวันหนึ่งตัวตนที่แท้จริงของเขาจะถูกเปิดเผย และเขาจะไม่รู้จะเผชิญหน้ากับลาน่ายังไง

นี่คือสาเหตุที่แท้จริงของปัญหาระหว่างคลาร์ก เคนท์กับลาน่า

ตู้ม!

แต่ในตอนนี้ เกิดการระเบิดรุนแรงขึ้นทันที ลำโพงระเบิด

คลื่นกระแทกจากการระเบิดทำให้มีคนถูกกระแทกล้มลง

"อ๊าก!" เสียงร้องตกใจดังมาจากฝูงชน

"พวกแกสนุกกันใหญ่เลยนะ!"

"ขอฉันร่วมด้วยได้ไหม?"

พร้อมกับเสียงน่ากลัวนั้น เด็กชายผิวดำหน้าเย็นชาก็ปรากฏตัวขึ้นทันที

เมื่อทุกคนในที่เกิดเหตุเห็นเด็กชายผิวดำคนนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ

คนนี้เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา

แต่เพราะปานดำใหญ่บนใบหน้า เขาถูกล้อเลียน ด่าทอ และรังแกจากทุกคน และสุดท้ายก็ซึมเศร้าจนออกจากโรงเรียน

แค่ไม่คาดคิดว่าเขาจะปรากฏตัวที่นี่ในตอนนี้

"ไอ้หน้าน่าเกลียด จำได้ว่าฉันไม่ได้เชิญแกมานะ?" :เด็กชายผมสีเหลืองรูปร่างสูงชี้หน้าเด็กชายผิวดำและด่า

"ใช่ ไม่มีใครเชิญฉันมาที่นี่ ฉันมาเอง!"

"ครั้งนี้ฉันมาเพื่อตอบแทนทุกสิ่งที่พวกแกทำกับฉัน!"

แววตาของเด็กชายผิวดำเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"โหย โหย โหย แกกล้าพูดกับฉันเสียงดังขนาดนี้เลยเหรอ? กล้าดียังไง?" :เด็กชายผมเหลืองยิ้มเยาะ: "ลืมบทเรียนครั้งก่อนแล้วเหรอ! งั้นก็ให้แกลองลิ้มรสอีกครั้ง"

เด็กชายผมเหลืองพับแขนเสื้อและเดินไปทางเด็กชายผิวดำ

"บทเรียน? ฮ่าๆ ฉันไม่ใช่คนเดิมแล้ว!" :เด็กชายผิวดำเสียงเย็นชาและโบกมือใส่เด็กชายผมเหลือง

ตู้ม!

คลื่นพลังระเบิดพุ่งใส่เด็กชายผมเหลืองทันที

โครม!

แต่ในตอนนั้น เด็กชายผมเหลืองรู้สึกแค่แสงวาบผ่านตา

ก่อนที่เขาจะทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เด็กชายผิวดำก็หายตัวไป

เขาไม่รู้ว่าในจังหวะวิกฤตนั้น คลาร์ก เคนท์ใช้ความเร็วเหนือมนุษย์ช่วยเขาหยุดการโจมตีของเด็กชายผิวดำและพาเด็กชายผิวดำออกไป

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]