ตอนที่19 ของขวัญแรกพบ

ตอนที่19 ของขวัญแรกพบ

หลี่หวงปรายตามองเหยาอวี้ที่กำลังลูบปลายคางอย่างประหลาดใจ

“เจ้าเด็กเปรต เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?”

เหยาอวี้ที่ได้ยินหลี่หวงเรียกตนเองเช่นนั้น ก็ถึงกับกลอกตามองค้อนใส่หลี่หวงทันที

“เจ้าอย่าลืมสิ! ข้าเป็นจิตวิญญาณแห่งหม้อหลอมโอสถวิเศษเชียวนะ! ในเวลานั้นตาเฒ่าพฤกษายังมีชีวิตอยู่ไหมเล่า? เจ้านายคนก่อนของข้ายังเคยยัดต้นพฤกษาท้อหมื่นปีทั้งต้นลงไปในหม้อหลอมโอสถวิเศษเพื่อทำการหลอมเป็นโอสถ! หากข้ามิรู้ถึงความเป็นมาของมันก็คงจะแปลกทีเดียว!”

หลี่หวงถึงกับเหงื่อแตกพลั่กเมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของเหยาอวี้ภูติน้อย ยัดต้นพฤกษาท้อหมื่นปีลงไปทั้งต้น!? เหี้ยมมาก!

“แต่ดูท่าแล้ว...เจ้าสิ่งนี้กลับไม่ค่อยมีประโยชน์สำหรับข้า”

หลี่หวงทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย

“หากเจ้าเป็นนักหลอมโอสถระดับสูง เจ้าจะสามารถใช้กิ่งดอกท้อก้านนี้เป็นสื่อกลางในการหลอมโอสถได้”

เหยาอวี้เอ่ยตอบกลับไป

“สื่อกลาง? เจ้าหมายความเช่นใดกัน?”

“ในโอสถหนึ่งเม็ดจะถูกพินิจแยกขั้นออกเป็น ระดับและชั้น เฉกเช่นเดียวกับโอสถธัญพืชและโอสถเสริมวังชาที่เจ้าหลอมกลันขึ้นมา ทั้งคู่ล้วนอยู่ในชั้นต้นระดับสาม ทั้งนี้สามารถอธิบายได้ว่า ระดับการผสานรวมเป็นเนื้อเดียวของโอสถเหล่านั้นอยู่ในชั้นต้น ส่วนฤทธิ์ของตัวโอสถอยู่ในระดับสาม และที่ฤทธิ์โอสถสามารถขึ้นได้ถึงระดับสามเป็นเพราะอาศัยพลังของหม้อหลอมโอสถวิเศษ แต่หากมีส่วนประกอบที่เป็นสื่อกลางเข้ามาเชื่อมระหว่างวัตถุดิบส่วนผสม มันอาจจะช่วยให้โอสถสองชนิดนั้นของเจ้า มีระดับการผสานรวมเป็นเนื้อเดียวของโอสถเพิ่มขึ้นเป็นชั้นกลาง หรือชั้นปลายเลยทีเดียว”

จากคำอธิบายในยามนี้ ดูเหมือนหลี่หวงจะเริ่มเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว

และในที่สุดนางก็เข้าใจว่า เหตุใดเจ้านายเดิมของเหยาอวี่จึงได้ใส่ต้นพฤกษาท้อหมื่นปีเข้าไปทั้งต้น ที่แท้ก็เพื่อใช้เป็นสื่อกลางในการหลอมวัตถุดิบหลายสิ่งหลายอย่างเข้าด้วยกันนี่!

“ตระกูลซูเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ต้นไม้วิญญาณชนิดนี้ วันใดสบโอกาส ข้าคงต้องไปเยี่ยมเยือนสักคราแล้ว”

เมื่อเหยาอวี้ได้ยินเจ้านายของมันเอ่ยกล่าวออกมาเช่นนั้น มันก็ปรายหางตามองไปทางหลี่หวงอย่างดูแคลนในทันที

เจตนาไม่ค่อยจะชัดเจนเลย!

หลี่หวงไม่ได้สนใจเจ้ากิ่งดอกท้อหมื่นปีกิ่งนี้เลยแม้สักนิด นางกำลังคิดว่าสำหรับนางนั้นแค่กิ่งเดียวไม่น่าจะพอ ควรจะต้องทั้งต้น

ภายใน ห้องรับรองหมายเลขสอง

“พี่เก้า! ไฉนพี่สะใภ้เก้าจึงไม่ประมูลกิ่งดอกท้อกิ่งนี้เล่า?”

หลิงเฟิงปั้นหน้างุนงงสงสัยเป็นอย่างยิ่ง สำหรับนักหลอมโอสถแล้ว เจ้าสิ่งนี้ควรจะต้องมีความสำคัญอย่างยิ่งเสมือนหนึ่งน้ำทิพย์เลยมิใช่รึ?

“เจ้าก็ลองคาดเดาสิ ที่นางมิยอมประมูล คงเพราะนางมิได้สนใจอย่างไรเล่า”

หลิงฉางเจวี่ยคลี่ยิ้มนั่งไขว้ห้างอย่างมีความสุข

“ไม่สนใจงั้นรึ? จิตใจของพี่สะใภ้เก้าช่างแกร่งกล้ายิ่งนัก กลับมิโดนสิ่งนี้ล่อหลอก!”

หลิงเฟิงเบ้ปากพยักหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชม

“นางหาใช่หญิงสาวธรรมดาทั่วไป”

หลิงฉางเจวี่ยคลี่ยิ้มบางขึ้นอีกครั้ง

“แต่พี่เก้า...หากข้าจำไม่ผิด ท่านเองได้หมั้นหมายกับสตรีนางอื่นไว้แล้วมิใช่รึ? ข้าว่าท่านควรจะต้องตัดใจจากนางเสียแล้ว...”

“โป๊ก!”

“.…”

…...

ภายในโรงประมูล

กิ่งดอกท้อหมื่นปีถูกประมูลไปโดยจวิ๋นจ้านในราคา40เหรียญม่วงทอง

หลี่หวงคาดเดาได้ทันทีว่า จวิ๋นจ้านคงกำลังวางแผนที่จะสร้างอาวุธให้กับใครสักคนอยู่เป็นแน่

แต่ไม่น่าจะใช่จวิ๋นรั่ว เพราะนางมีไม้กายสิทธิ์อยู่แล้ว

บางทีอาจจะเป็นจวิ๋นฉี หรือไม่ก็จวิ๋นอี้ ไม่แน่ว่าทั้งสองคนอาจจะยังไร้อาวุธคู่กาย

“ของประมูลชิ้นต่อไป ทางเราได้ทำการลัดคิวมาประมูลในวันนี้! นั่นก็คือ...แหวนมิติของตระกูลเย่!”

หญิงงามผู้ทำหน้าที่ดำเนินการประมูล ยกแหวนวงเล็กในมือชูขึ้นไปรอบๆ

“เนื้อที่ห้วงมิติภายในกว้างร้อยตารางหมี่ (100ตารางเมตร) เพียงหยดเลือดลงไปก็สามารถรับเป็นเจ้าของได้ทันที! ราคาประมูลเริ่มต้นอยู่ที่ 60เหรียญม่วงทอง!”

ในที่สุดก็มาแล้ว!

ดวงตาของหลี่หวงเป็นประกายขึ้นมาทันที

นี่แหละคือสิ่งที่นางต้องการ!

“80เหรียญม่วงทอง!”

หลี่หวงสั่นกระดิ่งพร้อมกับร้องตะโกนเสนอราคาออกไปทันที

“81เหรียญม่วงทอง!”

“82เหรียญม่วงทอง!”

“85เหรียญม่วงทอง!”

หลี่หวง : “90เหรียญม่วงทอง!”

“91เหรียญม่วงทอง!”

“97เหรียญม่วงทอง!”

หลี่หวง : “100เหรียญม่วงทอง!”

………….

“พี่เก้า! พี่สะใภ้เก้าเริ่มประมูลแล้ว!”

หลิงเฟิงรีบลุกขึ้นพรวดราวกับพบเห็นปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เขากระโดดโลดเต้นขึ้นในทันใด

“หึ...”

หลิงฉานเจวี่ยเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

“เสี่ยวเฟิง ไปประมูลของสิ่งนี้มาเป็นของขวัญให้กับพี่สะใภ้เก้าของเจ้าที”

หลิงเฟิงหันกลับมาสบสายตา เผยรอยยิ้มกว้างสดใสพร้อมกับเอ่ยตอบไปว่า

“ไม่มีปัญหาพี่เก้า!”