ตอนที่12 ใครมันกล้าวางยาข้า?!

ตอนที่12 ใครมันกล้าวางยาข้า?!

หลังจากที่หานชิงพาจวิ๋นอี้จากออกไป หลี่หวงเองก็ทนอยู่ต่อไปไม่ไหวเช่นกัน เห็นฮูหยิงรองกับจวิ๋นรั่วแล้วรู้สึกเหม็นขี้หน้าอย่างบอกไม่ถูก

นางวางชามพร้อมตะเทียบดังปัง พร้อมสะบัดแขนเสื้อเดินกลับเข้าเรือนของตัวเองโดยตรง

ข้างเรือนหลักมีโรงครัวขนาดเล็กอยู่ติดกัน มีเตาเผาและเครื่องครัวบางอย่างที่จพเป็นบางอย่างเท่านั้น

หลังจากที่เห็นว่าหลีหวงจากออกไปอล้ว ฮูหยินรองก็เหลียวไปมองจวิ๋นรั่วทีหนึ่ง นางเองก็รีบพยักหน้าตอบทันใดเชิงว่าเข้าใจ และลุกขึ้นตรงไปยังโรงครัวโดยเร็ว

ทิ้งให้ฮูหยินรองนั่งอารมณ์ดียิ้มไม่หุบอยู่ตัวคนเดียว พลางเทสุราใส่จอกหนึ่งและกระดกขึ้นดื่มรวดเดียว

เมื่อคิดถึงภาพฉากที่นังแพศยาหลี่หวงนอนดิ้นทรมานและกำลังจาตาย หัวใจของนางก็ยิ่งพองโต!

ณ เรือนบุปผาโปรยปราย

หลังจากที่หลี่หวงกลับมาถึง นางเก็บตัวเองเงียบอยู่ภายในห้อง และเรียกให้เหยาอวี้เริ่มสอนหลอมกลั่นโอสถอีกครั้ง

เหยาอวี้ถือได้ว่าเป็นอาจารย์ที่ดีคนหนึ่งเลย แม้ว่าปากจะหมาไปเสียหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า วิธีการและแนวคิดในการหลอมกลั่นโอสถของเหยาอวี้จะยอดเยี่ยมไร้ที่ติปานนี้

เหยาอวี้เป็นพวกคลั่งในเรื่องหลอมกลั่นโอสถอย่างมาก และมันก็ยังทราบอีกว่า เจ้านายของมันอย่างหลี่หวงยังมีสมุนไพรและสูตรโอสถอีกมากมายที่แม้แต่ตัวมันก็ยังไม่รู้จัก ดังนั้นบางเวลาเขาจึงขอให้หลี่หวงสอนมันแทนบ้างสลับกันไป

ทุกครั้งที่เขาเริ่มกระบวนการหลอมกลั่นโอสถ ทั้งเหย่าอวี้และหลี่หวงจะดิ่งสู่ห้วงแห่งความจริงจัง ดูตั้งใจแตกต่างจากตอนก่อนหน้าราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ

ในคืนนี้หลี่หวงยังแอบเดินทางออหไปซื้อขวดยามาเก็บเม็ดโอสถ มิเช่นนั้นนางเองก็คิดไม่ออกเช่นกันว่า หากหลอมกลั่นเสร็จแล้วจะเอาพวกมันไปเก็บไว้ที่ไหน

“เอ๋? เหมือนจะมีคนมา งั้นข้าไปก่อนล่ะ”

พอเหยาอวี้กล่าวจบ มันก็นำหม้อหลอมโอสถวิเศษกลับเข้าไปในห้วงนาโนชิปของหลี่หวงโดยตรง

พื้นที่ในห้วงมิตินี้อุดมไปด้วยสมุนไพรมากมากที่มันไม่รู้จัก ทั้งมีพิษร้ายแรงและสรรพคุณวิเศษ

ในฐานะที่เป็นจิตวิญญาณแห่งหม้อหลอมโอสถ สิ่งเหล่านี้ย่อมเป็นของล่อตาล่อใจสำหรับมันอย่างสุดซึ้ง

เหยาอวี้ตกหลุมรักในห้วงมิตินาโนชิปของหลี่หวงอย่างจัง ดังนั้นไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น เหยาอวี้มักจะหาข้ออ้างเข้าไปหลบอยู่ในห้วงมิตินี้เสมอ

“หื้ม?”

หลี่หวงประหลาดใจอยู่แวบหนึ่ง ใครกันที่มาหานางในเวลานี้?

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก...”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณหนูใหญ่ บ่าวนำอาหารว่างมื้อดึกมาส่งเจ้าค่ะ”

ด้านนอกประตู ปรากฏเป็นสาวรับใช้ที่ถูกส่งมาปรนนิบัติในเรือนยกถาดอาหารมาให้

อาหารว่างมื้อดึก?

หลี่หวงรู้สึกหิวเล็กน้อย เพราะอาหารเย็นนางกินไปไม่เยอะ พอกลับมาถึงเรือนก็เอาแต่หลอมกลั่นโอสถไม่หยุดไม่หย่อน พอได้ยินแบบนั้นก็พลันรู้สึกหิวขึ้นมาทันใด

“เอาเข้ามาสิ”

หลี่หวงยกมือปัดฝุ่นไปมาพลางลุกขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ

สาวรับใช้ก้มหน้าก้มตานำถาดอาหารชุดหนึ่งมาให้ และเดินจากออกไปโดยไม่เอ่ยกล่าวอะไรสักคำ

หลี่หวงแค่เห็นสีสันหน้าตาอาหารก็รู้สึกอยากลิ้มรสแล้ว

แต่ทันทีที่นางหยิบตะเกียบกำลังจะคีบ จู่ๆก็พลันรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ

ดูเหมือนว่าสาวรับใช้นางนั้นยังไม่ได้จากออกไป?

จะนั่งเฝ้าอยู่ด้านนอกจนกว่าจะทานเสร็จเพื่อยกถาดอาหารกลับ?

คงเป็นเช่นนั้น

หลี่หวงคีบผักใบหนึ่งขึ้นมาและนำเข้าปากโดยตรง

แต่เสี้ยวพริบตานั้นเอง สีหน้าของหลี่หวงพลันเปลี่ยนไปทันที

ไม่ใช่เพราะรสชาติของอาหารที่อร่อยมาก แต่เป็นเพราะภายในอาหารกลับมาสิ่งแปลกปลอมถูกใส่เข้ามา!

“ฮึ่ม...”

หลี่หวงเค้นเสียงเย็นขึ้นมาทีหนึ่ง ทว่าไม่ได้คายมันออกมา แต่กลับกลืนมันลงไปแทน!

คิดจะวางยาข้างั้นรึ? โง่ไม่มีวัวผสม!

ก่อนหน้านี้เหยาอวี้ได้บอกกับตัวนางเองว่า หลังจากร่างกายและกระดูกถูกเปลวเพลิงสีครามฟ้าหล่อหลอม ผนวกกับร่างกายที่ได้รับพิษร้ายมาตั้งแต่เยาวห์วัยจนปรับตัวได้แล้ว ทำให้หลี่หวงค้นพบคุณสมบัติใหม่ของร่างกายนี้!

ร้อยพิษมิอาจรุกราน!

‘นี่! ถึงจะไม่เป็นอะไรก็เถอะ แต่ทั้งๆที่มีพิษก็ยังจะไปกินต่ออีก!’

สุ้มเสียงของเหยาอวี้ดังก้องภายในห้วงความคิดของนาง ราวกับว่ามันกำลังเป็นห่วง

“ถ้าข้าไม่กิน มันก็เท่ากับว่าข้าไม่ให้เกียรติคนวางยาพิษจริงหรือไม่?”

หลี่หวงกล่าวตอบพลางยกชามโจ๊กขึ้นมาซดอย่างเอร็ดอร่อย

ไม่ว่าจะเป็นพิษจากจานซ้ายหรือชามขวา กระทั่งจอกชาที่เตรียมมา ทั้งหมดล้วนไม่มีผลกับร่างกายของหลี่หวงเลยสักนิด

ขออร่อยยามดึกแบบนี้ ถ้าไม่กินเสียดายแย่

‘นี่....เอาจริงดิ? บนผืนพิภพแบบนี้มีสตรีใดบ้าไปกว่าเจ้าบ้าง?!’

เหยาอวี้ขมฟันสบถไปทีหนึ่ง

‘แต่จะปล่อยคนพวกนั้นไปทั้งแบบนี้งั้นรึ?’

หลี่หวงเลิกคิ้วกระตุกขึ้น มุมปากพลันแสยะยิ้มดูชั่วร้ายขึ้นมาทันตา

“แล้วข้าดูเหมือนคนดีไหมล่ะ?”

เหยาอวี้เก็บปากเงียบในทันใด มันไม่จำต้องต้องเอ่ยถามด้วยซ้ำว่า เจ้านายของมันมีนิสัยเป็นเช่นไร? จากหลายวันที่อยู่ด้วยกัน มันน่าจะรู้ซึ้งดีในระดับนึงแล้ว

“หึ กล้าดัยังไงมาวางยาข้า? เตรียมคืนสนองได้เลย”

หลี่หวงรำพึงรำพันกับตัวเอง พอสังเกตอีกทีก็พบว่า สาวรับใช้ก่อนหน้าที่แอบเฝ้ามองอยู่หน้าประตูได้จากไปแล้ว

ถ้าให้เดา...อีกฝ่ายน่าจะกำลังไปรายงานกับตัวต้นเรื่อง

ดี! นำทางข้าไปเลย!