บทที่ 80: การประชุมของเหล่าลอร์ด (ฟรี)

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา การประชุมของเหล่าลอร์ดก็มาถึง แต่ก่อนการประชุมจะเริ่ม มีเซอร์ไพรส์สำหรับอเล็กซานเดอร์ โดยเฉพาะที่เตรียมไว้โดยรีน่าตัวน้อยน่ารัก เธอได้คิดที่จะสร้างละครเวทีเกี่ยวกับการพิชิตคาร์ธของอเล็กซานเดอร์ขึ้นมา ในสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอมาหาเขาหลายครั้งเพื่อถามรายละเอียดเกี่ยวกับการพิชิตดินแดนของเขา

อเล็กซานเดอร์เดาได้แล้วว่าเธอกำลังทำอะไร แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ แน่นอนว่าเขาเล่าแต่เรื่องดีๆ เกี่ยวกับคาร์ธให้ฟัง

เธอได้ชวนผู้ชายบางคนมาช่วยวางแผนฉากหลัง และเขาต้องยอมรับว่าเด็กหนุ่มจากโวแลนทิส นาธาเนียล เป็นจิตรกรที่เก่งมาก เขาวาดฉากหลังที่ดูสมจริง แล้วก็มีแซค เพื่อนของนาธาเนียล เขาเป็นคนเขียนบทละคร แม้อเล็กซานเดอร์จะไม่รู้ว่าบทดีหรือไม่ แต่ถ้าดี เขาอาจมีงานให้ทั้งสองคนทำ

เหล่าลอร์ดทั้งหมดเข้ามาในห้องโถงใหญ่และนั่งประจำที่ ด้านหนึ่งมีการจัดเวทีไว้ เขาได้ให้ไฟพิเศษพวกเขาใช้

จากนั้นการแสดงก็เริ่มขึ้น เขาพยายามกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นรีน่าแสดงเป็นตัวเขา เธอสวมเสื้อผ้าเหมือนเขา ใส่วิกผมขาวและเคราปลอมเหมือนเขา

เหล่าลอร์ดหัวเราะคิกคักเมื่อเธอออกมา แต่รีน่าตัวน้อยก็แสดงอย่างจริงจังและมีความสุข บางครั้งเธอลืมบทหรือคำพูด แต่จะมีเสียงจากหลังเวทีคอยช่วยเสมอ เป็นมายาที่คอยช่วย ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างรวดเร็ว

ด็อบบี้ก็ยังอยู่ที่นั่น แสดงเป็นด็อบบี้ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ารีน่าทำให้เขามาแสดงได้อย่างไร แต่อเล็กซานเดอร์รู้จักด็อบบี้ ร่างกายของเขาอาจจะใหญ่ขึ้น... ใหญ่มาก แต่เขาก็ยังคงเป็นด็อบบี้คนเดิม เอลฟ์อิสระที่บริสุทธิ์จากหัวใจ

เด็กตัวน้อยคนอื่นๆ ที่เดินได้ก็มาช่วยด้วย รีน่าให้จอน เอริค และอเล็กซานดราเป็นดาบหมาป่าตัวจิ๋ว ทั้งสามไม่ค่อยเข้าใจว่าพวกเขาควรทำอะไร พวกเขาจึงเดินไปมาบนเวทีเท่านั้น

อเล็กซานเดอร์เรียกเบอร์รี่มาช่วยรีน่าแต่งอารมณ์ให้แต่ละฉากด้วยเพลงของเขาอย่างเงียบๆ

"จะไม่มีใครเป็นทาสบนดินแดนภายใต้การปกครองของสตาร์ค... ไม่ว่าจะในเวสเทรอส หรือเอสซอส หรือแม้แต่โซ...โซท... โซธอริออส" รีน่าพูดบทสุดท้ายของเธอ

อเล็กซานเดอร์กระโดดขึ้นจากที่นั่งและปรบมืออย่างบ้าคลั่ง เขาวิ่งขึ้นไปบนเวทีและอุ้มรีน่าขึ้นในอากาศ เหล่าลอร์ดทั้งหมดก็ปรบมืออย่างจริงใจ แม้ว่านักแสดงจะไม่ยอดเยี่ยม แต่ฉากหลัง บทละคร และนกประหลาดทำให้ทุกอย่างสนุกสนาน

หลังจากละครจบ เขาช่วยรื้อเวที เขาไปคุยกับผู้ช่วย 2 คนของรีน่า

"นาธาเนียลและแซค พวกนายทำได้ดีมาก" เขาชม

"ข-ขอบคุณท่านลอร์ด" ทั้งสองคุกเข่า ทั้งโลกยกย่องอเล็กซานเดอร์มากเกินไป เขาถูกสรรเสริญว่าเป็นคนที่แข็งแกร่งและรวยที่สุดในโลก หนังสือพิมพ์ THE PLANETOS ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ด้วยบทความรายวันเกี่ยวกับเขา เขารู้สึกเหมือนประเทศหนึ่งที่มีประธานาธิบดีตลอดชีวิตที่ควบคุมสื่อ

"ลุกขึ้นสิทั้งสองคน ถ้าพวกเจ้ารู้จักข้า ก็ควรจะได้ยินมาว่าข้าปฏิบัติกับทุกคนเท่าเทียมกัน ในสายตาข้า ไม่มีใครใหญ่หรือเล็ก ทุกคนเป็นมนุษย์เหมือนกัน" เขาพูด

"ข้าต้องจดประโยคนั้นไว้" แซครีบพูด

"ฮ่าๆ... ลูกๆ ถ้าพวกเจ้าอยากจะฟัง ข้ามีข้อเสนอให้ วิชาพิเศษในหอแห่งความรู้ เรียกว่าการทำภาพยนตร์ มันรวมศิลปะและการแสดงเพื่อสร้างละครที่สวยงามให้ผู้คน ข้าอยากให้พวกเจ้าไปเรียนที่นั่น และสร้างภาพยนตร์เรื่องแรกในโลกนี้ พวกเจ้าอาจจะยังไม่เข้าใจคำพูดของข้า แต่ข้าเห็นว่าพวกเจ้าทั้งสองจะประสบความสำเร็จที่นั่น"

"ท่านลอร์ด ถ้าท่านเห็นว่าพวกเรามีค่า พวกเราก็พร้อมจะรับใช้" แซคพูด เขาเป็นพวกนักเขียน

"ใช่ครับท่านลอร์ด ข้าอยากเรียนที่หอแห่งความรู้" นาธาเนียลเสริม

"ดี งั้นเอาเหรียญพวกนี้ไปแสดงให้ผู้อำนวยการของหอดู เขาจะแนะนำทุกอย่างให้พวกเจ้า" เขาพูดและมอบเหรียญทองให้พวกเขาคนละเหรียญ บนเหรียญมีรูปกล้องถ่ายหนังสลักอยู่

"ข้าต้องกลับไปประชุมแล้ว ไปหลังอาหารกลางวันนะ สนุกกันให้เต็มที่จนถึงตอนนั้น" อเล็กซานเดอร์จากไป

เวสเทรอสน่าจะมีภาพยนตร์เรื่องแรกเร็วๆ นี้ สำหรับเรื่องนั้น เขาก็ต้องเริ่มสร้างโรงภาพยนตร์ด้วย

...

อเล็กซานเดอร์กลับมาที่ห้องโถงใหญ่ ตอนนี้ทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติแล้ว อเล็กซานเดอร์เดินไปข้างหน้าและนั่งลง ไม่มีเมสเตอร์หรือมาสเตอร์แอทอาร์มส์ในวินเตอร์เฟลล์อีกแล้ว พวกเก่าไปกับเน็ด วินเตอร์เฟลล์และวินเตอร์ซิตี้เต็มไปด้วยเมสเตอร์ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการคนเพิ่ม อย่างไรก็ตาม คณะเมสเตอร์ได้แต่งตั้งมาร์วินเป็นแกรนด์เมสเตอร์แห่งวินเตอร์เฟลล์ ตอนนี้มีแกรนด์เมสเตอร์ทั้งหมด 3 คน 1 คนที่นอร์โกลด์ 1 คนที่คิงส์แลนดิ้ง และอีก 1 คนที่วินเตอร์ซิตี้

อเล็กซานเดอร์นั่งข้างแบรนดอน เบนเจน เน็ด ด็อบบี้ และเอลิน่า เธอเป็นคนที่บริหารทางเหนือทั้งหมดเมื่อเขาไม่อยู่ ดังนั้นการให้เธอนั่งกับพวกเขาจึงเป็นเรื่องปกติ เขาเป็นคนดีจากศตวรรษที่ 21 นอกจากนี้ สำหรับเขา ผู้หญิงมีค่าเท่ากับผู้ชาย บรอนน์และครีดก็นั่งอยู่ท่ามกลางเหล่าลอร์ด

"ขอบคุณที่มาที่นี่ ท่านลอร์ดทั้งหลาย ข้าดีใจที่เห็นบางคนอ้วนขึ้น ลอร์ดดัสตินเกือบจะตัวใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า เจ้าดื่มเหล้าดีๆ ที่ทำเองหมดหรือไง?" เขาล้อเล่น และเหล่าลอร์ดทั้งหมดก็หัวเราะ

"ฮ่าๆ... พูดจริงจังหน่อย ข้าดีใจที่ชีวิตง่ายขึ้นที่นี่ในทางเหนือ ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นฤดูหนาวหรือฤดูร้อน พวกเราก็จะมีอาหารบนโต๊ะมากมายเสมอ ชาวบ้านก็มีความสุขมาก บรอนน์บอกข้าว่าชาวบ้านทางใต้พยายามหลบหนีและมาอยู่ที่นี่ เพราะสิ่งดีๆ ทั้งหมดที่นี่ ใครจะคิดว่าเราจะได้เห็นวันนี้" เขาพูด

เหล่าลอร์ดทั้งหมดจมอยู่ในความคิด นึกถึงว่าพวกเขามาไกลแค่ไหนในเวลาสั้นๆ ทั้งหมดเพราะชายคนเดียว ชายที่พวกเขาจะให้ความจงรักภักดีตลอดไป

"ดังนั้น การประชุมนี้เกี่ยวกับโครงการ 'เวิร์ม' ข้าแน่ใจว่าพวกเจ้าทุกคนรู้เรื่องนี้ เพราะทุกคนได้ลงนามในสัญญาแล้ว" อเล็กซานเดอร์ถามขณะมองพวกเขา

"ใช่ครับท่านลอร์ด ถ้าสิ่งที่เขียนในเอกสารพวกนั้นเป็นความจริง ข้ากำลังทำประโยชน์อันยิ่งใหญ่ให้กับโลก วิธีการเดินทางแบบนี้จะปฏิวัติวิธีที่เราเดินทางและค้าขาย" ฮาวแลนด์ รีด พูด แม้แต่เขาก็อ้วนขึ้นเล็กน้อย

ข้ากลัวว่า ไม่ใช่สงครามที่จะฆ่าลอร์ดทางเหนือทั้งหมด แต่เป็นหัวใจวาย ข้าต้องทำให้การกินเพื่อสุขภาพเป็นที่นิยม อเล็กซานเดอร์จดบันทึกในใจ

"ใช่ ข้าจะเริ่มก่อสร้างเดือนหน้า หวังว่าพวกเจ้าจะจัดหาอาหารและที่พักให้คนงานด้วย"

"แน่นอนท่านลอร์ด อาหารเป็นสิ่งที่เรามีมากมาย ท่านไม่ต้องกังวล" ลอร์ดแมนเดอร์ลี่พูด

"ขอบคุณ ต่อไปประเด็นถัดไป ข้าอยากให้พวกเจ้าตั้งร้านค้าของตระกูลในคาร์ธและอัสไช พวกมันอยู่ภายใต้การควบคุมของข้าแล้ว ถ้าพวกท่านลงทุนที่นั่นตอนนี้ กำไรของเราจะเพิ่มขึ้นมาก ตะวันออกเป็นตลาดที่ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์เต็มที่ นี่เป็นโอกาสของเรา"

"เส้นทางทะเลตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ท่านลอร์ด?" เกรตจอนถาม

"วิเศษมาก กิจกรรมของโจรสลัดลดลงมาก พวกมันก็หนีทุกครั้งที่เห็นเรือที่ประกันโดยธนาคารเหล็ก กองทัพเรือทางเหนือมีประสิทธิภาพ ข้าได้สั่งให้กองทัพเรือของข้าสร้างเส้นทางทะเลจากเวสโทรสไปอัสไชและลาดตระเวนอย่างสม่ำเสมอ พวกเจ้าไม่มีอะไรต้องกลัว" เขาชี้แจง

"งั้นข้าจะรีบทำทันทีที่กลับไป ข้าจะทำให้พวกเด็กตะวันออกกลายเป็นผู้ใหญ่ด้วยวอดก้าของข้า" ดัสตินพูดเสียงดัง ทำให้ทุกคนหัวเราะอีกครั้ง

"ดังนั้น ตอนนี้ข้าพร้อมฟังแล้ว บอกข้ามาถ้าพวกเจ้ามีปัญหาอะไร" อเล็กซานเดอร์ผ่อนคลายบนที่นั่งและจิบไฟร์วิสกี้

เหล่าลอร์ดทั้งหมดมองหน้ากัน พวกเขาไม่มีปัญหาอะไร ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาก็จะติดต่อเมสเตอร์คนใหม่และดีกว่าของพวกเขาโดยตรง และปัญหาก็จะได้รับการแก้ไข

แต่รูส โบลตัน ลุกขึ้น ทำไมจะไม่ล่ะ? เขาน่าจะเป็นลอร์ดคนเดียวในทางเหนือที่อยู่ในสภาพน่าสังเวชแบบนี้

"ท่านลอร์ด ข้ามีปัญหา ชาวบ้านทั้งหมดหนีไปจากที่ดินของข้า ข้าไม่มีใครดูแลที่ดิน ปราสาท หรือขุดเหมือง โปรดอนุญาตให้ข้านำผู้คนของข้ากลับมา" เขาพูด

"เจ้ากำลังขอให้ข้าบังคับผู้คนให้กลับไปที่ดินของเจ้า? บอกข้าสิ คนที่อาศัยอยู่ในสวรรค์จะกลับไปอยู่ในนรกหรือ? บอกข้าสิ ลอร์ดดัสติน เจ้าจะกลับไปดื่มเบียร์เก่าๆ นั่นหลังจากได้ลิ้มรสไฟร์วิสกี้หรือวอดก้าไหม?"

"ไม่มีทาง... ท่านลอร์ด" วิลเลียม ดัสติน รีบตอบ

"ใช่ ลอร์ดโบลตัน บอกข้าสิ อะไรคือสิ่งแรกที่เจ้าทำหลังจากข้าบอกเจ้าเกี่ยวกับเหมืองในที่ดินของเจ้า? เจ้าบังคับผู้คนให้ขุดมันทั้งวันทั้งคืนโดยไม่จ่ายเงินหรือให้อาหาร คนมากมายเริ่มตาย และครอบครัวที่ยากจนของพวกเขาต้องมาขอความช่วยเหลือจากข้า นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าสร้างกองกำลังตำรวจทางเหนือ ถ้าเจ้าปฏิบัติกับผู้คนของเจ้าดีๆ เหมือนลอร์ดคนอื่น พวกเขาก็จะทำงานให้เจ้าอย่างมีความสุข ความโลภ ลอร์ดโบลตัน ความโลภ นี่เป็นปัญหาที่เจ้าสร้างขึ้นเอง และเจ้าต้องแก้มันเอง" อเล็กซานเดอร์พูดจบ

รูส โบลตัน มองอเล็กซานเดอร์อย่างเกลียดชังและคิด มีชีวิตอยู่ต่อไปเถอะ หัวเราะต่อไปเถอะ ข้าจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าทรมานก่อนตาย

"ได้ เหล่าลอร์ดอ้วนของข้า มาร่วมอาหารเย็นกับข้าข้างนอกในสวนใหม่ มันดีที่จะกินข้างนอกบ้างเป็นครั้งคราว ข้าก็มีอะไรจะโชว์พวกเจ้าด้วย" อเล็กซานเดอร์นำพวกเขาออกไป

วิธีที่เขาเรียกพวกนั้นทำให้พวกเขาหัวเราะดังลั่นขณะที่เดินตามเขาออกไป

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]