GE420 ดวงจิตทมิฬ [ฟรี]

ผลึกน้ำแข็งสืบทอดคือสิ่งที่ล้ำค่า มีเพียงตัวตนระดับกษัตริย์พิรุณรุ่นที่ผ่านมาเท่านั้นที่มีในครอบครอง

ดังนั้นหนิงฝานจึงคาดเดาว่า ผู้ที่ตกทอดผลึกน้ำแข็งเหล่านี้ไว้สมควรเป็นตัวตนระดับนั้น

หนิงฝานสงสัยว่าสิ่งใดอยู่ภาย แต่เมื่อแผ่สัมผัสเทพเข้าไปดู มีบ้างที่ต้องประหลาดใจ และมีบ้างที่ผิดหวัง

ผลึกน้ำแข็งสืบทอดทั้ง 14 ก้อนนั้นคือสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญไร้แบ่งแยกตกทอดไว้ ในจำนวนทั้งหมดนั้น มี 5 ก้อนที่เป็นถ้อยคำก่อนตาย ไม่ใช่วิชาที่ใช้ยกระดับใดๆ ซึ่งพวกมันทำให้หนิงฝานผิดหวัง

ในอีก 9 ก้อนที่เหลือ มี 4 ก้อนเป็นวิธีการฝึกฝนที่ตกทอดไว้ ที่เหลืออีก 5 ก้อนเป็นข่ายอาคม ข่าวสาร สมบัติที่เก็บซ่อนไว้ และวิชา

หนิงฝานไม่ได้ต้องการวิธีการฝึกฝนของผู้เชี่ยวชาญไร้แบ่งแยก

ส่วนสมบัติ หนิงฝานไม่รู้ว่าพวกมันถูกเก็บซ่อนไว้นานขนาดไหน และดูเหมือนพวกมันจะไม่ได้อยู่ในโลกพิรุณด้วย

ด้านวิชา หนิงฝานได้วิชา 3 ชนิดที่ต่างกัน... 2 ใน 3 ใช้ไม่ได้เพราะพวกมันคือวิชายกระดับร่างกายที่ไม่สมบูรณ์

หนึ่งในวิชายกระดับร่างกายมีชื่อว่า ‘มนุษย์สี่ฝ่าย’

ในนิกายพุทธมีการฝึกฝนอยู่ 4 สายเพื่อทำให้ตนเองอายุยืนราวกับเป็นนิรันดร์

“ตะวันออก ใต้ ตะวันตก และเหนือ แนวคิดและวิธีฝึกฝนลึกล้ำเกินหยั่งคาด แต่จุดหมายของทุกสายคือการไปให้ถึงนิพพานเช่นกัน หากบรรลุถึงจุดนั้น คนผู้นั้นจะกลายเป็นอมตะ” หนิงฝานขมวดคิ้ว วิชานี้ไม่ธรรมดาอย่างที่เขาคิด แต่การฝึกฝนก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นเดียวกัน

น่าเสียดายที่วิชานี้ไม่สมบูรณ์ หนิงฝานจึงไม่สนใจ

ยามนี้ยังเหลือเวลาอีก 1 วันก็จะครบกำหนดที่ต้องออกไป เรื่องเดียวที่เหลือคือกระดูกจักรพรรดิอัสนี!

หนิงฝานนำมันออกมาพลางขบคิด “จะดูดซับหรือไม่ดูดซับ”

กระดูกนิ้วชิ้นนี้คือกระดูกของจักรพรรดิเซียน พลังที่อยู่ภายในนั้นย่อมน่าสะพรึงกลัว

หนิงฝานไม่รู้ว่าถ้าดูดซับเข้าไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น แต่นี่คือโอกาสที่หาได้ยากมาก!

เขาหลับตา ปล่อยให้หัวใจของตนเลือก… ไม่นานนัก รอยสักที่อยู่บนร่างของเขากลับร้อนขึ้น ดวงตาปีศาจที่หลับสนิทกลับเปิดออก!

*ตูม!*

ปราณปีศาจที่ทรงพลังปะทุออกจากร่างหนิงฝาน และไหลกลับเข้าไปในทะเลสติของเขา ทำให้ตัวเขารู้สึกราวกับเป็นเรือลำน้อยลอยอยู่กลางมหาสมุทร

ปราณปีศาจที่ทรงพลังนี้แทบจะทำให้เขาไม่อาจควบคุมร่างกายของตนได้

เขาจมอยู่ในโลกแห่งความฝัน เห็นเงาร่างในอาภรณ์ดำปรากฏตัวขึ้น

ปีศาจตนนั้นราวกับอยากกลับมามีตัวตนอีกครั้ง แต่มันต้องใช้เวลามหาศาลกว่าจะถึงวันนั้น แต่วันนี้มันกลับสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกำลังเป็นคุกคามให้มันมหาศาล จนมันไม่อาจอดทนได้อีก

มันจึงปรากฏตัวในตันเถียนของหนิงฝาน เป็นดวงจิตดวงที่สองของเขา ซึ่งมันก็คือดวงจิตทมิฬ

รูปร่างหน้าตาของดวงจิตนั้นเหมือนกับหนิงฝานมาก แต่นิสัยกลับต่างกันคนละขั้ว ยามนี้ มันพยายามจะดูดกลืนดวงจิตหนิงฝาน และพยายามจะยึดร่างของเขา

สีหน้าหนิงฝานแปรเปลี่ยนใหญ่หลวง เขาไม่เคยฝึกฝนวิชาที่สร้างดวงจิตที่ 2 มาก่อน

แต่การปรากฏตัวของมันทำให้เขารู้ว่า มันปรากฏเพราะกระดูกจักรพรรดิอัสนีเป็นภัยคุกคาม

บางทีดวงจิตนี้อาจเป็นเศษเสี้ยวดวงจิตของโม๋หลัวที่เคยหลงเหลือไว้ในร่างหนิงฝาน

“เจ้าเป็นใคร? ทำไมถึงซ่อนตัวอยู่ในร่างกายข้า!” หนิงฝานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ข้าเป็นใคร? ข้าก็คือเจ้า… ไม่สิ… หัวใจปีศาจของเจ้า ทุกครั้งที่เจ้าสังหาร เจตนาสังหารของคนเหล่านั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นปราณปีศาจ ซึมลึกเข้าสู่ดวงจิตของเจ้าจนให้กำเนิดข้าขึ้นมา… และวันนี้คือวันที่ข้าได้กำเนิดอย่างสมบูรณ์ ข้าก็คือเจ้า...หนิงฝาน! แต่เจ้ากับข้าแตกต่างต่างกัน สำหรับข้ามีเพียงการเข่นฆ่าสังหารเท่านั้น! ไม่มีอาจารย์… ไม่มีจื่อเฮ่อ… มีเพียงตัวข้าที่จะทำให้โม๋หลัวคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง! เพราะข้าคือทาสของโม๋หลัว” ดวงจิตทมิฬของหนิงฝานกล่าว

“ทาสของโม๋หลัว!” แววตาหนิงฝานเย็นชามืดมน

หนิงฝานสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของโม๋หลัวจากดวงจิตทมิฬ ก่อนหน้านี้หนิงฝานเคยถูกตราประทับปีศาจของโม๋หลัว

ในอดีต โม๋หลัวคือผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังของเผ่าปีศาจโบราณ มันได้สร้างตราประทับปีศาจขึ้นเพื่อสร้างทาสเป็นของตน

ในช่วงแรกที่ตราประทับเป็นผล คนผู้นั้นจะได้รับพลังมหาศาล แต่เมื่อนานไป คนผู้นั้นจะกลายเป็นปีศาจที่รู้จักแต่เพียงการเข่นฆ่าสังหาร

เมื่อปราณปีศาจในร่างมีมากพอ ตราประทับปีศาจจะให้กำเนิดดวงจิตทมิฬ และยึดร่างของคนผู้นั้น นี่คือต้นเหตุที่ดวงจิตที่ 2 ของหนิงฝานถือกำเนิด

หากปล่อยให้มันยึดร่างและควบคุมทุกสิ่งได้ หนิงฝานจะกลายเป็นทาสของโม๋หลัวโดยสมบูรณ์

ถึงเขาจะเป็นหนิงฝาน แต่จะไม่ใช่หนิงฝานอีกต่อไป

“เป็นวิชาที่ทรงพลังมาก! ในอดีตตราประทับปีศาจคงเปลี่ยนให้ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนกลายเป็นทาส… แต่เหตุที่มันเผยตัวออกมาในขณะที่ยังไม่ถึงเวลาแบบนี้ แสดงว่ามันกำลังกลัวบางสิ่ง!” หนิงฝานก้มมองกล่องหยกในมือจึงเข้าใจ

“มันกลัวว่าหากข้าดูดซับกระดูกจักรพรรดิอัสนี จะมีพลังมากพอที่จะสยบมันได้ เพราะฉะนั้นมันจึงต้องการยึดครองร่างข้าก่อน! เพื่อให้ข้ากลายเป็นทาส!”

“เจ้าไม่มีทางทำสำเร็จ!” หนิงฝานโกรธแค้น เขาไม่มีทางยอมเป็นทาสของโม๋หลัวเด็ดขาด

ก่อนหน้านี้เขาลังเลที่จะดูดซับกระดูกจักรพรรดิอัสนี แต่ตอนนี้เขาไม่ลังเลแล้ว!

เขาจะปล่อยให้มันดูดกลืนร่างเขาไม่ได้ เขาต้องอาศัยพลังของกระดูกจักรพรรดิอัสนีเพื่อสยบมัน และเป็นฝ่ายที่ดูดกลืนมันเอง!

“ดูดซับ!” หนิงฝานเปิดฝากล่องหยกและฝืนดูดซับกระดูกจักรพรรดิอัสนีเข้าไปโดยไม่สนใจว่าพลังที่อยู่ภายในนั้นจะรุนแรงขนาดไหน

ชั่วพริบตาที่หนิงฝานดูดซับพลัง ดวงจิตทมิฬแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธ “เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ เพราะข้าก็คือเจ้า!”

“เจ้าไม่ใช่ข้า!” แววตาหนิงฝานดูน่าสะพรึงกลัว แม้ดวงจิตทมิฬจะเป็นตัวเขาอีกคน แต่ในเมื่อมันหวังดูดกลืนเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องลังเล

“ในเมื่อเจ้ากล้าคิดร้ายกับข้า ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเก็บเจ้าไว้!” แววตาดวงจิตทมิฬแปรเปลี่ยนบ้าคลั่ง ต่อให้มันต้องตาย มันก็ต้องลากหนิงฝานไปด้วยให้ได้

มันประสานมือเป็นท่าทาง ปราณปีศาจในร่างปะทุ และทรงพลังขึ้นหลายเท่า ทำให้หนิงฝานเสียการควบคุมร่างกายโดยสมบูรณ์!

ร่างกายเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ ขยายใหญ่เป็นยักษ์ทมิฬสูงห้าพันจ้าง ทั่วร่างสวมทับด้วยเกราะสีดำ

ยักษ์ตนนั้นมีเขาคู่ กำปั้นใหญ่ราวกับภูเขา บนหน้าผากปรากฏดวงตาที่ 3 แผ่นหลังมีปีกงอกออกมาถึง 6 ปีก

“ปีศาจยักษ์ สองเขา หกปีก เนตรปีศาจ… ทั้งหมดนี่คือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าเจ้าคือทาสของโม๋หลัว! ข้ารู้ว่าเจ้าพยายามจะไปเผ่าปีศาจยักษ์เพื่อลบตราประทับปีศาจ แต่เสียใจด้วยที่เจ้าทำไม่สำเร็จ เพราะวันนี้คือวันตายของเจ้า!”

ดวงจิตอัสนียิ้มพลางกล่าว แต่ชั่วพริบตาถัดมาแววตาของมันกลับแปรเปลี่ยนเย็นชา!

มันคิดว่ามันครอบครองร่างของหนิงฝานได้อย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อมันก้มหน้าชิ้นกระดูกจักรพรรดิอัสนี กระดูกกลับยังเปล่งแสงราวกับกำลังถูกดูดซับพลังอย่างต่อเนื่อง

หนิงฝานทุ่มสติไปกับการปกป้องกระดูกจักรพรรดิอัสนี เพื่อไม่ให้ปราณปีศาจที่ทรงพลังของดวงจิตทมิฬบดบัง

แม้ตัวเขาจะยังไม่ถูกดูดกลืนโดยสมบูรณ์ แต่ปราณปีศาจของมันก็ทำให้เขาอยู่ในสภาวะหลับไหลไร้สติ!

ในโลกแห่งความฝัน หนิงฝานยืนอยู่หน้าภูเขาปีศาจขนาดใหญ่ แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวของมันกดทับเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้าง ราวกับพยายามทำให้คุกเข่า

ที่ยอดของภูเขาปีศาจมีชายวัยกลางคนยืนอยู่ สีหน้าเคร่งขรึม มันกล่าวสั่งหนิงฝาน

“จงคุกเข่ายอมเป็นทาสของข้าซะ! แล้วเจ้าจะได้เป็นเซียนอย่างที่หวัง!”

“ไม่มีทาง!” แววตาหนิงฝานหนักแน่น ไม่ว่ายังไงเขาจะไม่ยอมคุกเขาเด็ดขาด...

บ้านหลังหนึ่งในโลกหยิน หลั่วโยว่ที่แกล้งหลับสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนที่เกิดขึ้นกับหนิงฝานได้อย่างชัดเจน นางขมวดคิ้วแน่น แววตาเปี่ยมไปด้วยความกังวล

“หนึ่งในเก้าปีศาจโบราณ...โม๋หลัว! เกิดอะไรขึ้น เด็กนี่ไปก่อเรื่องอะไรอีก!” นางเร่งก้าวออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว

เมื่อนางเห็นปีศาจยักษ์ยืนตระหง่าน นางกลับสั่นสะท้าน หัวใจเจ็บแปรบ น้ำตาไหลรินโดยไม่อาจควบคุม

“ตาย เขาตายแล้ว… ในตันเถียนของเขาเหลือเพียงดวงจิตทมิฬ… ดวงจิตของเขาตายไปแล้ว” นางเสียใจที่ไม่บอกหนิงฝานว่านางตื่นแล้ว และนางก็ไม่รู้ว่าหนิงฝานต้องเผชิญกับอันตรายขนาดไหน หากนางรู้...นางจะยื่นมือช่วยหนิงฝาน

ในสมัยโบราณ มีข่าวเรื่องโม๋หลัวสร้างวิชาที่ทำให้เซียนมากมายกลายเป็นทาส โดยการอาศัยปราณปีศาจของเซียนเหล่านั้น สร้างดวงจิตเพื่อยึดครองร่าง

นางปล่อยให้เขาตาย… ตายโดยที่ไม่รู้ว่านางตื่นแล้ว...

“ไม่! เข้ายังไม่ตาย!” แววตานางเป็นประกาย เร่งเช็ดน้ำตา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม

นางสัมผัสได้ถึงกระดูกชิ้นหนึ่งที่ยังไม่ถูกปราณปีศาจกลืนกิน

“นั่นมันกระดูกจักรพรรดิเซียน! เขาไปเอาสมบัติล้ำค่าขนาดนั้นมาจากไหน... แต่แบบนั้นต้องต้านการกลืนกินร่างของดวงจิตทมิฬได้แน่!”

“แต่ตอนนี้ดวงจิตของเขาแค่บาดเจ็บจากปราณปีศาจ จึงเข้าสู่สภาวะหลับไหล...”

“ข้าต้องช่วยเขา!” นางขมวดคิ้ว แผ่แรงกดดันที่ทรงพลัง

“ต่อให้ต้องบาดเจ็บ ข้าก็ต้องช่วยเขาให้ได้”

“ข้าขอตอบแทนที่เจ้าปลุกให้ข้าตื่นจากหลับไหลได้อีกครั้ง!”...