GE370 ผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลซัว [ฟรี]

“วิชาระดับไร้ดัดแปลง.... ‘ฝ่ามือเพลิงไร้ลักษณ์!’”

มันยื่นมือไปเบื้องหน้า เพลิงปีศาจ 3 ชนิดถูกจุดขึ้นเบื้องหน้า เพลิงระดับ 4 อีกนับร้อยชนิดลุกโหม

ท่านหยานประกบมือเข้าด้วยกัน เพลิงทั้งหมดผสานรวมเป็นหนึ่ง ก่อตัวเป็นฝ่ามือเพลิงโปร่งใสขนาดยักษ์ ประทับตรงเข้าใส่หนิงฝาน

วิชานี้คือวิชาที่มันทุ่มเทเวลานับพันปีในการฝึกฝนและคิดค้น จนทำให้มันสามารถเปล่งพลังจู่โจมได้เกือบจะเทียบเท่าผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงขั้นต้น นับเป็นหนึ่งในวิชาล้ำค่าที่วิหารพิรุณยกย่อง

ฝ่ามือเพลิงโปร่งใสขนาด 4 พันจ้างแหวกผ่านนภา เสียงระเบิดราวกับอัสนีฟาดผ่าดังสนั่น เมืองเต่าทมิฬสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผู้เชี่ยวชาญกึ่งไร้ดัดแปลงทั่วไปไม่อาจรับฝ่ามือนี้ได้

เมื่อครู่ผู้เหล่าผู้ที่เฝ้าชมการต่อสู้คิดว่าหนิงฝานเป็นฝ่ายชนะ ท่านหยานเป็นฝ่ายแพ้ และเตรียมจะมอบเพลิงปีศาจ 3 ชนิดให้ หนิงฝานอุตส่าห์ไว้ชีวิตมัน แต่มันกลับคำและหวังจู่โจมสังหารหนิงฝาน!

การกระทำของท่านหยานทำให้สองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงโกรธ ทั้งสองหวังจะเข้าห้ามการประลอง แต่ท่านหยานกลับไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ทั้งยังจู่โจมหมายเอาชีวิตหนิงฝานอีก

นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะหากหนิงฝานตาย พวกมันก็จะพลาดโอกาสช่วยกษัตริย์พิรุณชิงสิ่งนั้น และพลาดโอกาสที่จะได้ความดีความชอบใหญ่หลวง

“หยุนหยาน! หยุดเดี๋ยวนี้! หากเจ้ากล้าทำร้ายเขา กษัตริย์พิรุณไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”

แม้สองชายชราจะข่มขู่ แต่ท่านหยานราวกับไม่ได้ยิน

แววตาหนิงฝานแปรเปลี่ยนเย็นชา แม้ว่าเขาตั้งใจจะไว้ชีวิตมัน แต่ก็ไม่ประมาทกับการลอบจู่โจม

ในเมื่อมันคิดสังหาร เขาคงปล่อยมันไว้ไม่ได้อีก หากปล่อยคนอย่างมันไปก็รังแต่จะสร้างปัญหาตามมาไม่สิ้นสุด

“ข้าคงเมตตากับมันมากเกินไป!”

หนิงฝานก้าวย่างไปเบื้องหน้า เจตนาสังหารปรากฏขึ้นในใจ

แม้การจู่โจมของมันจะทรงพลัง แต่หากดูดกลืนเพลิงของมันเข้าไปในจารึก หนิงฝานก็เอาชนะมันได้ง่ายๆ

ในเมื่อมันอยากตาย เหตุใดต้องปล่อยมันไป!

ในอนาคตมันอาจพุ่งเป้ามาที่เกาะกู่ซู หากมันคิดจะลงมือจริงๆ ตงสู่คงหยุดมันไม่ได้ เกาะปีศาจสำราญย่อมตกอยู่ในอันตรายด้วย

หนิงฝานไม่เสียใจที่ยื่นมือช่วยย่าหลาน หากจะเสียใจก็แค่เรื่องที่เขาเมตตามันมากจนเกินไป

ยั่วยุผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงแล้วยังไง?

ยั่วยุวิหารพิรุณแล้วยังไง?

“กระบี่ผลึก!” หนิงฝานนำกระบี่ผลึกชิ้นสุดท้ายออกมา กระบี่เล่มนี้ทรงพลังทัดเทียมกับการจู่โจมของผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงขั้นกลาง

กระบี่ผลึกอีก 2 เล่มเขามอบให้ซีหลานและวู่หยาน ชิ้นนี้จึงเป็นชิ้นสุดท้าย!

แม้หนิงฝานจะต้านเพลิงของมันได้ แต่หากจะให้สังหารมันในพริบตา ต่อให้เป็นเพลงกระบี่วารีผันแปรของเขาก็คงทำไม่ได้

แม้กระบี่ผลึกนี้จะล้ำค่า แต่หากใช้มันในยามคับขันก็นับว่าคุ้มค่า

“ทำลาย!” เส้นแสงกระบี่พุ่งออกมามือหนิงฝาน แปรเปลี่ยนเป็นปราณกระบี่ที่ทรงพลังนับล้าน ยิ่งผสานกับเจตจำนงค์กระบี่ของหนิงฝาน มันยิ่งทรงพลังขึ้น

ปราณกระบี่จำนวนมหาศาลทะลวงทำลายฝ่ามือเพลิง ตรงเข้าทะลวงร่างท่านหยาน มันหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งยังคาดไม่ถึงว่าหนิงฝานจะครอบครองของล้ำค่าเช่นนี้

“กระบี่ผลึกระดับไร้ดัดแปลงขั้นกลาง! เป็นไปไม่ได้ แม้เป็นข้ายังยากจะได้มันมาครอง เหตุใดเจ้าถึงมี!”

ท่านหยานแหกปากร้องลั่นอย่างน่าเวทนา ร่างกายถูกปราณกระบี่ทะลวงจนระเบิดเป็นหมอกโลหิต เหลือเพียงดวงเพลิงที่มันเคยดูดกลืนเข้าไป และกระเป๋าของมัน

ผู้คนทั้งหมดตกตะลึง หนิงฝานถึงกลับกล้าสังหารคนของวิหารพิรุณ! นับว่ากล้าหาญเป็นอย่างมาก!

หนิงฝานจ้องมองสองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงด้วยสายตาที่เย็นชาและแฝงไปด้วยเจตนาสังหาร

ผู้ใดสมควรฆ่าก็ฆ่า เหตุใดต้องเกรงกลัววิหารพิรุณ? หากสังหารสองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงได้ ก็ไม่มีผู้ใดกล้าบอกเล่าเหตุการณ์ให้กับวิหารพิรุณ!

ที่สำคัญ หากสังหารทุกคนที่อยู่ที่นี่ด้วย ก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าหนิงฝานสังหารท่านหยาน!

นี่คือวิธีที่ดีที่สุด!

สองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงเสียวสันหลัง ปราณกระบี่ผลึกของหนิงฝานสามารถสังหารพวกมันได้

พวกมันทั้งสองนึกถึงคนผู้หนึ่งในตระกูลซัว ผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลซัว ผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงขั้นกลาง

บางที กระบี่ผลึกนั่นอาจเป็นของผู้อาวุโสสาม!

ผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงที่คอยคุ้มกันหนิงฝานอยู่ คือผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลซัว!

ยามนี้ พวกมันหวาดกลัวแววตาของหนิงฝาน ปราณสังหารของหนิงฝานทำให้พวกมันหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

บางทีผู้อาวุโสสามอาจซ่อนตัวอยู่ในสมบัติที่อยู่อาศัยของหนิงฝาน และบางทีผู้อาวุโสสามอาจเป็นคนสั่งให้สังหารพวกมัน

ผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลซัวนั้นทรงพลัง มีนิสัยโหดเหี้ยม ไม่สังหารเฉพาะบุคคล แต่สังหารทั้งตระกูล

อีกไม่นานผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลซัวจะทะลวงขอบเขตไร้ดัดแปลงขั้นสูง หากถึงยามนั้น ย่อมสังหารพวกมันได้ราวกับมดปลวก

พวกมันเร่งเปลี่ยนทาทีเพื่อเลี่ยงที่จะปะทะกับหนิงฝาน ที่พวกมันทำเช่นนั้นไม่ใช่เพราะกลัวผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลซัว แต่กลัวว่าไม่อาจสร้างมิตรกับหนิงฝานได้

แม้การที่ท่านหยานถูกสังหารจะทำให้พวกมันเดือดร้อน และถูกลงโทษหากกลับไปยังวิหารพิรุณยามนี้ แต่หากมันทำให้หนิงฝานยอมช่วย พวกมันก็จะได้ความดีความชอบแทน หนิงฝานสามารถดูดซับเพลิงที่ทรงพลังได้ แม้จะยังไม่บรรลุขอบเขตไร้แบ่งแยก ก็สามาถเข้าสู่ทะเลเพลิงแห่งนั้นได้

เรื่องชิงของในทะเลเพลิงเป็นเรื่องที่สำคัญกับวิหารพิรุณมาก หากเทียบกับเรื่องที่ท่านหยานถูกสังหาร...ไม่นับเป็นอันใด

สองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงหันมองหน้ากัน วันนี้พวกมันต้องลบล้างความขัดข้องหมองใจระหว่างหนิงฝานกับพวกมันให้หมด และแสดงให้เห็นว่าพวกมันมีเจตนาดี

“สหายน้อยเจ้าไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่? เมื่อครู่พวกข้าเองก็ตกใจ… หากสหายน้อยเป็นอะไรไปพวกข้าคงเสียใจแย่ หยุนหยานไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ทั้งยังหวังสังหารสหายน้อย พวกข้าผิดหวังกับมันจริง! แต่ต่อให้สหายน้อยไม่ลงมือ พวกข้าก็จะช่วยอยู่แล้ว!”

คำกล่าวของสองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงทำให้ผู้คนตกตะลึง ทุกคนคิดว่าสองผู้เชี่ยวชาญจะแก้แค้นให้ท่านหยาน แต่สิ่งที่ปรากฏกลับต่างไปจากที่คาดเอาไว้มาก

พวกมันตั้งใจจะทำอะไร?

ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงของวิหารพิรุณถูกสังหารไม่เหลือซาก เหตุใดผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงของวิหารพิรุณถึงยังยิ้มได้? ทั้งยังพูดจาราวกับสนิทสนมกับหนิงฝานได้?

แม้หนิงฝานจะสังหารหยุนหยานเพื่อรักษาชีวิต แต่การสังหารมันก็เท่ากับตบหน้าวิหารพิรุณ เหตุใดวิหารพิรุณจึงทำเป็นไม่เห็น?

“ผู้อาวุโสทั้งสองไม่คิดว่าสิ่งที่ข้ามันผิดบ้างเหรอ?” หนิงฝานกล่าวอย่างประหลาดใจ เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าทั้งสองจะเปลี่ยนท่าที

เมื่อลองขบคิด อาจเป็นเพราะสองผู้เชี่ยวชาญเบื้องหน้ามีความแค้นกับท่านหยาน?

“ที่สหายน้อยกล่าวก็ไม่ผิด… ในทะเลไร้สิ้นสุดแห่งนี้การเข่นฆ่าสังหารผู้บริสุทธิ์ถือเป็นสิ่งผิด แต่หยุนหยานเป็นผู้ลงมือก่อน สหายจึงทำไปเพื่อป้องกันตัว ย่อมถือว่าสหายน้อยไม่ผิด! เจ้าวางใจได้ ไม่มีผู้ใดตำหนิเจ้าพวกข้าทั้งสองรับประกัน! อีกอย่างสหายน้อยเป็นประโยชน์กับวิหารพิรุณของเรามากกว่าหยุนหยาน สหายน้อยวางใจได้”

คำกล่าวของสองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงดูราวกับเรื่องการตายของหยุนหยานไม่ควรค่าให้กล่าวถึง

หนิงฝานจ้องมองทั้งสองพลางขบคิด ดูท่าเหตุผลที่พวกมันเปลี่ยนท่าทีเป็นเพราะตัวเขาเป็นประโยชน์กับพวกมัน

บางทีสิ่งที่เป็นประโยชน์กับพวกมันอาจเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ ไม่อย่างนั้นพวกมัน ผู้เชี่ยวชาญที่มีสถานะสูงส่งอย่างพวกมันคงไม่ทำเช่นนี้

แต่นั่นถือว่าเป็นเรื่องดี… ในเมื่อตัวเขาเป็นประโยชน์กับวิหารพิรุณ ก็เท่ากับว่าเขาสามารถใช้ประโยชน์กับพวกมันได้เช่นกัน...

“ผู้อาวุโสสามสบายดีหรือไม่?” สองผู้เชี่ยวชาญกล่าวถาม

หนิงฝานไม่กล่าว เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกมันกล่าว และอยากปล่อยให้พวกมันเข้าใจผิดต่อไป

“ฮ่าฮ่า สหายน้อยไม่บอกก็ไม่เป็นไร พวกข้าพอจะเดาได้ ผู้อาวุโสสามซัวเฉินคงอยู่ในสมบัติที่อยู่อาศัย...”

“ซัวเฉิน?” หนิงฝานขบคิดในใจ สีหน้าเรียบเฉย เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้ในทะเลส่วนในมาก่อน

เมื่อเห็นหนิงฝานไม่กล่าวถึงเรื่องนี้ ทั้งสองก็ไม่กล่าวต่อ และเปลี่ยนไปคุยอีกเรื่องแทน

“สหายน้อยจะเข้าร่วมวิหารพิรุณเพื่อเป็นผู้อาวุโสได้หรือไม่? หากสหายน้อยสนใจ พวกข้าจะเป็นผู้แนะนำให้”

คำกล่าวของสองผู้เชี่ยวชาญราวกับเป็นอัสนีฟาดผ่าข้างหู จนทำให้ผู้เชี่ยวชาญที่เฝ้าชมส่งเสียงฮือ

เข้าร่วมเป็นผู้อาวุโสแห่งวิหารพิรุณ?

ไม่ว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญฝ่ายธรรมะหรืออธรรมย่อมเข้าร่วมกับวิหารพิรุณได้

ผู้ที่เข่นฆ่าคนราวกับผักปลาเช่นหนิงฝานจะเข้าร่วมได้หรือ?

เหตุใดสองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงถึงได้พยายามดึงตัวผู้ที่สังหารท่านหยานเข้าสู่วิหารพิรุณ?

ไม่ว่าคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

หากหนิงฝานรับคำพวกมัน เขาย่อมใช้ประโยชน์จากพวกมันได้ไม่น้อย

หากได้เป็นผู้อาวุโสของวิหารพิรุณ แคว้นของผู้เชี่ยวชาญทั้ง 800 แห่งในโลกรุณ จะไม่มีผู้ใดกล้ายั่วยุ

“สิ่งใดที่ข้าเป็นประโยชน์กับผู้อาวุโสขอให้ท่านบอกกล่าวเถอะ หากมันคุ้มค่าพอข้าเองก็ไม่ปฏิเสธ”

“ย่อมได้!”

สีหน้าผู้เชี่ยวชาญทั้งสองแปรเปลี่ยนจริงจัง

“สหายน้อยพอจะสละเวลาพูดคุยกับพวกข้าได้หรือไม่! แต่สหายน้อยไม่ต้องกังวล พวกข้าสาบานว่าจะไม่ทำร้ายสหายน้อย… พวกข้ามั่นใจว่าสิ่งที่สหายจะได้รับนั้น สหายน้อยต้องพึงพอใจอย่างแน่นอน!”

หนิงฝานรู้ว่าพวกมันไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะทำอันตรายเขาได้

หนิงฝานถอนปราณสังหาร ก้มมองไปยังเซี่ยวเหมินที่เฝ้ามองพลางยิ้มให้

“แม่นางเป่ย… ข้าขอใช้สถานที่พูดคุยกับผู้อาวุโสทั้งสองได้หรือเปล่า”

“ย่อมได้!” แม้นางจะโกรธหนิงฝาน แต่ยามนี้นางกลับยิ้มให้โดยไม่รู้ตัว การที่หนิงฝานไม่ได้รับบาดเจ็บ ทำให้นางสบายใจเป็นอย่างมาก

ดีแล้วที่เรื่องไม่ได้ลุกลามบานปลาย

ฉากที่หนิงฝานสังหารท่านหยานทำให้นางหวาดกลัว เพราะการยั่วยุวิหารพิรุณนับเป็นเรื่องร้ายแรง

“จะว่าไป เหตุใดข้าต้องให้เจ้าอนุญาติ? เชิญผู้อาวุโสเข้าไปในหอคอยเถอะ!” หนิงฝานเดินเข้าหอคอยใต้ สองผู้เชี่ยวชาญหันมองหน้ากัน แววตาเผยความตื่นเต้นจนไม่อาจปิดบัง และตามหนิงฝานไป

เซี่ยวเหมินโกรธ หนิงฝานทำราวกับไม่สนใจนาง หอคอยใต้อยู่ในการปกครองของนาง จะทำการสิ่งใดนางสมควรอนุญาติก่อน

“คุณหนูสี่ใจเย็นๆก่อน พี่ซัวจะพูดคุยเรื่องสำคัญกับผู้อาวุโสทั้งสอง หากท่านยังโกรธอยู่ ย่อมกระทบกับเรื่องที่พวกท่านจะพูดคุย… บางทีพวกท่านอาจเอาเรื่องที่พี่ซัวสังหารท่านหยานก็ได้” ย่าหลานเป็นกังวล แม้นางไม่ได้แข็งแกร่งแต่นางก็ฉลาด

“ข้ารู้แล้ว!” เซี่ยวเหมินกล่าว นางหันมองย่าหลานพลางเริ่มเป็นห่วงกังวล กลัวว่าสองผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงจะหักหลัง คิดบัญชีเรื่องที่หนิงฝานสังหารท่านหยาน

ก่อนหน้านี้นางไม่เคยสนใจผู้ใด แต่ยามนี้นางสนใจคนรอบข้างมากขึ้น เมื่อสังเกตุสีหน้าและแววตาของย่าหลานดีๆ นางกลับรู้สึกอิจฉาย่าหลาน

เหตุใดหนิงฝานจึงยอมสังหารเพื่อย่าหลาน… เหตุใดไม่ยอมสังหารเพื่อนาง...

หนิงฝานมีเพียงกลั่นแกล้งและข่มเหงนางเท่านั้น...

“ห้ามเรียกเขาว่าพี่ซัวอีกเด็ดขาด!” เซี่ยวเหมินกระทืบเท้าด้วยท่าทางไม่พอใจแล้วจากไป

ผู้เชี่ยวชาญที่คอยคุ้มกันเซี่ยวเหมินจ้องมองนางพลางยิ้ม “ฮ่าฮ่า… คุณหนูสี่คงตกหลุมรักเด็กนั่นเข้าให้แล้ว...”

“แม้ซัวหมิงจะเป็นผู้เชี่ยวชาญบนโลก แต่พรสวรรค์กลับสูงส่ง... แต่ถึงอย่างนั้น ผู้ที่คู่ควรกับคุณหนูสี่ก็มีเพียง...” ผู้คุ้มกันถอนหายใจ

“คุณหนูสี่ถูกหมั้นหมายไว้กับซี่เหมินแต่ตระกูลซี่… ข้าควรกีดกันคุณหนูกับซัวหมิงหรือไม่?”...