GE364 เพราะข้าเข้าใจเขาดี [ฟรี]

หลังจากพูดคุยกับตงสู่เสร็จ หนิงฝานก็กลับที่พักและเริ่มเก็บตัวปรุงโอสถ

ผ่านไป 3 เดือน หนิงฝานนำโอสถไปมอบให้ฉุ่ยหลิงและออกจากเกาะกู่ซูไป

โอสถแก่นโลหิต โอสถแบ่งแยกและหลอมรวม โอสถทะลวงปราณ โอสถก่อเมฆา และโอสถชนิดอื่นๆที่จำเป็นต่อการทะลวงขอบเขตตัดวิญญาณ

“ข้าไปก่อนนะ...” หนิงฝานลูบสัมผัสใบหน้าฉุ่ยหลิงเบาๆและพยักหน้าให้ไป๋ซู ก่อนที่เขาจะออกจากเกาะกู่ซูมา

หนิงฝานอาศัยอยู่ในเกาะกู่ซูหลายเดือน จึงมีหลายๆสิ่งที่จำเป็นต่อการอยู่อาศัยเหลืออยู่ภายในบ้าน

ก่อนจะเข้าสู่ทะเลส่วนใน ยังมีบางสิ่งที่หนิงฝานต้องทำ นอกจากนี้ ก่อนจะจากเกาะกู่ซูมา เขาได้สั่งยู่หลงให้จัดการกับบางสิ่ง

นั่นคือรวบรวมสมุนไพรและโอสถที่เหมาะกับการฟื้นฟูดวงจิต ยิ่งหาได้มากเท่าไหร่ยิ่งดี ส่วนเรื่องหยกสวรรค์ไม่เป็นปัญหา

เหตุที่หนิงฝานให้ยู่หลงเตรียมไว้เพราะเขาจะมอบให้หลั่วโยว่ที่อยู่ภายในสร้อยหยินหยาง นางให้เขาหยิบยืมพลังจนหมด ทำให้นางต้องหลับไหลโดยไม่รู้วันคืนอีกครั้ง หากไม่ปลุกนาง เกรงว่านางจะเป็นอันตราย

นางช่วยเหลือเขาไว้หลายครั้ง เขาไม่มีทางทอดทิ้งนางเด็ดขาด

การจะปลุกนางและให้นางฟื้นฟูพลังนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสมุนไพร โอสถ และวิชาแปลงหยินหยางที่บรรลุขอบเขตที่ 3

หากวิชาแปลงหยินหยางบรรลุขอบเขตที่ 3 เขาจะเปิดโลกหยินหยางและช่วยนางออกมาได้

“ต้องเร่งมือ จะปล่อยให้นางตายไม่ได้!”

ยามนี้วิชาแปลงหยินหยางของหนิงฝานบรรลุขอบเขตที่ 2 ขั้นสูงสุด อีกเพียงก้าวเดียวจะบรรลุขอบเขตที่ 3

หากจะทะลวงขอบเขต เขาต้องร่วมรักกับผู้เชี่ยวชาญไร้แบ่งแยก ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้

หรืออีกวิธีคือต้องร่วมรักกับผู้เชี่ยวชาญดวงจิตแรกเริ่มพันครั้ง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เหมาะหากจะทำบนเกาะกู่ซู

หนิงฝานมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง ไกลออกไปจากเกาะกู่ซูนับ 10 ล้านลี้ เกาะแห่งนั้นเป็นแหล่งรวมตัวของผู้เชี่ยวชาญไร้สังกัด

บนเกาะมีเมืองปีศาจอยู่แห่งหนึ่ง มีผู้เชี่ยวชาญฝ่ายอธรรมหลายหมื่นคนคอยคุ้มกัน ราวกับเป็นขุมกำลังแห่งหนึ่ง

ยามนี้เหล่าผู้เชี่ยวชาญบนนั้นกำลังสนุกสนานกับงานรื่นเริง ดื่มกินเฮฮา แต่ในพริบตานั้น เสียงระเบิดดังสนั่นดังมา ข่ายอาคมป้องกันของเกาะถูกทำลาย

“บัดซบ! ใครกล้ามาก่อเรื่องที่เกาะบุบผาทมิฬของข้า!”

ผู้เชี่ยวชาญในขอบเขตดวงจิตแรกเริ่มขั้นต้นผู้หนึ่งตะโกนขึ้น มันคือผู้นำของเหล่าผู้เชี่ยวชาญขอ

ที่นี่ มันกำลังร่ำสุราอย่างมีความสุข แต่กลับมีเสียงระเบิดมาขัดจังหวะ จึงเร่งออกมาดูว่าเป็นฝีมือผู้ใด

ผู้เชี่ยวชาญหลายพันคนทะยานขึ้นสู่ท้องนภา เห็นผู้เยาว์ในอาภรณ์ขาวยืนอยู่กลางนภาไม่กล่าว

แรงกดดันของผู้เยาว์คนนี้ยิ่งใหญ่ราวกับมหาสมุทร จะทำให้พวกมันรู้สึกราวกับตนเองไร้ค่า

เมื่อเห็นศัตรูตรงหน้า ผู้นำเกาะเร่งชักกระบี่ทะยานเข้าหาราวกับจะฟาดฟัน แต่เมื่อมันสบตากับผู้เยาว์คนนั้น ผมของมันกลับลุกชูชันราวกับถูกสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัวจ้องมอง

แต่เมื่อมันทะยานเข้าใกล้และเห็นใบหน้าของผู้เยาว์คนนั้นชัดๆ มันกลับสั่นสะท้าน ร่างกายแทบสิ้นไร้กำลัง!

“ทะ...ท่านซัวหมิง! หยุดเดี๋ยวนี้ ห้ามก่อเรื่องให้ท่านเด็ดขาด!”

ผู้นำเกาะเร่งออกคำสั่งกับคนบนเกาะ แค่มันสบตากับหนิงฝาน ดวงจิตของมันถึงกับสั่นสะท้าน หากหนิงฝานคิดจะสังหารมันจริง มันคงตายไปนานแล้ว

*เคร้ง เคร้ง เคร้ง...*

แม้ผู้นำเกาะจะไม่ได้สั่ง เหล่าผู้เชี่ยวชาญบนเกาะก็เร่งทิ้งอาวุธในมือ คุกเข่าพลางป้องมืออย่างนอบน้อม

“ท่านหมิงยกโทษให้ด้วย! อย่าได้ทำลายเกาะแห่งนี้เลย! พวกข้าไม่รู้ว่าทำอะไรให้ท่านไม่พอใจ ท่านหมิงอย่าได้โกรธพวกข้าเลย!”

ผู้นำเกาะหวาดกลัว มันเป็นเพียงผู้เชี่ยวชาญไร้สังกัดคนหนึ่ง ไม่ได้เก่งกาจ ไม่ได้ร่ำราย สมควรไม่เป็นเป้าหมายของซัวหมิง

แย่แล้ว… จบสิ้นกันแล้ว ซัวหมิงที่บุกมาถึงที่นี่ต้องมาเพื่อทำลายเกาะบุบผาทมิฬของมันแน่

เมื่อหลายเดือนก่อนสมาพันธ์สังหารหมิงถูกซัวหมิงทำลาย ผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณ 20 คนถูกสังหาร เหตุเพราะยั่วยุซัวหมิง

ยามนี้ ซัวหมิงที่มาเยือนถึงที่ เกาะบุบผาทมิฬของพวกมันคงต้องประสบชะตากรรมเดียวกัน

ผู้เชี่ยวชาญบนเกาะจ้องมองหนิงฝานด้วยแววตาหวาดกลัวและขุ่นเคือง แม้จะทำลายเกาะหยิงซัวได้ ก็ใช่ว่าจะทำลายทั้งทะเลไร้สิ้นสุดได้

เพียงแต่ หนิงฝานไม่สนใจสายตาของคนเหล่านั้น เกาะบุบผาทมิฬแห่งนี้คือขุมกำลังระดับไหนเขาไม่ทราบ แต่อย่างน้อย พวกมันย่อมไม่ทรงพลังเท่าเกาะหยิงซัว พวกมันย่อมต่อต้านเขาไม่ได้

“ไสหัวไปซะ! ในรัศมีแสนลี้รอบเกาะแห่งนี้ ห้ามเข้ามาเด็ดขาด!”

หนิงฝานพับแขนอาภรณ์ สะบัดมือสร้างกระแรงลมผสานกับวิชาเคลื่อนไหวพริบตา พัดส่งร่างของผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดปลิวออกไปไกลนับหมื่นลี้

ผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดตกตะลึง เพียงโบกมือก็ส่งร่างพวกมันทั้งหมดออกมาจากเกาะนั่นได้นับหมื่นลี้

ความสามารถเช่นนี้สมควรเป็นของผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณ เพราะผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณสามารถทำให้ตนเองหรือสิ่งของเคลื่อนย้ายได้ในพริบตา หากใช้กับกระบี่ยามที่ถ่ายทอดข้อความ กระบี่บินจะรวดเร็วขึ้นอย่างคาดไม่ถึง

แต่ถึงอย่างนั้น กลับไม่มีผู้ใดเคยได้ยินว่า แค่โบกมือก็ส่งผู้เชี่ยวชาญนับหมื่นออกไปไกลนับหมื่นลี้ได้

นี้มันวิชาอะไรกัน!

ในขณะที่ผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆกำลังตกตะลึงอยู่นั้น ผู้นำเกาะบุบผาทมิฬก็ตะโกนขึ้น

“เจ้าพวกบ้า ยังไม่รีบไปอีก! ท่านหมิงบอกว่าไม่อยากให้เราอยู่ในรัศมีแสนลี้! รีบตามข้ามาได้แล้ว!”

ผู้นำเกาะบุบผาทมิฬดีใจที่มันไม่ถูกหนิงฝานสังหาร นับเป็นเรื่องที่เกินจินตนาการของมัน

หนิงฝานกล่าวอย่างหนักแน่นว่าห้ามรบกวร ดังนั้นพวกมันย่อมไม่กล้าขัดขืนลองดี จึงเร่งหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อแผ่สัมผัสเทพตรวจสอบแล้วว่าไม่มีผู้ใดอยู่ หนิงฝานยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนการทำลายเกาะหยิงซัวจะได้ผลดีเกินคาด

ยามนี้ชื่อเสียงของเขาสมควรแพร่ไปทั้งทะเลไร้สิ้นสุด ย่อมไม่มีผู้ใดกล้ายั่วยุเขา

หนิงฝานนำเข็มทิศดาราออกมา ขยับมือเป็นท่าทาง กระตุ้นเข็มทิศดาราสร้างม่านพลังปกคลุมพื้นที่โดยรอบหมื่นลี้

หนิงฝานโบกมือกระตุ้นแหวนกระถางขัดเกลา นำเหว่ยเหลียง เยว่หลิงคง น่าหลานจื่อ ไป่หลิง ชุ่ยหลิง ทาสอสูรบุบผาแดง และเหล่าสตรีคนอื่นๆอีกนับพันออกมา

“แสง...” ยามนี้ศพนางสวรรค์กำลังเล่นบางอย่างกับมู่เซียวหวน เหล่าสตรีที่ก่อตั้งเป็นกององค์หนิงฝานดูราวกับกำลังฝึกฝนกันอยู่ สีหน้าของน่าหลานจื่อดูดีขึ้นมาราวกับนางหายเป็นปกติแล้ว ยามนี้ สายตาที่นางจ้องมองหนิงฝานเปลี่ยนไป ดูราวกับนางเคารพและนอบน้อมกับหนิงฝานมาก

ส่วนเยว่หลิงคงกำลังอาบน้ำ นางที่ถูกเรียกออกมากระทันหันจึงไม่มีสิ่งใดปกปิดเรือนร่าง ดังนั้นนางจึงโมโหใส่หนิงฝาน

“เจ้าแตงกวาน้อย ข้ากำลังอาบน้ำอยู่ ที่เจ้าเรียกข้าออกมาเพราะคิดจะฉวยโอกาสสินะ!”

“อืม!” หนิงฝานยิ้ม เพราะคราวนี้ ถึงคราวที่เขาต้องให้พวกนางช่วยแล้ว

“วิชาขัดเกลาผสานของข้ามาถึงจุดตีบตันแล้ว หากจะทะลวงผ่าน ต้องขัดเกลาผสานกับกระถางขัดเกลาจำนวนมาก จึงเป็นเหตุผลที่ข้าเรียกพวกเจ้าออกมา หวังว่าพวกเจ้าจะให้ความร่วมมือ”

เมื่อหนิงฝานกล่าวจบ เยว่หลิงคงหน้าแดงก่ำพลางบ่นกล่าวอย่างขุ่นเคือง

“ถึงวิชาของเจ้าจะถึงจุดตีบตันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกข้า… คิดว่าพวกข้าจะให้ความร่วมมืองั้นเหรอ?”

ทันทีที่เยว่หลิงคงกล่าวจบ สตรีทั้งหมดใบหน้าแดงก่ำ พลางเริ่มปลดอาภรณ์

ไป่หลิง ชุ่ยหลิง และทาสอสูรของหนิงฝานได้ฝึกฝนสตรีคนอื่นๆพวกนางมาอย่างดี พวกนางจึงพร้อมที่จะตอบสนองหนิงฝานทุกเมื่อ ดังนั้นยามนี้ เหล่าสตรีนับพันจึงพร้อมที่จะขัดเกลาผสานกับหนิงฝาน

แม้พวกนางบางคนจะอายหรือไม่เต็มใจนัก แต่ก็ใช่ว่าพวกนางจะขัดขืนหนิงฝานได้

เยว่หลิงคงตกตะลึง นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดหนิงฝานที่กล่าวเพียงไม่กี่คำ เหล่าสตรีนับพันกลับยอมทำตามที่เขาขอ

เยว่หลิงคงรู้ว่าหนิงฝานฝึกฝนวิชาขัดเกลาผสาน แต่สตรีส่วนใหญ่ที่เป็นกระถางขัดเกลาของเขาล้วนแต่เป็นเด็กสาวที่ยังไม่เสียพรหมจรรย์ เหตุใดพวกนางไม่ขัดขืน

หนิงฝานเองก็ประหลาดใจเช่นกัน แม้ว่าเขาจะคาดหวังว่าพวกนางจะไม่ขัดขืน แต่กลายเป็นว่าพวกนางยอมอย่างเต็มใจ

ดูจากท่วงท่าของพวกนางแล้ว ดูราวกับถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

“นายท่าน ข้าและกององค์รักษ์หนิงจะทำทุกอย่างเพื่อท่าน!”

ไป่หลิงและชุ่ยหลิงยิ้มอย่างงดงาม พวกนางเป็นคนฝึกให้เหล่าสตรีนับพันเชื่อฟัง และยอมทำตามคำสั่งของหนิงฝาน

กระถางขัดเกลาของหนิงฝานส่วนใหญ่เป็นผู้ที่เขาซื้อมา แต่ในกลุ่มของพวกนาง มีบางคนที่เคยเป็นศัตรู แต่เมื่อนานไป กาลเวลาและสภาพแวดล้อมได้ส่งผลกระทบกับจิตใจและความคิดของพวกนาง หากจะนับเป็นการล้างสมองก็ไม่ผิด กระทั่งทำให้พวกนางเชื่อฟังคำสั่งหนิงฝาน

สตรีเหล่านั้นไม่ได้ถูกฝึกฝนมาเพื่อสนองตัณหาหนิงฝานเพียงอย่างเดียว พวกนางยังถูกฝึกมาให้พร้อมรบ พร้อมที่จะช่วยหนิงฝานในยามยากลำบาก

“ขอบคุณ” หนิงฝานเดินไปหาไป่หลิงและชุ่ยหลิง ลูบศีรษะพวกนางอย่างเอ็นดู และหันมองเหล่าสตรีอีกนับพันด้วยสายตาชื่นชม

“พวกเจ้าใจเย็นก่อนเถอะ ข้ามีเวลาหลายเดือน จึงจะขัดเกลาผสานกับพวกเจ้าทีละคน ไม่จำเป็นต้องมาพร้อมกันทั้งหมด”

หนิงฝานไม่ใช่คนดี เหตุที่เขาซื้อกระถางขัดเกลามาก็เพราะต้องการขัดเกลาผสานกับพวกนาง

แต่เมื่อได้อยู่กับฉุ่ยหลิงนานเข้า หนิงฝานจึงเริ่มใส่ใจในกระถางขัดเกลาของตนมากขึ้น พวกนางส่วนใหญ่ยังเป็นเพียงบุบผาแรกแย้ม เขาไม่ควรสร้างรอยด่างพร้อยในใจของพวกนาง

สิ่งที่เขาพอจะทำได้คือค่อยๆร่วมรักกับพวกนางทีละคน อย่างน้อยๆมันจะช่วยสร้างความทรงจำที่ดีกับพวกนาง

“แตงกวาน้อย เจ้ามัคนบ้าตัณหา! คิดจะครอบครองสตรีนับพัน เจ้าไม่ละอายใจบ้างเหรอ!” เยว่หลิงคงด่าทอ แต่ตัวนางในยามนี้กลับรู้สึกไม่มั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

นางไม่รู้ว่าหากได้ร่วมรักกับนางจะช่วยให้เขาได้ทะลวงจุดตีบตันหรือเปล่า อีกอย่าง ร่างกายของนางยังเติบโตโดยสมบูรณ์ ยามร่วมรักจึงเจ็บมาก

ที่สำคัญ ครั้งแรกที่นาร่วมรักกับหนิงฝาน นางเจ็บแทบตาย

“เยว่เอ๋อร์ เจ้ากลัวเหรอ?” หนิงฝานกล่าวถาม

“ข้า… ข้า...” นางหวาดกลัว แต่เมื่อเห็นสายตาล้อเลียนของหนิงฝาน นางจึงไม่อาจทนได้

“ข้าไม่กลัว! ข้าไม่มีวันกลัวเจ้าเด็ดขาด!” นางกล่าวด้วยสีหน้ามั่นใจ

“เด็กโง่… ข้าไม่บังคับเจ้าหรอก ตัวเจ้า เหว่ยเหลียง และเซียวหวนไปเที่ยวเล่นเถอะ แต่อย่าได้ออกห่างจากเกาะนี้”

นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงฝานอ่อนโยนกับเยว่หลิงคง รอยยิ้มนั้นดูราวกับดวงตะวันสดใส แววตาราวกับย้อนกลับไปเมื่อคราวที่เขายังอยู่เมืองฉีเหม่ย

เยว่หลิงคงสั่นสะท้าน ปกติหนิงฝานมักจะไม่อ่อนโยนกับนาง แต่ยามนี้เขาเปลี่ยนไปจนนางทำตัวไม่ถูก

กระถางขัดเกลาก็คือกระถางขัดเกลา ภรรยาและสนม ก็คือภรรยาและสนม สำหรับหนิงฝานแล้ว นางคือภรรยาหรือไม่ก็สนมคนหนึ่ง

“เจ้าแตงกวาน้อย ขอบคุณ… ข้าไม่ใช่กระถางขัดเกลาเจ้า” นางกล่าวอย่างหนักแน่น ว่านางไม่ใช่กระถางขัดเกลาของหนิงฝาน

ร่างกายของนางยังเด็กอยู่ หากร่วมรัก นอกจากนางจะเจ็บ หนิงฝานก็เจ็บด้วย

แต่หลังจากกล่าว นางกลับรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่านางเกลียด...เกลียดที่ร่างกายของนางยังไม่เติบโตเต็มที่

“เจ้าช่วยข้าดูแลเหว่ยเหลียงและเซียนหวนเถอะ” หนิงฝานลูบศีรษะหลิงคงเบาๆ จากนั้นสั่งให้เหล่าสตรีนับพันสวมอาภรณ์ และให้พวกนางแยกย้ายเที่ยวเล่นในเมือง

หนิงฝานไม่ได้อธิบายให้พวกนางฟังว่า ที่เขาอยากจะขัดเกลาผสานก็เพื่ออยากจะช่วยหลั่วโยว่

เขาไม่อยากให้พวกนางมีปมในใจ ไม่อยากให้พวกนางรู้สึกว่าเขาใช้ประโยชน์จากพวกนางมากเกินไป

นี่คือสิ่งที่เขาพอจะรักษาน้ำใจของพวกนางได้

ในการร่วมรักกับพวกนางแต่ละคน หนิงฝานเตรียมสถานที่และขัดเกลาผสานกับพวกนางอย่างอ่อนโยน ราวกับไม่อยากให้บุบผาต้องบอบช้ำ

เวลาเลยผ่าน เสียงครางกระเส่าของสตรีก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง การร่วมรักกับพวกนาง ทำให้วิชาแปลงหยินหยางของเขาค่อยๆยกระดับอย่างช้าๆ

ท้องนภาเหนือเมือง ปรากฏสัญลักษณ์หยินหยางขนาดยักษ์ลอยเด่น ดูราวกับพวกมันเป็นประตูที่เฝ้ารอวันจะเปิดออก

หากประตูเปิดเมื่อไหร่ วิชาแปลงหยินหยางของหนิงฝานจะทะลวงขอบเขตที่ 3!

วันเวลาผันผ่าน เหล่าผู้ที่ออกเดินทางผ่านมายังเกาะบุบผาทมิฬ เมื่อม่านพลังขนาดใหญ่ปกคลุมและสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหนิงฝาน พวกมันต่างเร่งถอยห่างด้วยความหวาดกลัว

ม่านพลังช่วยป้องกันไม่ให้ทราบสิ่งที่เกิดขึ้นภายในเกาะบุบผาทมิฬ จะได้ยินก็เพียงเสียงครางกระเส่าของเหล่าสตรี

“ผู้ที่อยู่บนเกาะบุบผาทมิฬคือท่านหมิง!”

“ใช่! ดูเหมือนตอนนี้เขากำลังขัดเกลาผสานกับสตรีเป็นจำนวนมาก บางทีอาจมีสตรีร่วมร้อยหรือกระทั่งถึงพันคน!”

“ว่าไงนะ! ท่านหมิงต้องขัดเกลาผสานกับสตรีจำนวนมากขนาดนั้น… ดูท่าท่านคงฝึกฝนวิชาขัดเกลาผสาน!”

“ใช่! เป็นวิชาขัดเกลาผสาน ข้าเคยเห็นในตำราโบราณ! เจ้าสังเกตุสัญลักษณ์หยินหยางเหนือเกาะนั่น หากข้าเดาไม่ผิด สมควรเกิดจากวิชาปีศาจหยินหยาง!”

“ว่าไงนะ! คาดไม่ถึงว่าจะเป็นวิชาเซียนที่ไร้ยางอายนั่น! ไม่สิ ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น สมควรแล้วที่ท่านหมิงแข็งแกร่ง”

ผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านไปมาไม่กล้ายั่วยุหนิงฝาน และไม่กล้ากล่าววาจาไร้สาระ

ไม่นานนักข่าวที่หนิงฝานฝึกวิชาหยินหยางปีศาจก็แพร่ออกไป

สำหรับผู้เชี่ยวชาญระดับล่าง วิชาเซียนเทียบได้กับของแปลกใหม่ สำหรับผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณ วิชาเซียนเทียบได้กับวิชาระดับสูง แต่หากไม่ได้รับสืบทอดพลังมาจากเซียน ก็ไม่สามารถสำแดงอานุภาพของวิชาได้เต็มที่

สิ่งที่หนิงฝานต้องปกปิดคือเรื่องที่ตนมีสร้อยหยินหยางในครอบครอง ผู้เชี่ยวชาญที่ฝึกฝนวิชาแปลงหยินหยางนั้นมีมากมาย แต่ไม่มีผู้ใดมีสร้อยหยินหยางเหมือนหนิงฝาน จึงไม่อาจเทียบชั้นกับเขาได้

บนเกาะกู่ซู ฉุ่ยหลิงได้รับกระบี่บินส่งข่าวจากบิดา บิดาของนางอยากให้ฉุ่ยหลิงเข้าใจว่าหนิงฝานจำเป็นต้องฝึกฝนวิชานี้ และจำเป็นต้องขัดเกลาผสานเพื่อยกระดับวิชา จึงหวังว่านางจะไม่โกรธเขา แต่นางรู้อยู่ก่อนแล้วว่าหนิงฝานฝึกวิชานี้ ต่อให้หนิงฝานร่วมรักกับสตรีมากมายขนาดไหน นางก็จะยังรักหนิงฝานเช่นเดิม

นางรู้ว่าหนิงฝานไม่มีทางเลือก และไม่มีทางเลี่ยงเหตุการณ์เช่นนี้ได้

“ท่านพี่… ข้าชอบที่ท่านแข็งแกร่งเช่นนี้...” ฉุ่ยหลิงยิ้มพลางหลับตา

“วิชาแปลงหยินหยางขอบเขตที่ 3? ข้ารู้ว่าวิชานี้เป็นวิชาที่ไร้ยางอาย แต่ก็เป็นวิชาที่ยากจะฝึกฝนมาก ตำราโบราณกล่าวว่า หากจะบรรลุขอบเขตที่ 3 ต้องร่วมรักกับสตรีในขอบเขตไร้แบ่งแยก หากท่านพี่บรรลุขอบเขตที่ 3 ได้โดยที่ยังเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณ ย่อมไม่ธรรมดา… สมแล้วที่ท่านพี่มักจะทำในสิ่งที่บุรุษทั่วไปทำไม่ได้!”

“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าไม่ตำหนิท่านพี่หรอก เพราะข้าเข้าใจเขาดี”

ตะวันลาลับ จันทราส่องประกาย ฉุ่ยหลิงนั่งพิงข้างหน้าต่าง จ้องมองท้องนภาอันไพศาลพลางขบคิด นางไม่รู้ว่ามีสิ่งที่ที่หนิงฝานต้องแบกรับเอาไว้ แต่นางอยากจะช่วยแบ่งเบา เคียงข้าง ไม่ปล่อยให้เขาเดียวดาย...