GE351 โลหิตนองเกาะกู่ซู [ฟรี]

อาภรณ์ดำพริ้วไหว ใบหน้าที่งดงามแหงนมองทัณฑ์สวรรค์อัสนีอย่างหาญกล้า นางไม่ใช่สตรีขลาดเขลา!

ปราณห้อมล้อมกาย ก่อตัวเป็นบุบผาสีดำทมิฬ

สองเท้าย่างก้าวสัมผัสผิวทะเล บุบผาสีดำจำนวนมากเบ่งบาน พลังจากบุบผาเหล่านั้น ผสานเข้าสู่ร่างของนางจนกลิ่นอายยกระดับ เกือบเทียบเคียงผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณ

“นี่มัน… ร่างจักรพรรดินีบุบผาทมิฬ!” ดวงตาหนิงฝานเบิกกว้าง คาดไม่ถึงว่าฉุ่ยหลิงจะมีพรสวรรค์มากขนาดนี้!

ร่างจักรพรรดินีบุบผาทมิฬของนาง ทรงพลังเหนือกว่าอสูรในเผ่าพันธุ์บุบผาทั้งหมด ที่สำคัญ นางยังหยิบยืมพลังบุบผาเพื่อเสริมกำลังของตนได้

มีเรื่องเล่าขานว่า ร่างจักรพรรดินีบุบผาทมิฬนั้นจะถือกำเนิดในผู้เชี่ยวชาญที่เป็นสตรี และมีชาติกำเนิดที่เคยเป็นบุบผาทรงพลังในระดับสูงสุดของบุบผาทั้งมวลเท่านั้น

ด้วยเพราะฉุ่ยหลิงสูญแต่ปราณธาตุโลหะมาแต่กำเนิด ทำให้ร่างจักรพรรดินีบุบผาทมิฬไม่ปรากฏ

แต่ยามนี้ ร่างกายของนางกลับสู่สภาวะปกติ ร่างจักรพรรดินีบุบผาทมิฬจึงปรากฏขึ้นอีกครั้ง นางได้กลายเป็นจักรพรรดินีของมวลบุบผาทั้งหมด

“ข้าจะทำลายทัณฑ์สวรรค์เอง!”

แววตาคู่งามแปรเปลี่ยนเย็นชา นางยกมือชูสูง บุบผาสีดำทมิฬเบ่งบานทั่วท้องนภา

พวงบุบผาที่เปล่งแสงสีดำปรากฏขึ้นในมือนาง กวัดแกว่งพวงบุบผา กลีบบุบผาสีดำทมิฬเข้าห่ำหั่นอัสนีฟาดผ่า

กลีบบุบผาเข้าทำลายอัสนีได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว

หนิงฝานขบคิด หากเป็นผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในระดับต่ำกว่าขอบเขตตัดวิญญาณ คงน้อยคนที่จะรับการจู่โจมของฉุ่ยหลิงได้

นางรอดพ้นจากความตาย โชคชะตาหวนคืนกลับ ให้นางกลายเป็นสตรีที่ครบพร้อมสมบูรณ์อีกครั้ง ยามนี้ นางเปรียบได้ดั่งผู้เยาว์ที่มากพรสวรรค์ของทะเลส่วนนอก!

“ข้าทำได้แล้ว...” นางยิ้มอย่างมีความสุข แต่ใบหน้าซีดขาว เพราะการจู่โจมเมื่อครู่ผลาญพลังของนางไปไม่น้อย

แม้ระดับพลังของนางจะเพิ่มพูน แต่ด้วยความที่นางเพิ่งฟื้นตัว ร่างกายจึงยังไม่อาจปรับตัวได้ทัน จนทำให้นางรู้สึกอ่อนแรง

“ร่างกายของเจ้าพิเศษมาก หากเสาะหาวิชาเซียนบุบผาฝึกฝน เจ้าจะยกระดับพลังขึ้นได้อย่างรวดเร็ว… หากนับเฉพาะเรื่องร่างกาย ตัวเจ้ามีพรสวรรค์เหนือกว่าข้า!”

ร่างจักรพรรดินีบุบผาทมิฬเป็นร่างกายระดับสูง ร่างเย้ายวนของจื่อเฮ่อก็เช่นกัน ความพิเศษนี้จะติดตัวมาตั้งแต่เกิด

ร่างกายของหนิงฝานคือร่างกายมนุษย์ธรรมดา ไม่ได้พิเศษเหมือนพวกนาง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็มีวิชาแปลงหยินหยางที่น่าสะพรึงกลัว

ฉุ่ยหลิงยิ้มอย่างพอใจพลางกล่าว

“ท่านพี่ชมข้าเกินไปแล้ว ถึงร่างกายของท่านไม่ได้พิเศษเหมือนข้า แต่ก็ไม่มีใครสู้ท่านได้”

“ยามนี้ร่างกายของเจ้ากลับเป็นปกติแล้ว แต่เจ้ายังต้องพักผ่อนให้มาก… ไว้กลับไปถึงเกาะปีศาจสำราญ ให้เจ้าพักสักระยะ...”

“ไม่เอา… เรากลับเกาะกู่ซูเถอะ ที่เกาะปีศาจสำราญข้ารู้สึกเหมือนเป็นนักโทษ ข้าไม่มีความสุขเลย” นางกล่าวด้วยสายตาออดอ้อน

“เด็กโง่… หากเจ้าได้อยู่ข้างกายข้า ไม่ว่าที่ใดก็คือเกาะกู่ซู” หนิงฝานลูบศีรษะของนางเบาๆ

“ท่านพี่กล่าวถูกแล้ว… หากท่านท่องไปที่ใด ข้าจะขอติดตามท่านไม่ห่าง… หากท่านขึ้นครองบัลลังค์ยิ่งใหญ่ ข้าจะนั่งเคียงข้างท่าน… หากท่านหวังสยบพิภพสวรรค์ ข้าจะเป็นกำลังให้ท่าน… ขอแค่ข้าได้ติดตามท่าน ที่นั่นก็เป็นเกาะกู่ซูของข้า!” คำกล่าวของนางทำให้จิตใจของหนิงฝานหวั่นไหว

หนิงฝานมีชีวิตวัยเด็กที่น่าเศร้า ถูกข่มเหงรังแก แต่ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งเขาจะก้าวมายังจุดนี้

ต้องก้าวผ่านชีวิตและความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แม้จะมีสาวงามมากมายเข้ามาในชีวิต แต่เขายังคงรู้สึกโดดเดี่ยว

แม้จะรู้สึกเช่นนั้น เขาก็ทำได้เพียงกัดฟันทน แต่ยามนี้...ฉุ่ยหลิงกล่าวว่าจะคอยอยู่ข้างกาย ร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน แม้เขาจะแข็งแกร่งเทียมฟ้า แต่ความยิ่งใหญ่ย่อมต้องแลกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยและเปล่าเปลี่ยว

แม้วิชาที่หนิงฝานฝึกฝนจะชั่วร้าย แต่นางยอมรับได้ ขอเพียงได้ติดตามหนิงฝานไป นางก็มีความสุขแล้ว

“ขอบคุณ!” หนิงฝานรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ยามนี้ เขามั่นใจแล้วว่าการที่ตนก้าวเดินเข้ามาในเส้นทางของผู้ฝึกตน คือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

หากไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญ เขาคงไม่มีโอกาสได้พบสาวงามและสหายมากมาย

“เรากลับเกาะปีศาจสำราญก่อนเถอะ ยังมีเรื่องที่ข้าต้องสะสาง… ยังมีบางคนที่ข้าต้องไปพบ ยังมีขุมกำลังบางแห่งที่ข้าต้องจัดการ เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะเข้าสู่ทะเลส่วนใน...”

“ท่านพี่ ถ้าไปทะเลส่วนใน ข้าขอไปเผ่าปีศาจยักษ์ด้วยได้หรือเปล่า… ข้าไม่ได้พบน้องฉุ่ยเหยียนมานานมาแล้ว ข้าคิดถึงนาง”

หนิงฝานขบคิด ฉุ่ยเหยียนที่นางหมายถึง สมควรเป็นองค์หญิงแห่งเผ่าปีศาจยักษ์ ‘ฟงฉุ่ยเหยียน’

หนิงฝานอยากจะถามรายละเอียดของเผ่าปีศาจยักษ์จากนาง แต่จู่ๆกลับมีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศทางของเกาะกู่ซู

แรงระเบิดขนาดนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นด้วยภัยธรรมชาติ แต่เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังจู่โจมเกาะกู่ซู!

“เกิดอะไรขึ้นที่เกาะกู่ซู! ลุงสี่ น้องไป๋ซู เสี่ยวฉือ… ท่านพี่ ข้าเป็นห่วงเกาะกู่ซู เรากลับไปดูที่นั่นเถอะ!” ฉุ่ยหลิงเป็นกังวลมาก

“ได้!” หนิงฝานแผ่สัมผัสเทพสำรวจไปยังเมืองกู่ซูก่อนแล้ว ภาพที่เขาเห็นคือในเมืองนองไปด้วยโลหิตของผู้คน

เขาโอบกอดฉุ่ยหลิง พุ่งทะยานไปยังเกาะกู่ซูอย่างรวดเร็ว

บนท้องนภาเหนือเมืองกู่ซู มีมือกระบี่ 3 คนยืนอยู่ เสียงระเบิดเมื่อครู่เกิดจากการที่ข่ายอาคมถูกทำลาย หนึ่งกระบี่ฟาดฟันจนทั้งเกาะแยกเป็น 2 ส่วน

เมื่อพวกมันทำลายข่ายอาคมลงได้ พวกมันเปล่งเสียงหัวเราะอย่างชั่วร้าย และเริ่มเข่นฆ่าผู้คนที่อยู่ในเมือง

ปราณของคนเหล่านั้นทรงพลัง กระบี่เฉียบคม ผู้คนที่อยู่ในเมืองจึงถูกพวกมันสังหารไปเป็นจำนวนมากในชั่วพริบตา

หนึ่งในมือกระบี่เหล่านั้น แผ่สัมผัสเทพไปทั่วเมือง เมื่อพบสตรีที่งดงาม มันจะไปชิงตัวพวกนางมา

ผ่านไปเพียง 10 ลมหายใจ สตรีหลายพันคนถูกมันจับตัว!

“มัวแต่เสพสตรีเช่นนี้ มิน่า 2 พันปีมานี้ถึงสร้างเจตจำนงค์กระบี่ไม่ได้สักที” บุรุษผู้หนึ่งกล่าว

“ฮึ่ม! ถึงจะเสพติดสตรี แต่ข้าก็ฝึกฝนไม่เคยขาด พลังของข้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเจ้าหรอก… ส่วนสตรีเหล่านี้ นอกจากจะช่วยให้ข้าเพลิดเพลินแล้ว พวกนางยังเป็นแหล่งพลังงานชั้นดีในการหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณกระบี่ของข้า!”

“ก็แล้วแต่เจ้า… แต่อย่าได้ลืมจุดมุ่งหมายที่เรามาที่นี่ซะหล่ะ” บุรุษคนหนึ่งกล่าวด้วยสายตาจริงจัง

“ข้าจำได้น่า! พวกเราล้วนเป็นหนึ่งในห้าสิบผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งที่สุด ได้รับเทียบเชิญให้เข้าร่วมสมาพันธ์สังหารหมิง! และเรากำลังจะไปที่เกาะปีศาจสำราญเพื่อสังหารมัน… แต่ในเมื่อมีโอกาสพบขุมทรัพย์เช่นนี้ก่อน จะให้ปล่อยไว้ก็น่าเสียดาย”

ผ่านไปไม่นาน สตรีนับหมื่นคนก็ถูกมันจับตัว มันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“หวางคุณ ยู่เก๋อ… เรื่องทำลายเมืองข้ายกให้เป็นหน้าที่พวกเจ้า ตอนนี้ข้าขอกลับเกาะของเพื่อรื่นเริงกับพวกนางเสียหน่อย”

“ลั่วเซิน นี่เจ้า!”

ลั่วเซินหัวเราะ มันนำกระบี่บินหลายเล่มออกมา นำพาเหล่าสตรีที่จับได้จากไป

บุรุษทั้งสามที่มาคือผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงของทะเลส่วนใน บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ราวกับขุนเขามีนามว่าลั่วเซิน บุรุษรูปร่างผอมบางและสูงมีนามว่าหวางคุณ ส่วนคนสุดท้ายที่ทั่วร่างอาบโชกไปด้วยโลหิตคือยู่เก๋อ

ทั้งสามเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งในห้าสิบของผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งที่สุดในทะเลส่วนใน

“สารเลว!” เส้นแสง 5 สายพุ่งทะยานออกมาเมืองกู่ซู เจ้าของเงาร่างทั้ง 5 คือชายชราในขอบเขตดวงจิตแรกเริ่มขั้นสูงสุด ดวงตาของชายชราทั้งห้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

ในทะเลส่วนนอก ขุมกำลังใหญ่ทั้ง 13 แห่ง และเหล่าผู้เชี่ยวชาญจะรู้ดีว่าเกาะกู่ซูแห่งนี้ คือสถานที่ขัดเกลาจิตใจ สถานที่ที่ให้ลองกลับไปใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชนคนธรรมดาอีกครั้ง จึงไม่มีผู้ใดคิดลงมือกับเกาะกู่ซู

แต่บุรุษทั้งสามที่มาคือผู้เชี่ยวชาญจากทะเลส่วนใน เป็นผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณขั้นกลาง ไม่รู้จักเกาะกู่ซู และไม่หวาดกลัวผู้ใด

“พวกเจ้าเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณ แต่เหตุใดถึงได้เข่นฆ่ามนุษย์ที่ไร้ทางสู้!” หนึ่งในห้าชายชรากล่าวถามด้วยความโกรธเคือง

เหตุที่ดวงตาของชายชราแดงฉาน เป็นเพราะชายชราคั่งแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายชรามายังเกาะแห่งนี้เพื่อยกระดับจิตใจ เพื่อละทิ้งชีวิตที่เต็มไปด้วยการเข่นฆ่า แต่กลับมีคนคิดทำลาย

ชายชรามีครอบครัวที่นี่ มีคนรู้จักที่นี่ แต่ยามนี้ ทุกสิ่งถูกทำลายพินาศ

“อธิบายมาซะ! ว่าเหตุใดถึงได้จู่โจมเกาะกู่ซู!” ความโกรธพุ่งสูงอย่างที่ชายชราไม่เคยเป็นมาเกิด ดวงตาปูดโปนราวกับจะถลนออกจากเบ้า โลหิตไหลรินเป็นสาย

“เหตุผลเหรอ? ก็เพราะพวกเจ้ามันอ่อนแอเกินไป! คนอ่อนแออย่างพวกเจ้าไม่คู่ควรให้มีชีวิตอยู่!” หวางคุณหัวเราะลั่น ลั่วเซินจากไปพร้อมกัยสตรี เหลือเพียงหวางคุณและยู่เก้อที่รั้งอยู่เพื่อทำลายที่นี่ทิ้ง

หวางคุณร่อนลงพื้น ในมือถือกระบี่ เดินเข้าหาผู้คนที่ยังมีชีวิต

แต่ละคนที่เห็นหวางคุณล้วนหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก คนเหล่านี้เป็นเพียงมนุษย์ ไม่เคยรับรู้ว่าในโลกนี้มีเซียนที่ทรงพลงอยู่ และไม่เคยรู้ว่าจะมีผู้ที่สามารถผ่าเกาะทั้งเกาะให้ขาดเป็นสองท่อนได้!

“ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ไว้ชีวิตพวกข้าเถอะ!”

แม้ผู้คนทั้งหมดจะอ้อนวอนขอชีวิต แต่หวางคุณไม่สนใจ

มันไม่ชอบผู้ที่อ้อนวอนขอชีวิต เพราะผู้ที่ทำเช่นนั้นคือผู้ที่หวาดกลัวมัน… มันชื่นชอบผู้ที่ต่อสู้ไม่ยอมถอย เพราะมันจะต้องให้คนผู้นั้นสิ้นหวัง!

มันเดินไปมา จ้องมองผู้คน หากมนุษย์เหล่านี้คิดหนี เหตุใดคนเหล่านี้จะเร็วเท่าผู้เชี่ยวชาญตัดวิญญาณขั้นกลาง?

หากมันจะสังหารทิ้งเสียให้หมด ก็ยังไม่สาแก่ใจ มันต้องหาใครสักคนที่ไม่ยอมแพ้มัน และจ้องมองมันด้วยแววตาเกลียดชัง!