GE326 น่าหลานหลิง [ฟรี]

ไกลออกไปจากใจกลางวังสวรรค์ มุ่งสู่ตอนเหนือนับล้านลี้ บริเวณนั้นมีภูเขาขนาดยักษ์ตั้งตระหง่าน ปกคลุมด้วยหิมะโปรยปราย บนยอดเขามีไข่อสูรขนาดยักษ์ สูงใหญ่นับหมื่นจ้างตั้งอยู่ ราวกับสิ่งที่อยู่ในนั้นหลับไหลมานานกว่าหลายพันปี สิ่งที่อยู่ภายในนั้นคือจ้าวดาราหมาป่าโหย

มันเก็บตัวเพื่อดูดซับพลังและพยายามที่จะผลัดกายออกจากจิตวิญญาณดาราของวังดาราแห่งนี้

ถัดไปจากตำแหน่งที่ไข่ของมันอยู่ไม่ไกล มีกำแพงน้ำแข็งหนาขวางกั้นเส้นทาง ป้องกันไม่ให้ผู้ใดล่วงเข้าไปในส่วนลึกของวังดารา

หนึ่งในเหตุผลที่จ้าวดาราหมาป่าโหยดูดกลืนร่างของลู่หวู่ เพราะต้องการพลังแห่งดารา มันต้องการควบคุมพลังแห่งดาราเพื่อเปิดผนึกเส้นทางที่ขวางกั้น

ตลอดระยะหลายพันปีที่ผ่านมา มันได้อาศัยพลังดารา ให้กำเนิดหมาป่าโหยจำนวนมาก กระจายตัวปกครองอยู่บริเวณนั้น

ในหมู่หมาป่าโหยทั้งหมด มี 18 ตัวที่บรรลุขอบเขตตัดวิญญาณขั้นสูง แต่หนึ่งในนั้นก็ถูกหนิงฝานสังหารไป

นอกเหนือจากหมาป่าโหยทั้ง 18 ตัวแล้ว ยังมีหมาป่าโลหิตอีก 9 ตัว แบ่งเป็นขอบเขตตัดวิญญาณขั้นสูงสุด 6 ตัว และกึ่งไร้ดัดแปลงอีก 3 ตัว

หากจะเข้าไปยังส่วนลึกของวังดารานั้น ย่อมต้องผ่านพวกมันและทำลายกำแพงน้ำแข็งที่ขวางกั้นเสียก่อน

แต่หากมองอีกนัย การที่จ้าวดาราหมาป่าโหยกำลังหลับไหลอยู่นั้น ก็เป็นโอกาสดีที่จะลอบเข้าไปสังหารมันเช่นกัน

ทั้งหมดนั้นคือข่าวที่ลู่ตู้เฉินหามาได้ เพียงแต่สิ่งที่ชายชราไม่รู้คืออสูรที่หลับไหลอยู่ในไข่นั้น คือจ้าวดาราหมาป่าโหย ชายชรารู้แค่ว่ามันคือหมาป่าที่ทรงพลังมาก

ภายในภูเขาแห่งหนึ่ง ลู่ตู้เฉินบอกกล่าวเรื่องราวต่างๆที่ตนทราบมาให้กับหนิงฝาน ระหว่างเล่า ชายชราเผยสีหน้าหวาดกลัว

“พวกข้าพยายามเข้าไปที่นั่นเพื่อสังหารอสูรที่หลับไหล แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว และถูกพวกมันตามล่า 10 หมาป่าดารา และ 9 หมาป่าโลหิต พวกนี้เป็นอสูรที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ พวกข้าต้องทุ่มพลังแทบทั้งหมดเพื่อสังหารหมาป่าโลหิตได้ตัวนึง ชิงผลไม้แห่งเต๋ามาจากพวกมันและหนีมาได้… เห้อ… ต้องมาเสี่ยงชีวิตเพื่อเพราะผลไม้แห่งเต๋าแค่ผลเดียว ลู่เจี่ยเฟินก็เผยธาตุแท้ หากไม่ได้เจ้า พวกข้าคงได้กลายเป็นทาสพวกมัน… ขอบคุณเจ้าจริงๆ” ชายชราป้องมือให้หนิงฝาน ชายชรายอมรับว่าหนิงฝานทรงพลัง หากหนิงฝานไม่ปรากฏตัว พวกตนคงมีชะตากรรมที่โชคร้ายเกินบรรยาย

“ท่านไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก” หนิงฝานยกมือปราม

หากทั้งหมดเป็นจริงอย่างที่ชายชรากล่าว เช่นหากไม่สังหารหมาป่าเหล่านั้น ก็ไม่อาจเข้าไปในส่วนลึกของวังดาราได้

เขาต้องสังหารจ้าวดาราหมาป่า ชิงดาราจักรพรรดิ เพื่อเข้าไปช่วยดวงจิตที่เหลืออยู่ของลู่หวู่

แต่การจะสังหารจ้าวดาราหมาป่าที่อยู่ในขอบเขตไร้ดัดแปลงขั้นกลางในสถานะการณ์ทั่วไปนั้น นับเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

หมาป่าโหยระดับสูงเองก็แข็งแกร่งไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้น ฝั่งหนิงฝานเองก็แข็งแกร่งเช่นกัน หากสังหารหมาป่าเหล่านั้นได้ จ้าวดาราหมาป่าเองก็คงไม่รอด

“ข้าจะบุกไปที่นั่นแล้วสังหารหมาป่าโหยพวกนั้น!” หนิงฝานกล่าว เขากลัวว่าหมาป่าเหล่านั้นจะลงมือก่อน จึงคิดจะชิงโอกาสลงมือก่อนเช่นกัน

“ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่ไหว… พวกข้าล้มเหลวจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่เพื่อเพิ่มโอกาสให้เจ้า จงดูดซับผลไม้แห่งเต๋าลูกนี้ก่อน!”

ชายชราตัดสินใจยกผลไม้แห่งเต๋าให้หนิงฝาน

ผลไม้แห่งเต๋าเป็นเพียงผลพลอยได้ที่ชายชราเองก็คาดไม่ถึง และถึงมันจะล้ำค่า แต่การช่วยเหลือลู่หวู่นั้นสำคัญกว่า ชายชรายอมทุ่มทุกสิ่งเพื่อช่วยลู่หวู่ให้ได้

เหตุที่ชายชราปรารถนาจะเข้ามาเสี่ยงอันตรายที่นี่เป็นเพราะอยากช่วยให้ดวงจิตของลู่หวู่เป็นอิสระ

หนิงฝานเองก็ยอมช่วยเหลือตน ทั้งยังช่วยชีวิต ดังนั้นผลไม้แห่งเต๋าแค่นี้ไม่นับเป็นอันใด

“ผลไม้แห่งเต๋าหมาป่าโลหิต” ดวงตาหนิงฝานเป็นประกาย มิน่าลู่เจี่ยเฟินจึงอยากได้ เพราะปราณอสูรที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้น มากเท่ากับผลไม้แห่งเต๋าตัดวิญญาณขั้นสูงสุดถึง 3 ผล

หนิงฝานเองก็ต้องการยกระดับพลัง ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธ

เขานำโอสถผันแปรที่ 6 ยื่นให้ลู่ตู้เฉิน

“เช่นนั้นข้าขอผลไม้แห่งเต๋าไป ส่วนท่านรับโอสถนี้ไป!”

ผลไม้แห่งเต๋าแลกกับโอสถ!

แม้โอสถผันแปรที่ 6 จะล้ำค่า แต่หากเป็นสหาย หนิงฝานไม่เสียดายที่จะมอบให้

หนิงฝานเองก็ยังเหลือผลไม้แห่งเต๋าอยู่เป็นจำนวนมาก โลหิตอสูรเองก็เหลืออยู่เป็นจำนวนมาก เขาสามารถใช้พวกมันเพื่อทะลวงขอบเขตตัดวิญญาณขั้นกลางได้ เพียงแต่การดูดซับในปริมาณมากขนาดนั้นเป็นเรื่องที่เสียเวลามาก

แต่ผลไม้แห่งเต๋าหมาป่าโลหิตที่ได้มานั้นไม่เหมือนกัน ปราณอสูรที่อัดแน่นอยู่ภายในแตกต่างกับผลไม้แห่งเต๋าทั่วไปมาก

7 วันหลังจากนี้ จะเป็นวันที่หนิงฝานบุกจู่โจม เขามั่นใจว่าในช่วง 7 วันนี้ เขาจะทะลวงขอบเขตตัดวิญญาณขั้นกลางได้

เมื่อเหล่านายกองเห็นลู่ตู้เฉินมอบผลไม้แห่งเต๋าให้หนิงฝาน ต่างแสดงแววตาอิจฉา แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัด

เดิมทีลู่ตู้เฉินปรุงโอสถได้เพียงโอสถผันแปรที่ 5 ขั้นกลาง

แต่การที่ตนได้โอสถผันแปรที่ 6 มานั้น นับว่าคุ้มค่าไม่น้อย เมื่อชายชราเปิดขวดโอสถ สีหน้าชายชราแปรเปลี่ยน!

“นี่… นี่มัน”

ชายชราตกตะลึง โอสถที่ตนได้เป็นโอสถผันแปรที่ 6 อันล้ำค่า ซึ่งนับเป็นรักษาชั้นเลิศ

หากผู้เชี่ยวชาญไร้ดัดแปลงได้กินโอสถนี้ยามที่บาดเจ็บ อาการบาดเจ็บจะถูกเยียวยาจนหายได้อย่างรวดเร็ว แต่หากขอบเขตตัดวิญญาณได้กิน อาการบาดเจ็บแทบจะหายในทันที!

“โอสถล้ำค่าขนาดนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้จริงๆ!” ชายชราไม่ได้กล่าวเกินจริง โอสถที่หนิงฝานมอบให้นั้นล้ำค่ามาก เทียบได้กับการที่ตนเองมีอีก 1 ชีวิตเพิ่มขึ้นมา

นายกองอสูรที่เหลือสงสัยว่าหนิงฝานมอบโอสถอะไรให้ลู่ตู้เฉิน ถึงได้ทำให้ชายชราเป็นเช่นนี้

“หรือลู่เป่ยจะให้โอสถผันแปรที่ 5 ขั้นสูง!”

“ไม่หรอก… เผ่าทั้ง 9 ของเราไม่มีเผ่าใดปรุงโอสถระดับนั้นได้”

ไม่มีใครเดาถูกว่าโอสถที่ชายชราได้รับนั้นเป็นโอสถผันแปรที่ 6

หนิงฝานพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงให้ชายชราเก็บโอสถไป

“ท่านเก็บไว้เถอะ ท่านเป็นอาจารย์ของว่านเอ๋อร์ ถือซะว่านี่เป็นของขวัญ”

ชายชรารับโอสถพลางถอนหายใจ หลังจากขบคิดอยู่นาน ชายชราก็กินโอสถเข้าไป ทำให้อาการบาดเจ็บของชายชราหายอย่างรวดเร็ว

“ข้าจะจดจำความมีน้ำใจของเจ้าไว้...”

“อืม”

หนิงฝานหันมองนายกองคนอื่นๆ คนเหล่านี้ล้วนอิจฉาและอยากได้โอสถ แต่โอสถผันแปรที่ 6 นี้ เขาเหลืออยู่เพียง 3 เม็ด ซึ่งเทียบได้กับมีชีวิตเพิ่มอีก 3 ชีวิต ดังนั้น เขาจะไม่ให้ผู้ใดเด็ดขาด

“อีก 7 วันข้าจะกลับมาที่นี่” หนิงฝานให้เหล่าสตรีกลับขึ้นไปอยู่บนรถ และให้ทาสกึ่งไร้ดัดแปลงและมังกรทมิฬคอยเฝ้าคุ้มกัน จากนั้นตนเองจึงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง ใช้กระบี่ขุดถ้ำเพื่อจะเข้าไปเก็บตัวข้างใน

หนิงฝานต้องดูดซับผลไม้แห่งเต๋าหมาป่าโลหิตให้หมดและทะลวงขอบเขตตัดวิญญาณขั้นกลางให้ได้

เมื่อมีทาสกึ่งไร้ดัดแปลงและมังกรทมิฬปกป้องเหล่าสตรี หนิงฝานจึงไม่กังวล

หนิงฝานนำเอาเข็มทิศออกมา ทาบมันลงบบนหน้าผาก ก่อนที่รัศมีหมื่นลี้รอบกายจะปกคลุมไปด้วยหิมะที่หนาวเหน็บ

“สมควรแก่เวลาที่จะดูดซับพลังจากพวกนาง...”

แววตาหนิงฝานแปรเปลี่ยนเย็นชา แหวนกระถางสั่นไหว สตรีในขอบเขตตัดวิญญาณ 10 คนปรากฏกาย แม้พวกนางยังคงหมดสติ แต่หนิงฝานไม่สนใจ แผ่พลังฉีกกระชากอาภรณ์ของพวกนางทั้งหมดจนเปลือยเปล่า

“พวกนางเป็นศัตรู ข้าไม่จำเป็นต้องเมตตา!”

หนิงฝานใช้ดรรชนีคลายหยินกับพวกนางซ้ำ จนผิวกายที่ขาวนวลเริ่มแดงระเรื่อ

พวกนางเริ่มได้สติ แต่ดวงตายังคงพร่ามัวปนความเกลียดชังและความปรารถนา

พวกนางเกลียดชังที่ตนเองกลายมาเป็นกระถางขัดเกลา ส่วนความปรารถนาของพวกนางนั้น เป็นผลมาจากวิชาราคะ ร่างกายของพวกนางร้อนรุ่ม บริเวณหว่างขาปรากฏของเหลวอุ่นๆไหลริน

แต่ไม่ว่าพวกนางจะรู้สึกยังไง หนิงฝานไม่สนใจ

“คนชั่วอย่างพวกเจ้าต้องเจอคนอย่างข้า!”

หนิงฝานปลดอาภรณ์แล้วเดินตรงเข้าหาพวกนาง เขาเชยคางหนึ่งในสตรีเหล่านั้นพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“น่าหลานจื่อ… เจ้ามีอะไรอยากจะกล่าวหรือเปล่า!”

“นะ… นายท่านลู่เป่ย… น้องสาวข้า...” นางหลับตาแน่น เพราะหนิงฝานกำลังสอดลิ้นเข้าสัมผัสลิ้นของนาง แต่ถึงอย่างนั้น นางกลับไม่ขัดขืน

ข้าผิดเองที่ยั่วยุเขา… ข้าผิดเองที่คิดจะฆ่าเขา...

หากเขาช่วยน้องข้าได้ ต่อให้ข้าเสียพรหมจรรย์ข้าก็ยอม

“อื้ม~~” นางยอมรับว่าหนิงฝานมีทักษะการร่วมรักชั้นยอด ทุกการสัมผัส ล้วนทำให้นางพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก

แม้ยามนี้ร่างกายของนางจะตอบสนองไปตามการสัมผัสของหนิงฝาน

ในระหว่างนั้น หนิงฝานโคจรวิชาคาระผสานกับวิชาขัดเกลาผสานเพื่อหวังจะดูดซับพลังของนาง

ความรู้สึกและสัมผัสค่อยๆเพิ่มพูน หนิงฝานขยับร่างกายเข้าออกอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่นาน หนิงฝานกลับรับรู้ได้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจของนาง

“ตอนอายุ 7 ขวบ ข้าและน้องถูกขับออกจากตระกูล มารดาของข้ากลายเป็นทาสให้กับคนชั่วกลุ่มหนึ่ง และถูกพวกมัน...จนตาย เหตุการณ์ในวันนั้น ข้าน่าหลานจื่อไม่เคยลืม ข้าอยากจะแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ใด จะได้แก้แค้นให้ท่านแม่!”

“อายุ 15 ปี ข้าและน้องสาวข้า น่าหลานหลิง ได้เข้าร่วมวังราชาอสูร แต่หลังจากเข้าร่วมเพียง 2 เดือน น้องสาวข้าก็ถูกราชาอสูรกินจนไม่เหลือซาก เมื่อตอนนั้น ข้าจึงได้รู้ว่าน้องสาวข้าเป็นทาสให้กับราชาอสูร...”...